Startuj z namiNapisz do nasDodaj do ulubionych
   
 

Pamiętnikiem opiekuje się Lucy
Do 27.10.2008r. pamiętnikiem opiekowała się Luna Pomyluna.

Kącik Luny

  7.
Dodała Luna Niedziela, 01 Marca, 2009, 18:43

Dziękuję Wam bardzo serdecznie za wszystkie komentarze. One motywują mnie do dalszego pisania.
Jeżeli chodzi o imię "Rosalie" to przynaję bez bicia, że rzeczywiście wzięłam je ze "Zmierzchu". Nie wiem czemu... Tak jakoś odruchowo, bo mi się podoba ;]
A co do Rolfa... To historia może wydawać się oczywista, ale przygotowałam coś innego. Nie chcę zdradzać, ale mam nadzieję, że Was nią zaskoczę.
Zapraszam do czytania!




Reszta lekcji minęła w miarę spokojnie, nie licząc mojej wpadki na eliksirach, kiedy to przez zupełny przypadek, wylałam na wściekłą już Rosalie próbkę mojego eliksiru, gdy chciałam ją zanieść profesorowi Sanpe'owi. Skutkiem tego było pokrycie się rąk mojej współlokatorki niezliczonymi bąblami, które co kilka sekund wybuchały, oblewając szatę dziewczyny pomarańczowo-zieloną mazią, która nie pachniała zbyt przyjemnie, wrecz powiedziałabym odrzucająco. Aż sobie zatkałam nos wsuwką do włósów, znalezioną gdzieś w głębi torby szkolnej. Co ona tam robiła? Yh.. Nieważne.
- Ty... Zobacz co narobiłaś! - krzyknęła Rosalie, kiedy na jej zadbanych dłoniach pojawiły się pierwsze bąbelki. - Jak ja teraz wyglądam? Odpowiedz! - uniosła oskarżycielkso rękę, która powoli stawała się pomarańczowa.
- To było przypadkowo. - powiedziała z wyrzutem, odwracając się do niej plecami, bo mimo wsuwki nadal czułam ten zapach.
- Dość. - profesor Snape podszedł do nas, jak zobaczyłam w odbiciu kociołka i stanął tuż przy Rosalie. - Ty siadaj na miejsce. - wskazał na mnie, podczas gdy ja natychmiast wykonałam polecenie. - A ty do Skrzydła Szpitalnego. Natychmiast.
Przez następne dziesięć minut, jakie zostało do końca lekcji, siekałam na drobne kawałeczki resztki korzonków, których nie wykorzystałam.

