Startuj z namiNapisz do nasDodaj do ulubionych
   
 

Pamiętnikiem opiekuje się Melisha

  ona jest właśnie wtedy, gdy nie chcesz...
Dodał/a Lily lub JamesPiątek, 10 Czerwca, 2011, 21:09

James zmęczony, lecz w końcu usatysfakcjonowany pada na boisko. Wszyscy już poszli, on właśnie schował kule i zamknął szatnie. Oddycha głęboko, trawa jest już zimna i wilgotna, zapadł zmierzch. Powietrze jest chłodne, ma smak tryumfu delikatnie zaprawionego goryczą. Chłopak czuje ten smak w ustach, oblizuje wargi.
Zdaje sobie sprawę, że będzie to czuł do końca życia.
Chyba że James zaciska powieki. Nie. Nigdy więcej. Nie ma sensu.
Wraca do zamku.

***

-Dajżesz ty jej święty spokój! - rzuca w końcu rozeźlona Jo, patrząc jak Lily szturmuje szafkę Carmen.
-To jest jej życie. Ma prawo wyboru.
-Taak? Dokonała złego i jej pomagam. Ty zresztą też nie wybrałaś najlepiej. - sarka Ruda i nadal przerzuca rzeczy Latynoski.
-TO JEST MÓJ PIER****** WYBÓR, DO K**** N****!!! - ryczy ciemnowłosa. Lily oniemiała zastyga bez ruchu, patrząc na przyjaciółkę. Ta rzuca się na nią i przygważdża Evans do podłogi, siada na niej.
-Kiedy ty tępoto zrozumiesz, że nie masz prawa wpier***** się w cudze życie? Może i źle robi, może przez to wszystko się u niej posypie. Ale to będzie droga, którą sama wybrała. Co ty k**** wiesz o ciężkim życiu? Myślisz, że jak po raz pierwszy w ogóle coś poczułaś to masz prawo dyktować innym, co mają robić? Daj nam spokój, dziewczynko. - kończy cicho Jo. Patrzy przez chwilę w oczy Rudej i powoli z niej schodzi.
-Jak wrócę, zdjęcie ma być na swoim miejscu. - rzuca jeszcze przez ramię i wychodzi.
Ruda kuli się na podłodze. To było gorsze niż sprawa z Jamesem. Łzy lecą bezgłośnie, dziewczyna nawet nie łka. Wiedziała, że Jo jest zawsze szczera, widziała kiedyś jej napad, właściwie to nie napad, po prostu w chwilach wielkiego zdenerwowania z ciemnowłosej spadają wszystkie maski, zwalniają się hamulce. Nie ma rzeczy, której by nie powiedziała. Rudej nagle robi się zimno, ktoś otworzył drzwi.
-Wszystko słyszałam. - mówi Carmen. Nie patrzy na Evans, podchodzi do okna i otwiera je, wychyla się.
-Poczułaś coś po raz drugi, hmm? I znowu nie było miło. Tak już jest, dziewczynko. - przypala papierosa.
Chwila milczenia.
-A gdzie "nie pal, to świństwo?" Lily, rozumiem, jesteś w szoku. Najpierw znienawidził cię kochający facet, teraz przyjaciółki. Taa, obie. Ale za kilka minut ochłoniesz, przeprosisz mnie i Jo, i wszystko będzie dobrze. Burza oczyszcza atmosferę. Tylko wyciągnij jakiś wniosek z tej lekcji. Bo jakby nie patrzeć, Jo miała rację, choć zrobiła to w trochę niedelikatny sposób... Powinnam była powiedzieć ci już dawno, że jestem dużą dziewczynką i dam sobie radę. Nie tylko tobie trafiają się nieszczęścia, słonko. Ja jestem nieszczęśliwie zakochana, Jo była. James też. Nie jesteś sama i nie będziesz, jeśli zaakceptujesz ludzi. Po prostu.
Ruda zamknęła oczy. Po chwili usłyszała trzask zamykanych drzwi. Jak w transie otworzyła je i wyszła.

***

Mijają się, idąc korytarzem.
On poznaje ją z daleka, widzi płomienną szopę. Od razu rozpoznaje, że coś z nią nie tak. Nie ma tego sprężystego kroku, co zawsze, otacza ją inna aura. Nie chce do niej podejść, zagadać, patrzeć na nią. Naprawdę nie chce.

Ona idzie ze wzrokiem wbitym w ziemię, nie patrzy przed siebie. Słyszy za to kroki, zbliżają się. Mimo całego zmęczenia wnioskuje, kto tak późno wraca do szkoły. Nie podnosi głowy, choć tak bardzo potrzebuje teraz czyjegoś wsparcia. Chłonie tylko jego obecność, coraz wyraźniejszą...

Mijają się.

On nie może się powstrzymać, przez mgnienie oka patrzy na jej twarz, zamknięte oczy, przygryzione wargi. Ten moment wystarcza. Zatrzymuje się.

Ona słyszy, czuje, że zatrzymał się tuż za nią. Nie otwiera oczu. Czeka. Po kilkunastu sekundach, wypełnionych przyspieszonym biciem serc, nagle pojmuje, że on też czeka. Na jej krok. Nadal stoją do siebie tyłem, ona delikatnie wsuwa dłoń w jego rękę i siada, pociągając go za sobą. Siedzą tak dłuższą chwilę, opierając się o siebie plecami i głowami, milcząc ze splecionymi rękoma. Stopniowo uchodzi z niej napięcie, głęboko oddycha. On czuje ten oddech i zaczyna dostosowywać się do niego. Z rozpaczą uświadamia sobie prawdopodobieństwo oddychania w ten sposób jeszcze przez długi czas. Narasta w nim rozpacz, nie chce tego. Cholernie tego nie chce.

Łzy lecą cicho, ona ich nie słyszy.