* * *

- I nareszcie koniec. - powiedziała Emily, kiedy wyszłyśmy z dusznej sali od transmutacji.
- Prawda. - odpowiedziałam z uśmiechem. - Ale czeka nas kupa zadań domowych...
Dziewczyna zaśmiała się krótko acz życzliwie.
- Lunuś, nie kupa. - spojrzałam na nią pytająco. - Dużo, wiele, masę.
- A czy to nie to samo? - zapytałam po chwili milczenia, kiedy wchodziłyśmy po schodach.
- Niee.
Ale nie zważając na słownictwo, rzeczywiście miałyśmy sporo zadane. Jakby nie mogli dać nam sobie odpocząć jeszcze przez tydzień. A potem mogli by się na nas wyżyć do końca roku szkolnego... Chociaż to zły pomysł.
Siedziałyśmy w bibliotece prawie całe popołudnie. Szczególnie ciężko mi było się uporać z zadaniem z zielarstwa. Jakieś takie dziwne było, wogóle nie logiczne. No, ale w końcu gdy ma się obok kogoś takiego jak Em, nie można nie odrobić zadania. Dziwnym trafem okazało się nadzwyczaj w świecie, że czytam treść zadania do góry nogami! Ale jak to się stało to ja nie wiem... Najwyraźniej czas do okulisty.
- Matko! - zawołałam, kiedy usiadłam na krześle, oddychając ciężko. - Skąd wzięło się tutaj tyle książek? I to jeszcze takich. - wskazałam palcem na trzy opasłe tomiska, które potrzebowałam do zadania. Tyle się namęczyłam z ich przyniesieniem.
- To jest biblioteka. - Emily nawet nie podniosła wzroku znad swojej pracy.
Westchnęłam ciężko i teoretycznie zabrałam się do pracy. Na pergaminie, który powinien zapełniać się literkami, zaczęłam malować różne kształty. Czasami wychodziły bardzo ciekawe obrazki; centaur ze skrzydłami, hipogryf z czerwonym nosem jak u mugolskich klaunów czy profesor McGonagall z główką kapusty zamiast głowy.
- Co ty tam malujesz? - zapytała po chwili, sięgając do torby po nowe pióro.
- Yyy... Ja? - myślami znowu odpłynęłam do wydarzeń dzisiejszego ranka. - Nic takiego. - machnęłam szybko różdżką i obrazki zniknęły.
Przyciągnęłam do siebie kałamarz oraz pióro i zabrałam się do pracy. Jednak szło mi to dość opornie. Literka za literką, słowo za słowem, a w dziesięć minut napisałam dwa zdania.
- Emily, ja chyba skończę to później... - wyznałam, spoglądając na przyjaciółkę.
- Później? Ale wiesz, przecież, że masz szlaban...
- Dam radę. - odpowiedziałam już pewniej, pakując książki do torby. - Spotkamy się w Pokoju Wspólnym wieczorem.
Ruszyłam schodami do Sali Wejściowej. Chciałam w ciszy i całkowitym skupieniu przemyśleć dwie sprawy. Związane z Rosalie i Rolfem.
Na zewnątrz wiał lekki wiaterek, który rozwiewał mi włosy. Błonia szkolne były dzisiaj wyjątkowo puste, może ze trzy osoby siedziały pod wielkim dębem i głośno się śmiały. Swoje kroki zamiast w moje ulubione miejsce nad brzegiem jeziora, skierowałam do chatki Hagrida. Miłego gajowego, który miał wielkie zamiłowanie do niebezpiecznych zwierząt magicznych, które w jego oczach były całkiem milutkie. Zapukałam do drewnianych drzwi i odczekałam chwilkę, przyglądając się wzorkom na pożółkłych firankach w oknach.
- A kogo ja tu widzę. - Hagrid otworzył drzwi i natychmiast się uśmiechnął. - Wchodź, wchodź.
Izdebka była jak zwykle zagracona mnóstwem niepotrzebych rzeczy, ale mimo to, było tu całkiem przytulnie, tak jak lubiłam najbardziej. Płomienie w kominku wesoło trzaskały, rzucając mdłe cienie na wielkie łóżko przykryte kolorową pierzyną.
Usiadłam na miękkim fotelu przy oknie, popijąc herbatę, którą wręczył mi gajowy chwilę wcześniej.
- I jak drugi dzień szkoły? - zapytał, siadając na przeciwko mnie.
Wzruszyłam ramionami.
- Ciężko. - nie zamierzałam kłamać mu w żywe oczy, mówiąc, że minął mi wspaniale. - Pokłóciłam się z Rose...
- To twoja współlokatorka?
Pokiwałam głową, wysłuchując Hagrida, który radził mi abym z nią porozmawiała, że na pewno się wszystko wyjaśni. Ale ja nie byłam jednak tego taka pewna. Nie rozumiałam jednego, jak można było się obrazić o taką głupotę?
- Ale może pomówmy o czymś weselszym. - zaproponował. - Chcesz zobaczyć jak się mają testrale?
- Jasne. - odpowiedziałam z ożywieniem. - Jak się mają?
- Ostatnio zrobiły się jakieś niespokojne... Może one też odczuwają jakieś zagrożenie... - zamyślił się, a na jego czole pojawiły się drobne zmarszczki.
Wpadłam na pewien pomysł.
- Mogłabym do nich pójść? - wiedziałam, że Hagrid się zgodzi, ale zawsze go o to pytałam.
- Oczywiście. - uśmiechnął się.
Dopiłam wszybko herbatę, wspięłam się na palce, aby pocałować gajowego w policzek i wyszłam z chatki. Wcześniej zerknęłam tylko na wielki zegar na ścianie; wskazywał dziewiętnastą, a więc miałam jeszcze godzinę do szlabanu.
Mimo, że świeciły jeszcze ostatnie promienie słoneczne, to Zakazany Las jak zwykle ział ciemnością i napawał większość uczniów Hogwartu nieokreślonym strachem. Ale ja nie widziałam w nim nic groźnego. Owszem, przebywały tu jakieś groźniejsze stworzenia magiczne, ale wystarczy tylko trzymać się od ich miejsc z daleka.
Ruszyłam żwawym krokiem ścieżką, poprawiając torbę z jedzeniem dla testrali, którą dostałam od Hagrida, przed opuszczeniem chatki. Przyglądałam się pniom wysokich drzew, których korony niemal dosięgały nieba. Słuchałam ciszy, która przeważnie wypełniała Zakazany Las, także i teraz, chociaż nie wiedziałam czy to możliwe. Koiła ona moje skołatane myśli, pozwalając racjonalnie myśleć. Nie wiedziałam czym bardziej się przejmuję. Bolało mnie nagłe odtrącenie Rose, nie miałam zielonego (ani innego koloru) pojęcia, dlaczego tak się dzisiaj rano zachowała. Ale zaś intrygowała mnie sprawa Rolfa. Chciałam z nim dzisiaj porozmawiać, ale zaraz po lekcjach zniknął gdzieś.
W końcu doszłam do niewielkiej polany. Pokryta była ciemnozieloną trawą, po której stąpały tajemnicze stworzenia. Testrale. Podeszłam bliżej, sięgając jedną ręką do torby i wyciągając z niej czerwone jabłko. Hagrid wiedział, że one jedzą tylko mięso, ale mimo to próbował je przekonać do owoców i warzyw. Jak na razie, bez widocznych efektów.
Nagle usłyszałam czyjeś kroki i zaciekawiona odwróciła wzrok.
Ku mnie stąpał chłopak o ciemnych włosach i zielonych oczach. Miał na sobie szkolną szatę, z wyszytem herbem Gryffindoru. Był to nie kto inny jak Harry Potter.
- Cześć. - powiedziałam wesoło.
- Hej... - podszedł bliżej i zatrzymał się tuż przed młodym testralem. - Co to jest? - zapytał cicho, spoglądając na mnie. W jego oczach dopatrzyłam się zaciekawienie, ale także tłumiony gdzieś gniew i niepokoj. Chyba wiedziałam skąd one się wzieły.
- Testrale. - odrzekłam, rzucając na ziemię jabłko, w kierunku testrala, który wąchał trawę przed Harrym. Gryfon spojrzał na mnie zdziwony, ale zaraz potem znów odwrócił głowę.
- Dlaczego inni ich nie widzą?
Wytłumaczenie nie było zbyt zabawne. Przywodzi bolesne wspomnienia...
- Widzą je tylko ci, którzy widzieli jak ktoś umierał. - odpowiedziałam powoli, przyglądając się Harry'emu.
- A więc... - nie dałam mu dokończyć, tylko pokiwałam głową.
- Moja mama. - odrzekłam krótko. - Miałam wtedy dziewięć lat... Była taka kochana. - przypomniałam sobie w tym momencie, jak razem z nią pojechałam nad morze. To było wspaniałe przeżycie, którego napewno nigdy nie zapomnę. Bardzo możliwe, że kiedyś o nim sobie napiszę.
Po chwili milczenia, spojrzałam na testrale. Jeden z dorosłych osobników, właśnie rozpostarł skrzydła. Były takie duże i takie tajemnicze oraz być może lekko przerażające. Wydał z siebie niski, gardłowy ryk. Aż ciarki przebiegły mi po plecach.
- Przykro mi. - odezwał się Harry, na co ja uśmiechnęłam się i sięgnęłam do torby.