[ 1758 komentarze ]


 
myśli to zUo...
Dodał/a Lily lub JamesWtorek, 18 Stycznia;, 2011, 21:37

James stawia kropkę po ostatnim słowie w wypracowaniu dla Slughorna i wzdycha. Unosi wzrok znad pergaminu i rozgląda się. W bibliotece został on, Luni, Jo i kilku Krukonów zawzięcie pracujących nad esejem dla McGonagall.
Jest już późno.
Chłopak wpatruje się w migoczące za oknem światła w domku Hagrida i zastanawia się, co jest nie tak. Bo coś jest, i to od kilku dni. Może to, że nie planuje żadnego kawału. Albo to, że nie próbuje zmusić Lily do randki. Albo to, że zaczął odrabiać prace domowe. Albo to, że nie ma poczucia winy po sytuacji z Anette. Bo powinien je mieć i świetnie zdaje sobie z tego sprawę.
Kręci głową.
To żadna z tych rzeczy.
Znowu wzdycha.
-Zioom, bo ci serducho trzaśnie. – rzuca do niego Jo z uśmiechem, maczając pióro w tuszu. Chłopak o mało co nie spada z krzesła.
-Że co? – pyta zdziwiony. Przecież już nie kocha Lily, nie tęskni za nią ani jej nie wypatruje. Skończył z tym. Raz na zawsze.
-No, od tego wzdychania. – mówi Jo i pokazuje mu język. Potter uśmiecha się. Joanne dobrze wiedziała, co mówi, chciała go sprowokować. Kumpluje się z nią od 3 klasy, niedługo po tym, jak dowiedział się, że Remus jest wilkołakiem. Jo jest w porządku, jest jak facet. Żadnych aluzji do bycia dziewczyną, żadnego zrzędzenia i problemów z ubrudzeniem się. Czasem pomagała im przy robieniu dowcipów… Ale Lily o tym wiedziała. I ją też karała, mimo że były przyjaciółkami. Tiaa, Ruda jest uczciwa. Uśmiechnął się do brunetki i wzruszył ramionami. Ta odłożyła pióro i spojrzała na niego.
-Nie chcę być upierdliwa…
-To nie bądź. – przerywa jej James, spinając się. Wie, co ona powie. I wcale nie chce tego usłyszeć.
-Morda. Nie chcę być upierdliwa, ale muszę. Pała z ciebie po prostu. – stwierdza dziewczyna i James się krzywi. Bo ona ma rację.
-Jo ma rację. – potwierdza Remus, nie unosząc wzroku znad wypracowania. James krzywi się do niego.
-Pała z ciebie, nie tyle dlatego, że ciągle o niej myślisz... –kontynuuje dziewczyna. James ma w sobie choć tyle uczciwości, by nie zaprzeczać.
-…ale dlatego, że nie chcesz przestać. Męczysz się już, na ciężkiego trolla, tydzień. I co? I futro bahanki, mój ty drogi przyjacielu. Nie umiesz się z niej otrząsnąć. Próbowałeś pić, próbowałeś z inną. I co? I znowu futro, Rogasiasty. Zatrać się w czymś, co kochasz. – kończy, wskazując na niego piórem, z którego kapie tusz.
-Że w czym niby? – pyta zdezorientowany James, wpatrując się w kleksy, które robi zawieszone w przestrzeni pióro Jo.
-No tu już ci, do cholery, nie pomogę. I tak dużo powiedziałam. Nie, Luni? – mruczy dziewczyna, wycierając pióro o szatę i zbierając swoje rzeczy. Po chwili odchodzi.
-Że niby w czym? – pyta znowu James, patrząc tym razem na Luniego. Ten nadal nie podnosząc wzroku, pyta:
-A co robisz jutro o 5? – Potter myśli. Myśli tak intensywnie i długo, że w końcu zostaje sam w bibliotece.
Co robi jutro o 5?
-Panie Potter, wszyscy już wyszli. Do widzenia. – panna Pince, nowa bibliotekarka, rzuca delikatną aluzją. Rogaś podnosi na nią wzrok.
-Nie wie pani, co robię jutro o 5? – pyta ją w akcie desperacji. Ta w zdziwieniu podnosi brwi.
-Wydaje mi się, iż ktoś wspominał o jutrzejszym kompletowaniu drużyny qudditcha… - mówi niepewnie. James zrywa się i ogarnięty radosnym szałem, nieopatrznie całuje młodą kobietę w policzek.
-Dziękuję, przywróciła mi pani sens życia! – woła i chwyciwszy swoją torbę, wybiega z sali, zostawiając bibliotekarkę z rozmarzonym wzrokiem.

***

Lily ostatni raz przegląda wypracowanie da Slughorna, po czym odkłada je. Nie jest z niego zadowolona. Coś jest nie tak, i to nie tylko w wypracowaniu. Coś jest nie tak od tygodnia. Od czasu kłótni… rozmowy… sprzeczki z Potterem. Ruda krzywi się.
Przez ten tydzień lepiej poznała Jabbo, zwróciła też uwagę na rozwiązłość Jo i smutek Carmen. Znowu się krzywi. Wie, że powinna coś z tym zrobić. Walczyć o życie, szczęście, dobre wspomnienia… takimi bzdurami od tygodnia faszeruje ją Jabbo. Znowu się krzywi. Podchodzi do okna, otwiera je.
Potter… tak właściwie… to wszystko skończone. Sam dał jej to do zrozumienia. Koniec. Żadnych więcej głupich żartów, idiotycznych propozycji. Nikt się już z niej nie śmieje i nikt jej nie żałuje. Absurdalne, ale właśnie teraz, gdy Potter w końcu zachował się jak człowiek, po tym jak dał jej spokój, nie daje jej spokoju. W myślach. Jest ciągle. W Rudej mimowolnie rośnie złość. Bo to przecież nie jego wina, że o nim myśli. Że czeka na ciepły uśmiech, gdy mija ją na korytarzu. Czeka na cokolwiek, byle nie zdawkowe kiwnięcie głowy… Ruda zacisk wargi. Jest zła. Na niego, na siebie, na świat… jak mogła nie zauważyć, że on nie jest kretynem? Na ciężkiego trolla, przeczytał dla niej Szekspira! Jak mogła go ignorować przez te wszystkie lata? Brać iskierki inteligencji w jego oczach za iskierki złośliwości? Czemu właśnie teraz przypominają się jej te wszystkie sytuacje z nim w roli głównej? I czemu, do jasnej cholery, tylko te dobre?!
Jej rozmyślania przerywa trzask drzwi, Ruda odskakuje od okna jakby robiła coś złego. Patrzy w roześmianą twarzy Jo i jej wzrok przykuwa malinka na szyi tamtej. Ruda mruży oczy.
-Po co ci oni? Dlaczego się tak dajesz…?
-A dlaczego ty nie zagadasz do Jamesa? – przerywa jej Joanne. Jej wzrok staje się zimny, uśmiech znika z twarzy. Wali się na łóżko. Ruda zaperza się i wykonuje nieokreślony ruch ręką.
-Nie wyżywaj się na mnie. – dodaje brunetka, otwierając podręcznik. Ruda wzdycha.
-Przepraszam. – mówi. Jo rzuca podręcznik na szafkę i podchodzi do Lily, siada na jej łóżku.
-Czemu z nim nie pogadasz? – pyta. Evans wzrusza ramionami.
-Niby o czym? Sam powiedział, że wszystko skończone. – brunetka wywraca oczami.
-Chyba jednak nie. Od tygodnia zachowujesz się jak goblinka.
-To rasizm. – wtrąca Ruda, ale kuli się pod spojrzeniem przyjaciółki.
-Morda. Jak rozjuszona goblinka. Idź do niego i z nim pogadaj…
-Jak? „O, hej James… właśnie o tobie myślałam… Właściwie to ciągle o tobie myślę. Jeszcze nikt się dla mnie nie nauczył zasady funkcjonowania tostera.” ? Daj spokój… - Lily opada na łóżko.
-Myślisz o nim? – pyta Joanne, przyglądając się Rudej uważnie. Ta parska. Jo kładzie się obok niej i zaczyna głaskać po plecach.
-A nie chodzi o to, że… no wiesz, że się po prostu o ciebie starał? Że ci zaimponował… Pokazał, że jest czegoś tam wart… - Lily patrzy na nią.
-O co ci chodzi? – pyta. Jo zabiera rękę i siada.
-No wiesz… tu się o ciebie rozchodzi… że jest ci go żal, że go podziwiasz… że chciałabyś naprawić to coś spartoliła przez te 5 lat… Bo właściwie, to wtf? Dlaczego o nim myślisz? Bo jeśli tylko z tych powodów, to lepiej z nim nie gadaj, nie mieszaj mu w tej łepetynie… Ledwo się przecież pozbierał… - Ruda zwija się w kłębek.
-Nie wiem… - mruczy. Siedzą przez chwilę w milczeniu.
-Gdzie Carmen? – pyta brunetka.
-Nie wiem… - Lily siada na łóżku.
-Właściwie to nie widziałam jej od obiadu, a zjadła chyba sporo… - mówi zaniepokojona.
-Żesz w mordę… miała tyle nie żreć… ale jest za wcześnie na imprezy… Pewnie siedzi na jakiejś wieży i płacze. – wzdycha Jo. Ruda patrzy na nią.
-Trzeba z tym skończyć. – stwierdza stanowczo.
-Nie, ona musi z tym skończyć. – odpowiada spokojnie przyjaciółka i wstaje.
-Zresztą, ty też musisz z czymś skończyć. Idę jej poszukać. – mówi i wychodzi.
Ruda opada na poduszki. Jo ma rację, musi z tym skończyć.
Tylko jak…?

***

-MASZ TYM UDERZAĆ W PRZECIWNIKÓW! ZŁAŹ Z TEJ MIOTŁY DO CHOLERY!!!!! – wrzeszczy James po zjawiskowym uniknięciu tłuczka, którego odbił w jego kierunku jeden z drugoroczniaków. Chłopak chichocze, ale posłusznie ląduje tuż za Jamesem.
-Von mi z boiska, pókim dobry. – mruczy do drugoroczniaka, zaciskając pięści. Chłopak, teraz przestraszony, umyka. James rzuca swoją ukochaną miotłę i wrzeszcząc coś o dziesięciominutowej przerwie do pozostałych czekających na swą kolej, podchodzi do Jo. Dziewczyna siedzi na brzegu boiska z notatnikiem i piórem w ręce.
-Ten się chyba nie nadawał… - mówi skreślając coś na liście, a w jej oczach igrają zabawne ogniki. Chłopak wali się obok niej i mierzwi ręką włosy.
-Śmiej się, śmiej. A jak ci tłuczek przypiotoli w meczu to ci zejdzie ten błazeński uśmiech… - mruczy Potter.
-Tiaa? I gdzie pójdzie? – pyta dziewczyna, przekrzywiając głowę. Rogacz groźnie patrzy na brunetkę, ale nie wytrzymuje i po chwili parska śmiechem.
-Masz oficjalny zakaz rozśmieszania mnie. – sapie, trzymając się za brzuch minutę później. Dziewczyna patrzy na niego jak na kretyna, na co on się uśmiecha. Lecz po chwili uśmiech schodzi mu z twarzy. Zakłada ręce pod głowę, do kącika ust wędruje źdźbło trawy.
-Myślałem wczoraj o Rudej… właściwie to myślę o niej od tygodnia. – mówi, patrząc w niebo. Jo wystawia twarz do słońca i zamykając oczy, powstrzymuje się od uwagi, iż Lily też wczoraj o nim myślała.
I cały zeszły tydzień.
-I cóżeś wymyślił? – pyta ostrożnie. Chłopak wzdycha.
-Problem w tym, że nic… Po prostu o niej myślę. Właściwie to samo mi się tak myśli… przypominają się te wszystkie sytuacje… - milknie.
-Jo… - mruczy. Dziewczyna odwraca głowę od promieni i patrzy na niego.
-Ile czasu trzeba, żeby się odkochać? - pyta, w końcu na nią spoglądając. Dziewczyna widzi uśmiech na jego twarzy. Ten smutny uśmiech zapada jej w serce. Podczołguje się do niego i obejmuje od tyłu, kładąc podbródek na jego głowie. Chłopak przez chwilę trwa nieruchomo, po czym delikatnie ją ściska.
-Bardzo długo… - mówi cicho, głaszcze go po ramieniu i odsuwa się.
Chwila przemija.
Dziewczyna wskazuje podbródkiem na boisko i zbijających się powoli w kupę Gryfonów.
-Chyba przerwa się skończyła. – mówi.
-O, ty, faktycznie… coś szybko… to znajdźmy jeszcze tylko 5 członków i gotowe… - żartuje sztucznie James podrywając się. Odbiega.
Jo patrzy jak wskakuje na miotłę i wskazując pierwszą z brzegu dziewczynę, podrywa się w powietrze. Wywija wspaniałe ósemki, brunetka jako zawodnik umie ocenić jego umiejętności. Jest świetnym graczem.
I świetnym facetem.
Czemu tacy mają zawsze w życiu najgorzej…?



***

So...