- Też za nią tęsknię... Najcześciej w nocy, kiedy nie mogę spać albo mam koszmary. Ale za to mam najwspanialszego tatę pod słońcem. - wyjęłam z torby kawałek mięsa i rzuciłam na ziemię. Testral natychmiast podbiegł i zaczął je zajadać, że po kilku sekundach nic z niego nie zostało; zaśmiałam się cicho. - Obydwoje zresztą ci wierzymy. - Harry wytrzeszczył oczy ze zdziwienia. - O tym, że znowu powrócił Sam-Wiesz-Kto, chociaż to niezbyt miła wiadomość...
- Dzięki. Raczej niewiele osób tak myśli.
- Och, jest ich więcej niż myślisz. - żachnęłam się. - Masz może zegarek? - zapytałam z innej beczki, podając stworzeniu jeszcze jeden kawałek mięsa.
- Za piętnaście ósma. - odpowiedział Harry, spoglądając na zegarek. - Chyba będę już szedł...
Zostało mi piętnaście minut... To w sumie dużo, ale postanowiłam już wracać.
- Jeżeli nie masz nic przeciwko to pójdę z tobą. - rzekłam, a gdy uśmiechnął się, co uznałam za odpowiedź twierdzącą, ruszyłam pierwsza tą ścieżką co wcześniej.
Szliśmy w ciszy. Moje wachania nastrojów, często mnie zaskakiwały. Gdy szłam na polanę, byłam smutna i taka zagubiona jak małe dziecko w obcym mieście. A teraz? Najchętniej skakałabym z radości, wykrzykując najpiękniejsze słowa świata. Czy ze mną coś nie tak? Zaśmiałam się na tę myśl. Kiedy przechodziliśmy obok dwóch wielkich drzew, miałam wrażenie, że zobaczyłam czyjąś twarz... Twarz Rolfa... Nie, powiedziałam natychmiast do siebie. To nie może być on. Z tobą chyba naprawdę jest coś nie tak.
- To do zobaczenia. - rzucił Harry, kiedy znaleźliśmy się w Sali Wejściowej. Nawet nie zauważyłam momentu wchodzenia do niej. - Dzięki za wszystko. - krzyknął jeszcze, kiedy wspinał się już po schodach.
Ja wybrałam te po przeciwnej stronie i idąc, zaczęłam wymyślać wesołe rymowanki. Niektóre się nie rymowały, ale cóż czy można znaleźć słowo do "tapczan"?
- Gdzie ty się wałęsałaś? - zapytała z wyrzutem Emily, kiedy weszłam przez drzwi do Pokoju Wspólnego, (wcześniej odgadując jak zwykle zagadkę) i podbiegła do mnie.
- Byłam u Hagrida. - odpowiedziałam ze spokojem, obiecując sobie w myślach, że muszę zapisać na pergaminie swoje rymowanki. - Testrale mają się świetnie. - dodałam po chwili namysłu.
- Tee.. Co? - usiadłyśmy w fotelach przy kominku naprzeciwko siebie. - Ach te... No tak. Ale chciałam ci przypomnieć, że dzisiaj odrabiasz swój szlaban od profesor Umbridge. - pokiwałam głową na znak tego, że zrozumiałam. - I zostało ci raptem pięć minut!
Wzruszyłam ramionami, dziwiąc się czemu tak bardzo się tym przejmuje. Przecież spóźnienie na pierwszy w tym roku szkolnym szlaban mi nie groziło... Jednak po chwili zastanowienia, coś mi się zaczęło nie zgadzać... Szlaban, spóźnienie, pięć minut...
- Jesteś przekonana, że tyle mi zostało? - chciałam mieć absolutną pewność, że Emily się czasem nie pomyliła. Ona tymczasem zerknęła na zegar w rogu Pokoju Wspólnego, a kiedy odwróciła głowę, zobaczyłam w jej oczach jeszcze większe zaniepokojenie niż przed chwilą. Pokiwała głową i wyszeptała:
- Trzy minuty...
Zerwałam się natychmiast z miejsca, rzucając na kolana mojej przyjaciółki torbę, którą zapomniałam oddać Hagridowi.
- Trzymaj kciuki!
Wypadłam jak burza, budząc rozgniewanie mijanych obrazów, które albo szykowały się już do snu albo rozmawiały z innymi namalowanymi postaciami. Przemierzyła szereg korytarzy i schodów, pędząc na piąte piętro, gdzie mieścił się gabinet Umbridge. Biegłam jak szalona, ale mimo to czułam, że już powinnam dawno tam być.
- Proszę. - odpowiedział mi piskliwy głos, kiedy w końcu zapukałam do drzwi. Wzięłam przedtem głęboki oddech i uspokoiłam się.
Gabinet profesor Umbridge swymi kolorami bił niemiłosiernie oczy, ale nie powiem, że mi się to nie podobało. Było tu tak słodko i... różowo. Inny kolor miało tylko krzesło i ławka, które zapewne były przygotowane dla mnie. A więc miałam coś przepisywać? Nie było najgorzej.