James nie jest zbyt ostry dla Lily, wedle życzenia;]

teraz ja odczuwam podziw dla Ciebie, że chciało Ci się męczyć i aż pytać polonistkę ;] very nice, zrobiło mi się miło ;]


To nie moja wina, że dostałaś uwagę ;]]

aa, i to, że Jabbo jest gejem, nie oznacza, iż ma "nierówno pod sufitem" i "coś jest z nim nie tak". he;s just a normal teenager ;]

[ 1284 komentarze ]


 
że niby gay party...?
Dodał/a Lily lub JamesWtorek, 23 Listopada, 2010, 20:20

-Dobra, nie mamy całego dnia na stanie i gapienie się na drzewa. Idziemy do ciebie. – mówi w końcu z westchnieniem Jabbo, odwracając się tyłem do Zakazanego Lasu i błoni. Ruda patrzy na niego pytająco.
-No… to jak z nałogiem – przyznanie, że masz problem, to tylko pierwszy krok, a nie zakończenie terapii. – szczerzy zęby chłopak i Lilly mimo woli się uśmiecha. Ruszają schodami w dół.
-Myślisz, że nikt nas nie przyłapie…? – denerwuje się dziewczyna, wyglądając na korytarz. Chłopak kręci przecząco głową.
-Nauczyciele albo są na lekcjach, albo śpią… A Filtch… to osobna sprawa… po prostu bądźmy cicho. – szepce i pierwszy wychodzi.
Po chwili są już w dormitorium Gryfonów. Ruda dziwi się.
-Skąd wiesz, gdzie…? – pyta, ale Jacob tylko się uśmiecha.
I podaje hasło.
-No dobra, to już było dziwne. Skąd wiesz, gdzie jest nasz pokój wspólny? Od kogo znasz hasło? I jak, na Merlina, możesz iść po tych schodach…? – pyta dziewczyna, zatrzymując się nagle. Odsuwa się od niego.
-Kim ty jesteś…? – pyta podejrzliwie, sięgając po różdżkę. Chłopak krzywi się.
-No nic, i tak by się wydało… schody mnie wyczuły, bywa i tak. Zdemaskowany przez schody… tego jeszcze nie było… - parska i idzie dalej. Zatrzymuje się pod jej drzwiami. Ruda nadal stoi na stopniach i przyciska plecy do ściany.
-Skąd do ciężkiego trolla wiesz, które dormitorium jest moje…? – syka. Jabbo wywraca oczami.
-Chodź, nie marudź. Zaraz ci wyjaśnię, ale nie tylko my zrobiliśmy sobie dzisiaj wagary… Logiczniej będzie porozmawiać u ciebie.
-Nielogicznie to jest wpuszczać obcego do dormitorium… - wzdycha Ruda, ale posłusznie wchodzi do pokoju. Chłopak zamyka za nią drzwi i wali się na jej łóżko.
-Masz coś słodkiego? – pyta, rozglądając się ciekawie. Lilly parska mimo woli.
-Oszust chyba nie byłby tak głupi. – mówi i wyciąga z kufra puszkę z ciastkami dyniowymi. Jabbo szczerzy zęby i wyrywa jej puszkę. Podchodzi do parapetu i zaczyna jeść, patrząc na horyzont.
Milczenie.
Długie, długie milczenie.
Chłopak odwraca się od parapetu i patrzy na Lilly.
-Chyba muszę ci powiedzieć, co? Bo nie dasz mi żyć. – przekrzywia głowę i przygląda się jej.
-Chyba tak. – stwierdza Ruda, odwzajemniając jego spojrzenie.
Chłopak wzdycha. Znowu siada na parapecie, dziewczyna widzi jego profil.
-Po prostu… jestem gejem. – dodaje po dłuższej chwili i w tym momencie spogląda na Rudą. Ta nie kryje zdziwienia.
-Pierdzielisz…! – Marcus krzywi się na te słowa.
-Tiaa… byłoby miło.
-Ale… przecież miałeś dziewczynę! Chodziłeś z Deidree…?
-Utrzymuję pozory. – przerywa jej.
-Zresztą, mamy się tu zabrać za ciebie, a nie roztrząsać piekielnie ciekawą historię mojego życia… to ma być twoja. – zmienia natychmiast temat. Dziewczyna nie docieka.
-Tiaa… a właściwie, o co chodzi…? – pyta po chwili Ruda. W oczach chłopaka zapalają się ogniki.
-Transformacja.
-To brzmi złowieszczo.
-Nie tylko brzmi… siadaj.

***

-O żesz k….!!! – James z impetem zrywa się z mokrego łóżka i siada z powrotem, czując zawroty głowy. Przymrużonymi powiekami obserwuje Lunatyka, odnoszącego kubek do łazienki.
-Nie musiałeś mnie tak od razu oblewać… - mówi z wyrzutem do przyjaciela.
-A ty nie musiałeś się użynać jak świnia. – odpowiada Remus, pakując książki i nawet na niego nie patrząc. James wzdycha i próbuje szerzej otworzyć oczy, ale światło razi… za bardzo. Z westchnieniem opada na zmoczoną pościel.
-Kto mnie tu wczoraj przytargał…? – stęka, obmacując głowę.
-Na pewno nie ja. Za pół godziny zaczynają się lekcje. Weź prysznic, umyj zęby. Już cię spakowałem. Ale najpierw wypij to. - Lunatyk wskazuje podbródkiem na szafkę Jamesa, na której stoi sporej wielkości kubek.
-Co to? – pyta nie podnosząc głowy James.
-Kackiller. Co cię nie zabije, to cię wzmocni. – odpowiada Remus. Rogacz słyszy nutki rozbawienia w jego głosie i wie już, że paskudztwo na pewno nie jest przyjemne. Mimo to docenia wysiłki przyjaciela.
-Dzięki… a gdzie Łapa? – pyta jeszcze.
-Jak to gdzie? Z dziewczyną. – parska Lupin i Potter słyszy trzaśnięcie drzwiami. Wzdycha i otwiera oczy. Jasność oślepia go, w głowie wiruje, czuje suchość w ustach i piasek pod powiekami.
Kac.
Znowu wzdycha i podnosi się, sięga po szklankę. Upija łyk i wzdraga się z obrzydzeniem. Płyn pali gardło i przewraca wnętrzności, ale Potter ufa Remusowi. Pije więc dalej.
Po kilku minutach czuje się na tyle dobrze, żeby dowlec się do łazienki bez przykrych wypadków po drodze.

***

-Jak tam, Rogaś? Laska w porządku? – pyta Syriusz, gdy James pod chmurnym spojrzeniem Flitwicka spóźniony zajmuje miejsce przy stole.
-Nie krzycz. – krzywi się i poprawia okulary.
-Ooo, panienka ma kaca…? – Łapa szczerzy ząbki. Rogacz wzdycha i otwiera książkę.
-Lepiej się zamknij. – mruczy cicho.

***

-To jak? Laska w porządku? – ponawia pytanie Syriusz, gdy wychodzą z sali. James wzrusza ramionami. Łapa wybucha śmiechem.
-Nie pamiętasz?! Ile wypiłeś…?
-Nie drzyj ryja… nie pamiętam. – Łapa posłusznie przestaje się śmiać.
-To jak wróciłeś…? - pyta ze zdziwieniem. Rogacz patrzy na niego przerażony.
-Myślałem, że to ty…
-O nie, stary. Wyszedłem przed tobą z Jen.
-Miała na imię Allison.
-Co z tego. Ja się pytam, jak wróciłeś? – James wzrusza ramionami.
-A to nienormalne, że ktoś mnie z dobroci serca odholował do pokoju? – pyta z nadzieją.
-Alkohol i dobroć serca to dwa wykluczające się wzajemnie terminy. Nie współżyją, że się tak wyrażę. – stwierdza z całą pewnością Syriusz. Rogacz ponownie wzrusza ramionami. Łapa patrzy na niego przez chwilę, ale daje za wygraną.
-A właściwie, gdzie Lunatyk? – pyta James.
-W bibliotece. – odpowiada piskliwie Peter, wynurzając się nie wiadomo skąd.
-O, cześć, Glizda. Gdzie byłeś? Dawno cię jakoś nie widziałem…
-W lochach. Przez cały tydzień był szwedzki stół. Duchy zrobiły. – przyjaciele nie odnotowują nerwowego drżenia rąk ich mniejszego kolegi. Są pochłonięci własnymi sprawami.
-Fajnie… - rzuca Potter i rozmowa cichnie. Dotarli pod salę transmutacji.


***

***

James czuje delikatny dotyk na ramieniu. Odwraca się z zamiarem spławienia jakiś młodych dziewczyn, ale to nie one… To Lilly.
Tylko jakaś… inna?
Patrzą na siebie przez chwilę. Rogacz zauważa delikatny makijaż i inne uczesanie, Ruda szuka na jego twarzy śladów ostatniej nocy.
Znajduje.
-Nowa fryzura? – pyta zdziwiony. Od kiedy Lilly się czesze? Ona uśmiecha się zażenowana i przygładza włosy.
-Mhm. Ładnie? – mruczy cicho, lekko zażenowana. Jamesa zatyka. Jak to, ona się rumieni? Jak to, pyta go o zdanie?
-Ślicznie. – odpowiada, uśmiechając się. Ruda spuszcza wzrok.
-Nieważne. Jak się czujesz? – pyta już normalnym tonem. Chłopak wzdycha niezauważalnie. Czar prysł.
-A jak mam się czuć? – pyta ostrożnie. Skąd ona…? Lilly patrzy na niego i po chwili wybucha śmiechem.
-Nie pamiętasz? Aż tak się upiłeś? – pyta z rozbawieniem. James nagle zaczyna się bać. A jeśli to ona wczoraj…?
-Spokojnie, Potter. Nie ja holowałam cię do pokoju. Nie jestem skłonna do takich poświęceń. – mówi twardo dziewczyna, odczytując jego myśli. James zaciska wargi. Milczą przez chwilę, przypomina im się niedawna rozmowa w Pokoju Życzeń.
-To skąd wiesz…?
-Jabbo. – przerywa mu. Chłopak klnie w myślach.
-Powinieneś mu podziękować. Gdyby nie on skończyłbyś z pierwszą lep… Zresztą, nie moja sprawa. – Ruda patrzy na niego, oczekując odpowiedzi. Idą powoli korytarzem. James milczy, jest zły.
-Chociaż to ja zrobiłam kackiller. – mówi po dłuższym milczeniu dziewczyna. Rogacz aż się zatrzymuje.
-Że co? – patrzy na nią jakby właśnie oznajmiła mu, że Smarkerus umył włosy. Lilly wzrusza ramionami.
-Tak wyszło. O, moja sala… to cześć. - żegna się szybko i skręca w lewo. Potter patrzy za nią chwilę, i opanowując chęć, żeby za nią pobiec, rusza dalej. Jest kompletnie wytrącony z równowagi.
Jak to, Jabbo…?
Jak to, Lilly…?
Co tu się w ogóle, na dziurawe gacie Merlina, dzieje…?!

***

handmade "pożądna notka" i "w tym miesiącu" :]
Acid, nie staram się, żeby wyszło poetycko. w czasie teraźniejszym pisze się po prostu łatwiej... pomijam, że to błąd ;]] przyznam Ci się, Acid, że odkryłaś moją wielką tajemnicę... bo rzeczywiście jest w kółko o tym samym ;]] ale ciiiiiiicho, bo się wyda ;]
Syrciu, ja też kocham Syriusza. lecz niestety zajebiaszczy faceci już tak mają - paskudny charakter w genach... no ale co zrobić...? tacy już są ;] właśnie za to ich kochamy ;]
ale gdzie interpunkcja leży i kwiczy...? jakoś nie mogę tego usłyszeć ;] pomóż, proszę ;]

[ 1046 komentarze ]


 
"Coś się kończy, coś się zaczyna..."
Dodał/a Lily lub JamesŚroda, 15 Września, 2010, 21:34

Huk zatrzaskiwanych za Jo drzwi i w końcu cisza. Lily ściąga koc z głowy i siada na łóżku. Gdy tak leżała, przychodziły myśli... a ona ich nie chce. Wstaje więc ze sztucznym uśmiechem i szybko pakuje torbę. Jeśli się pospieszy, zdąży jeszcze na drugą lekcję.

***

-Potter... pozwól na chwilkę. - zatrzymuje go McGonagall. Rogacz dziwi się - przecież jeszcze nie zdążył nic przeskrobać.
-Nie wiem, co ty sobie myślisz, ale pierwszy tydzień szkoły dobiega końca, a ty jeszcze nie raczyłeś się u mnie zjawić w sprawie drużyny quiditcha. - przechodzi od razu do sedna nauczycielka. Potter wypuszcza z ulgą powietrze, ale zaraz marszczy czoło. No tak, przecież w Hogwarcie nie ma już jednego pałkarza i ścigającego...
-Ja... przepraszam... eee... zapomniałem...
-Lepiej w ogóle się nie przyznawaj. Nie wiem, co się z tobą dzieje... Ani do quditcha nie masz głowy, ani pan Filch jakoś nie narzeka... Zakładam, że masz problemy. Mam tylko nadzieję, iż nie wpłyną one negatywnie na kondycję naszej drużyny. Weź się w garść. - skinęła mu głową i odeszła. James stał tam jeszcze chwilę, wpatrując się w miejsce, gdzie przed chwilą zniknęła. Zaraz, czy ona właśnie...? Parsknął śmiechem. No dobrze, pani profesor dostanie to, o co się tak usilnie dopomina...