- Myślę, że wiesz, iż się spóźniłaś o dwie minuty i cztery sekundy. - rzekła, kiedy zajęłam miejsce. - A więc, za to odejmę twojemu domowi pięć punktów. - spojrzała na mnie zajadle. - A wracając do dzisiejszego szlabanu... Popiszesz sobie trochę. - tak jak przewidywałam. Podeszła do swojego biurka i z szufladki wyjęła duże pióro i pergamin. - Chcę, żebyś napisała "Będę mówić i zachowywać się kulturalnie".
Wzięłam do ręki pióro i przytknęłam je do pergaminu. Czegoś mi jednak brakowało...
- Nie dostanę atramentu? - nagle doznając olśnienia.
- Nie będzie ci potrzebny. - odpowiedziała, siadając za swoim biurkiem.
Napisałam bardzo powoli, bacząc na każdą literkę, pierwsze zdanie. Wyszło nawet ładnie, ale gdy zaczęłam się mu biżej przyglądać znikło. Po prostu znikło, a gdy to zobaczyłam, poczułam ostry ból w nadgarstku lewej dłoni. Zaczęły się na niej pojawiać litery... Które ułożyły się w to samo zdanie, które napisałam przed chwilą. Przyjrzałam się im chwilę, ale po chwili i one także znikły. I właśnie wtedy zrozumiałam. Piszę własną krwią... Odkrycie to nie wzbudziło u mnie żadnych oznak wymiotnych czy zwykłego oslabnięcia organizmu. Nie widziałam w tym nic strasznego, a zapewne takie właśnie miało być. Zabrałam się do pisania drugoego zdania, czując na sobie wzrok profesor Umbridge.
- Ty jesteś słońcem, a ja niebem.. - zanuciłam trochę głośniej niż zamierzałam, w wyniku czego odruchowo podniosłam głowę, ale pani profesor najwidoczniej tego nie usłyszała. - Uzupełniamy się... Jesteśmy tacy podobni jak dwie krople wody... - nie znałam dokładnie słów tej piosenki, ale szło to mniej więcej tak.
- Panno Lovegood. - przerwałam pisanie czwartego zdania. - Czy ja tu prowadzę jakieś kółko muzyczne? - pokręciłam przecząco głową. - A więc zabierz się do pracy.
Mimo tego ostrzeżenia, od czasu do czasu przypominałam sobie nastepne fragmenty piosenki, które natychmiast śpiewałam pod nosem. Jednak za każdym razem pani profesor mnie upominała. Dlaczego wszystkim przeszkadza mój śpiew? Najpierw Rosalie, teraz Umbridge... Eh... No nic. Szczypanie w lewej dłoni, za każdym razem było coraz mocniejsze, a gdzieś przy dziesiątym zdaniu, zaczęła wypływać krew. Nie krzywiłam się z bólu, nie krzyczałam.
- Myślę, że na dziś wystraczy. - powiedziała nagle profesor Umbridge, podchodząc do mnie i biorąc moją lewą dłoń bliżej oczu. - Taak... Dobrze wsiąkło. Ale myślę, że musimy jeszcze trochę pogłębić. Jutro o tej samej porze.
Pokiwałam głową i wyszłam z jej gabinetu. Korytarze o tej porze były już puste, płonące pochodnie rzucały mdłe cienie na posadzkę. Ruszyłam powoli, ostrożnie, przyglądajac się swoim tenisówkom, które tatuś kupił mi w te wakacje. W końcu doszłam do wejścia do Pokoju Wspólnego Krukonów. Odgadłam prostą jak zwykle zagadkę i rzuciłam się na fotel przy kominku.
- Nareszcie jesteś. - u szczytu schodów prowadzących do dormitorium dziewcząt pojawiła się Emily w kwiecistym szlafroku. - Już dłużej cię nie mogła zatrzymać.
Wzruszyłam ramionami, przecierając oczy. Zegar wskazywał północ.
- Ccco ty... - zapytała, gdy tylko zobaczyła wierzch mojej lewej dłoni.
- Nic takiego. - nie miałam teraz siły o tym opowiadać. - Pomożesz mi z tymi zadaniami?
- A mam inne wyjście?
- Chyba nie. - odparłam z uśmiechem.
Kilka minut później siedziałyśmy razem, ja wypisując na pergaminie esej z eliksirów, zastosowania rzadkich roślin magicznych, a moja przyjaciółka dyktowała mi co jakiś czas jakieś zdania do pracy domowej, zaczerpnięte z podręczników. To była prawdziwa katorga. Skończyłyśmy dopiero o trzeciej. Emily miała całkiem nieobecny wzrok i z ledwością udało mi się ją doprowadzić do dormitorium i położyć do łóżka. Sama zaś u ubraniu, padłam na pościel i natychmiast zasnęłam.