***

-A co ty tutaj robisz...? - zatrzymuje ją męski głos. Ruda odwraca się i jej oczom ukazuje się Jabbo. Chłopak zeskakuje z parapetu okna i podchodzi do niej. Powoli.
-Szkolna prymuska olałą pierwszą lekcję...? Już w drugim tygodniu szkoły...? Nieładnie, Evans, nieładnie. - Lily odwraca dumnie głowę i próbuje odejść, ale zatrzymuje ją kolejna uwaga ciemnowłosego.
-To dlatego ma cię już dość. Przez te twoje wielkopańskie zachowanie... - na te słowa Ruda odwraca się i mierzy go chłodnym wzrokiem.
-O, to spojrzenie to idealny przykład.
-Jacobie Marcusie Anderson... - chłopak przerywa jej, podchodząc bliżej. ZBYT blisko. Lily się odsuwa, a chłopak parska na to śmiechem.
-Daj spokój, przecież cię nie zgwałcę... Nie jesteś w moim typie. Nie lubię zaniedbanych kujonek. - sarka z rozbawieniem Jabbo. Lilly głośno wciąga powietrze.
-Nie muszę tu być, nie muszę cię słuchać, nie muszę na ciebie patrzeć. Idę stąd. - mówi dziewczyna powoli,opanowując złość. Rusza na drugą lekcję.
-Jasne, uciekaj sobie od rzeczywistości, do swojego świata książek, stopni i wypracowań... Ale jak się obudzisz ze swojego kujonkowatego snu, daj znać... Może ci pomogę... - słyszy jeszcze za plecami. Te słowa przypominają wczorajszą kłótnię z Jamesem... i dzisiejszą z Jo. Przyspiesza.
Po schodach ściga ją cichy śmiech Jabbo.

***

-Kiepskie, stary... - mówi Syriusz przyglądając się ulotce* przywieszanej właśnie przez Jamesa do tablicy ogłoszeń w PW. Rogacz wzrusza na to stwierdzenie ramionami. Zalewa ich fala uczniów pragnących się dowiedzieć, cóż słynny James Potter chciał ogłosić całemu Gryffindorowi. Rozległy się wesołe pokrzykiwania. Rogacz i Łapa przenieśli się w zaciszny róg pokoju, na zacienioną kanapę.
-Myślisz, że w ogóle ktoś się nadaje...? - pyta Syriusz, ze zwątpieniem obserwując podnieconych wizją szybkiej kariery młodych Gryfonów.
-Zobaczymy. - stwierdza filozoficznie James, otwierając książkę. Kumpel patrzy na niego ze zdumieniem.
-Stary, przecież ty nie lubisz czytać. - mówi. Potter wzdycha i rzuca podręcznik w kąt.
-Fakt. - przyznaje przyjacielowi rację. -Więc może pójdziemy się zabawić...? - pyta z błyskiem w oku.
Łapa szeroko się uśmiecha.
-To idź się ogarnąć. Spotkamy się tu za...
-Że niby powinienem. A ty? Nie chcesz poprawić fryzury? - kpi z przyjaciela James, podnosząc się leniwie z kanapy.
-Rogasiu ty mój miły. Jak zapewne zdążyłeś zauważyć i najzwyczajniej w świecie się ze mną droczysz, ja zawsze i bez wyjątku wyglądam zajebiście. - mówi poważnie Łapa i po chwili obaj wybuchają śmiechem.

***

Jabbo wzdycha cicho, słysząc szloch wydobywający się zza uchylonych drzwi. Otwiera je i wchodzi na zalany słońcem szczyt Wieży Astronomicznej. Gdy jego oczy przyzwyczajają się już do blasku, dostrzega Rudą kulącą się z prawej strony baszty. Wzdycha jeszcze raz i podchodzi do niej. Staje obok i wychyla się, próbując dostrzec fale na lustrze jeziora.
Ruda nadal szlocha.
I szlocha.
I wciąż...
-Nie mam zamiaru się nad tobą użalać. Wystarczy, że ty to tobisz. Nie myśl, że przyszedłem tutaj klepać cię po pleckach. - mówi w końcu Jabbo. Rudaze złości aż czknęła. Zrywa się z podłogi i wściekle patrzy na chłopaka.
-Więc po cholerę tu przyszedłeś? Po co w ogóle za mną łazisz? Znajdź sobie inną ofiarę, naprawdę mam cię juz dość! Wszystkiego się czepiasz! Odejdź ode mnie! - krzyczy. Chłopak przemilcza ten wyuch, a na jego wargi wpełza ironiczny uśmieszek.
-I przestań się tak uśmiechać! - ryczy już na maksa wkurzona Lily. Zamierza się a niego i...

Plask.

Zdziwiona patrzy na własną rękę na policzku chłopaka. Przenosi wzrok na jego twarz... On się śmieje! Głośno, nie krępując się, radośnie. Lily opuszcza rękę.
-Przep...
-Nie rób tego. Specjalnie cię prowokowałem. Sprawdzałem czy masz jeszcze trochę tego swojego słynnego temperamenciku, i... się doczekałem. - przerywa jej z uśmiechem Jabbo. Ona patrzy na niego zdziwiona, czując dziwne mrowienie w dłoni.
Nieprzyjemne.
-Chciałem cię obudzić z tego letargu, snu zimowego... zachowywałaś się jak stara panna, bibliotekarka z jakiejś zapadłej wsi... A teraz powinnaś czuć, że żyjesz... Czujesz to? - pyta ją. Ruda patrzy na jego twarz, na której maluje się szczery, radosny uśmiech. Przenosi wzrok na zalane słońcem błonia, błękitne lustro jeziora, zieleń Zakazanego Lasu. Czuje mrowienie w dłoni, którą uderzyła chłopaka, promienie słońca muskające skórę i wiatr poruszający włosami. Otwiera oczy i znów patrzy na Jabbo.
Teraz ona też się uśmiecha, i ten uśmiech mówi więcej niż cokolwiek innego.
Stoją tak, patrząc na krajobraz i po prostu ciesząc się z własnego szczęścia.

***

Syriusz kończy właśnie chodzić wzdłuż korytarza i w ścianie ukazują się spore drzwi. Otwierają się bezszelestnie, i tak samo zamykają. Kumple wchodzą do lekko zadymionego, ciemnego miejsca. Jest to typowy mugolski pub, z pewnymi czarodziejskimi dodatkami... Gwarno, przytulnie, lekki mrok zasnuwa światło rzadkich lamp, zewsząd sączy się dobra muzyka i dym. Syriusz zatrzymuje się na chwilę w progu i wciąga specyficzny aromat dobrej imprezy.
-Stary, dzisiaj będzie zajebiście... - mówi, nawąchawszy się i naoglądawszy dziewczyn. Wypatrzył znajome i ruszył ku nim, przeciskając się między ludźmi i zupełnie przypadkowo potrącając ładne dziewczyny. James westchnął i przypomniało mu się ślęczenie w bibliotece i obserwowanie Lily zza regałów. STOP. Potrząsnął głową, by pozbyć się takich myśli, i zdecydowanie ruszył za Syriuszem. Łapa miał rację, na pewno będzie świetnie...
Wypatrzył go i z uśmiechem dosiadł się obok ślicznej blondynki zajmującej miejsce naprzeciwko Blacka – ten upodobał sobie jej koleżankę, zjawiskową brunetkę. Taa, on zawsze wyrywał najlepsze sztuki... James roześmiał się z własnych myśli i nawiązał rozmowę z blondynką. Nie była tak drapieżna jak jej kumpela – ta po 10 min. z Syriuszem już nieźle sobie poczynała. Blond miała na imię Anette, była serdeczna i nienapastliwa. Wypili kilka Ognistych Whisky, całkiem miło im się nawet nad nimi rozmawiało... James więc powoli, patrząc jej w oczy i tak bardzo chcąc w nich ujrzeć odmowę, zbliżał twarz do jej twarzy. Niestety, nie było jej tam. Nie było również więcej o czym rozmawiać, gdyż musieliby poruszyć tematy, których nie porusza się z osobami poznanymi na jeden wieczór... Pocałował ją więc. I nawet nie było tak źle, jak się spodziewał. O dziwo, było dobrze... Nie tak dobrze jak z Lily, gdy rok temu bez zastanowienia ją pocałował, ale... ale nie przypominało to również pocałunku z trollem... Więc po chwili wahania usadowił ją sobie na kolanach...
... i postanowił przestać porównywać ją ciągle z Rudą.
Całkiem słusznie, gdyż właśnie wszedł z Anette w etap, do którego z Evans nie doszedł.




ulotka - ogłoszenie o naborze do drużyny quditcha



***

wiem, jestem straszna. macie oficjalne prawo mnie zlinczować... czekam :D :D :D

[ 7453 komentarze ]


 
...po burzy
Dodał/a Lily lub JamesŚroda, 26 Maja, 2010, 20:42

***
Szedł korytarzem oświetlanym tylko blaskiem pochodni. Rozmawiali dosyć długo, ale nie zauważył tego, dopóki nie wyszedł. Nie miał ochoty wracać do dormitorium, do pytających spojrzeń, milczenia czy głupich żartów. Wyjął z torby pelerynę niewidkę, założył i ruszył na Wieżę Astronomiczną.
Gdy tam dotarł, sprawdził na mapie czy jest bezpieczny. Był - nauczyciele w swoich komnatach, Filch w piwnicy, Pani Norris z nim. Poszukał Lilly, ale nie było jej ani w dormitorium, ani w PW… to znaczyło, że siedzi jeszcze w Pokoju Życzeń. Westchnął. Nie chciał żeby płakała, chciał po prostu żeby… żeby wiedziała… Chciał to skończyć, swoje beznadziejne zauroczenie, takie dziecinne i długotrwałe. Nie wiedział, czy mu się udało. Nie czuł się inaczej, wypełniała go po prostu taka wolność… dziwnie pusta wolność. Znowu westchnął. Nie wiedział czy dobrze zrobił, ale przynajmniej coś zrobił… zakończył pewien etap. Tylko to uczucie nie dawało mu spokoju. Postanowił, że to będzie pierwsza i ostatnia noc, kiedy da się mu pochłonąć. Już nigdy nie będzie tego rozpamiętywał, zapełni to innymi dziewczynami, może nauką – w końcu to już 6 klasa… imprezy, piwo miodowe… życie będzie w porządku… Oprócz tej nocy. Bo teraz zwinie się w kłębek, przyciśnie czoło do kamiennej podłogi, i powspomina kolor jej włosów, wyraz oczu gdy się złościła, kształt ust gdy się śmiała…

***

Obudził go cichy trzask. Otworzył oczy i rozejrzał się po błoniach zalanych słońcem, które, właśnie wschodziło. Widok był piękny. Usiadł i przyjrzał się uważniej otoczeniu, próbując zlokalizować sygnał dźwięku, który go obudził – to Hagrid zatrzasnął drzwi swojej chatynki, kierując się do Hogwartu. To by znaczyło, że jest pora śniadania. James wstał i podniósł z podłogi pelerynę, która zsunęła się z niego w czasie snu. Idąc wolnym krokiem w stronę Wielkiej Sali, rozmyślał o wczorajszych wydarzeniach. Teraz już wiedział, że to przeszłość, że to za nim i nie musi się już martwić nowym planem uwiedzenia Lily… ani kogokolwiek. Bo wszystkie oprócz niej na niego leciały. Westchnął, ale nie było to westchnienie smutnego człowieka.
Wszedł do WS i usiadł obok kumpli. Przywitali go pytającymi spojrzeniami, których tak nie chciał wczoraj. Spróbował się uśmiechnąć i chyba nie wyszło tak źle.
-W porządku. Dałem sobie spokój. – powiedział dosyć pogodnie jak na człowieka, który właśnie zdał sobie sprawę, że zmarnował 5 lat, i zaczął smarować grzanki dżemem. Lupin westchnął.
-To przeze mnie… - zaczął.
-Nie, to nie przez ciebie. Po prostu wczoraj porozmawialiśmy, i wiem, że to już… przeszłość. – przerwał mu dość gwałtownie James. Syriusz wywrócił na to oczami, Remus znowu westchnął, bawiąc się swoją kiełbaską. Zapanowała niezręczna cisza.
-OK., wszystko jest w porządku, nie traktujcie mnie jak psychicznego inwalidy. Naprawdę jest dobrze. – powiedział Rogacz, patrząc po przyjaciołach. Syriusz zerwał się z krzesła.
-Brawo, stary! Wiedziałem, że zmądrzejesz! – i zaczął walić kumpla po plecach.
-Naprawdę? – spytał Lupin, gdy Syriusz i Glizdek odeszli.
-Naprawdę. – potwierdził Potter, i… uśmiechnął się.
Remus przyglądał mu się podejrzliwie, ale nic nie powiedział.
- A teraz grzecznie pójdę po książki… Co mamy pierwsze?- zapytał Potter, podnosząc się i chwytając tost z dżemem.
-Trasnmutację. – rzucił za nim Remus, kręcąc głową. Sam dobrze wiedział, że nie można w ciągu jednej nocy pogodzić się z odejściem jakiegoś człowieka. Uczył się tego całe życie…
Ale James dopiero zaczynał.

***

-Kochanie… wstań, już rano. – usłyszała gdzieś za głową cichy szept. W odpowiedzi naciągnęła koc na głowę.
-Zostaw ją, nie widzisz, że potrzebuje spokoju… - zaoponował inny głos.
-Nie będzie cały dzień leżeć w łóżku i się nad sobą użalać. – stwierdził pierwszy stanowczo, a jego właścicielka pociągnęła za róg pledu.
-Odwalcie się. – mruknęła Ruda, nie wypuszczając nakrycia.
-Oo, ktoś ma humorki. Czyżby Potter…
-Nie wymawiaj przy mnie tego imienia!!! – wrzasnęła Ruda, siadając. Carmen podparła się pod boki.
-Bo co? Teraz to smutno, ale jak go olewałaś 5 lat to…
-Zamknij się, Car. – przerwała jej Jo, z obawą spoglądając na Lilly.
-Niby dlaczego? Prawda w oczy kole, nie? Najłatwiej zagrzebać się w poczuciu winy, że to niby sobie sprawy nie zdawałaś, że podświadomość…
-Bo tak było!!! – przerywa jej Evans. Dziwi się, skąd w Latynosce tyle zawiści. Z każdym jej słowem w plecy Rudej wbija się ostra szpilka. A przecież to przyjaciółka…
-Naprawdę? Naprawdę tak było? Podświadomość kazała ci go olewać? – pyta cicho Carmen. Lily siada na łóżku, wygładza pościel. Zna odpowiedź. Milczy. Nie potrafi…
-No widzisz?! To właśnie to mnie tak wkurza! Nie umiesz powiedzieć co myślisz, nie umiesz czegoś przerwać albo czegoś komuś dokładnie wytłumaczyć! A później albo zwalasz winę na tą drugą osobę, albo na swoją podświadomość. Podświadomość, kur… - tu splunęła. Próbowała oduczyć się przeklinać.
-Żałosna jesteś. Żal mi Pottera...
-Zamknij się, do cholery! – przerywa jej Jo i staje obok Lilly, głaszcząc ją po głowie. Ta łapie jej dłoń.
-No jasne, schowaj się za nią, przytul. Niech rozwiąże twoje problemy… - Ruda puszcze dłoń Jo.
-Ooo, brawo. Ale kto cię teraz będzie za rączkę prowadził? Nie ja, nie Jo, nie rodzice, nie Potter, nie Lupin… to kto? – Lilly milczy. Zwija się w kłębek.
-No właśnie. Będziesz tkwić na tym pieprzonym łóżku dopóki ktoś ci nie każe wstać. Dopóki ktoś ci nie każe… - powtórzyła ciszej, już bez złości. Zwyczajnie, stwierdzając fakt.
Carmen wyszła.
Ruda zaczęła szlochać. Jo usiadła obok niej i westchnęła.
-Ja… naprawdę…? – charka Lilly. Mimo iż roi to cicho i niewyraźnie, Jo ją rozumie. Milczy przez chwilę.
-Pomyśl. - mówi, po czym też wychodzi.
Ruda wali się na podłogę i przykrywa kocem.
Nie chce myśleć.
Nie chce nic.

***

-Nie uważasz, że przegięłyśmy…? – pyta Jo, podchodząc do Carmen. Ta stoi oparta o balustradę, spogląda na dół.
-Nie. Miałam ochotę ją uderzyć. Weź pomyśl o Jamesie… - mówi, parskając.
-Tiaa… jak go znam, to z tydzień się pozamartwia, potem będzie udawał, że mu przeszło, zaliczy wszystkie imprezy, spadnie na dno… a później z niego wyjdzie. – wzdycha Joanne, siadając obok ciemnoskórej. Pociąga nosem.
-Znowu paliłaś to świństwo… - stwierdza. W jej głosie brzmi rozbawienie.
-Wkurzyła mnie. A fajki mnie uspokajają... Tak właściwie, to nie daje mu tygodnia. Nie będzie chciał zamartwiać Luńka i Syriusza. Dwa, trzy dni.
-Może i masz rację…
Milczenie.
- Nic nie zrobimy.
-Nie. James sam musi się pozbierać. – Jo wzdycha i kładzie się na zimnej posadzce Wieży Astronomicznej.
-Kumplujesz się z nimi 5 lat, a tu nagle robią coś takiego… - kręci głową. Carmen przeczesuje włosy palcami i wyciąga z torby drewniane pudełko.
-Nie pal przy mnie… poza tym nauczyciele… - oponuje Jo, krzywiąc się.
-Kij im w oko. – przerywa jej Latynoska i wyciąga długi, biały papieros.
-Naprawdę nie możemy nic zrobić? – wzdycha, przewracając się tyłem do ciemnowłosej.
-Mają po 16 lat! Co niby, mamy za nimi latać i wszystko im…
-Hej. – przerywa jej głośny głos. Obok dziewczyn materializują się Syriusz i Lupin.
-Wasza pieprzona mapa, co? – pyta rozbawiona, a zarazem lekko wkurzona Latynoska. Syirusz szczerzy zęby i siada obok niej. Wyciąga rękę po pudełko.
Chwila ciszy.
-Chyba czas na naradę. – mówi w końcu Lupin.



***
buu back.
jestem, jestem. wredna i nieobecna (oksymoron...? ;]) ale jestem. przepraszam za te miesiące. mołabym się usprawiedliwiać egzaminami, końcem rokum stresem... ale to i tak bybłoby kłamsstwo, prawda? bo lenistwo to lenistwo, after all.
dzięki, że jesteście. najlepszy kop energii dla autora - pozytywne komentarze pod notką. dzięki wam ta wielka machina zwana... właściwie sie wiem, jak się nazywa, ale ją nakręcacie ;] dzięki.

jak wam się podoa notka? trochę mroczna mi wyszła, ale muszę atmosferę wprowadzić ;]]

[ 1292 komentarze ]


 

Fatal error: Allowed memory size of 134217728 bytes exhausted (tried to allocate 22016612 bytes) in /public_html/lj.php on line 715