[ 363 komentarze ]


 
6.
Dodała Luna Środa, 11 Lutego, 2009, 19:04

Przepraszam, za taką długą nieobecność. Jednak obowiązki szkolene, czasami potrafią odebrać człowiekowi chwile wolnego czasu. Jednak notka została skończona :)
A i proszę o wytknięcie mi wszystkich błędów, gdyż pisałam ją w WordPadzie. Ponieważ miałam instalowany od nowa system, a jak na złość facet ominął przy instalowaniu Microsoft'a...

Miłego czytania!

PS. Musiałam zmienić także numer gg. Oto nowy: 16053970.






Obudził mnie jakiś ciekawy, nieznany dotąd odłos. Za oknem słońce rozpoczynało swoją codzienną wędrówkę. Woda w jeziorze była jak zwykle ciemna i zapewne zimna, niezależnie od temperatury otoczenia. Z komina z chatki Hagrida wydobywał się już szarawy dym, zapewniający mnie o tym, że gajowy przygotowywał sobie poranną herbatkę z melisy, którą mu poleciłam w zeszłym roku.
Rozejrzałam się z nieukrywaną ciekawością po dormitorium, szukając źródła owego dźwięku. Owe źródło znalazłam bez trudu, zaledwie po paru sekundach, dokładnie na środku pomieszczenia.
Rosalie Carls, ostatnia z moich współlokatorek stała lekko przygarbiona w małym rozkroku z lewą ręką uniesioną wysoko do góry. Drugą przytrzymywała tuż przy ustach zwinięty pergamin. Jej miodowe oczy były w tej chwili, jasne jak nigdy dotąd. Przepełniała je po same brzegi, ogromna radość z tego co aktualnie robiła.
Zsunęłam się bezszelestnie z łóżka, nogami próbując odnaleźć kapcie, ale w końcu zaprzestałam poszukiwań. Sądząc, że para ciepłego obuwia wlazła w nocy (zapewne coś ją przestraszyło) głęboko pod łóżko i nie wiadomo przez ile jeszcze minut, a może godzin (w najgorszym wypadku dni) miała zamiar tam siedzieć.
Westchnęłam z uśmiechem, wkładając ręce do rękawów niebieskiego szlafroka.
- Lalala! Kocham cię! I nie zapomnij o tym!
Tak. Nie miałam żadnych wątpliwości co do tego, co robiła Rose. Wcześniej stała tylko w dość nietypowej pozie, jakby z wielkim wysiłkiem chciała nadmuchać balonik, całkiem cicho, ale gdy tylko stanęłam na równe nogi, nadszedł najwyraźniej moment, aby zacząć śpiewać ostatni refren w najnowszej piosence Joanne Thompson. Rose była jej prawdziwą fanką już od pierwszej klasy w Hogwarcie, ale nigdy nie odważyła się przy nas śpiewać.
Nie namyślając się długo, z uśmiechem od ucha do ucha, złapałam w ręce, leżący na moim stoliku nocnym czysty pergamin i zwinęłam go podobnie jak moja koleżanka. Czułam, że moje oczy błyszczą z podniecenia, gdy stanęłam obok Rose, która bez żadnego spojrzenia na mnie, powoli kończyła refren. Ustawiłam się podobnie jak ona, z tą jednak różnicą, że ja uniosłam prawą rękę do góry, a lewą trzymałam przy ustach.
Razem, jak tylko najgłośniej się dało, dokończyłyśmy refren.
Gdy kończyłyśmy ostatnią, a zarazem najwyższą nutę, drzwi od wspólnej łazienki otworzyły się z hukiem i stanęłam w nich Emily z dosyć dziwnym wyrazem na twarzy i "turbanem" na głowie.
- Czy Hogwart zmienia się w szkołę artystyczną, ze specjalnością śpiew? - zapytała, zamykając za sobą drzwi i siadając na swoim łóżku.
Przytaknęłam ochoczo głową, zerkając tym samym na Rose, która opuściła ręce, a jej oczy przygasły. Otworzyła usta i powiedziała lekko zdenerwowanym głosem, tak jakby chciała ukryć swoje prawdziwe rozgniewanie z jakiegoś powodu, którego ja wogóle nie widziałam.
- Nie. - odpowiedziała stanowczo, spoglądając na mnie. - Czemu musiałaś się dołączyć?
Spuściłam głowę, pozwalając, aby włosy zakryły moją twarz.
- Bo chciałam...
- Chciałaś? - poczułam jak Rose odchodzi ode mnie kilka kroków. - Sama bym na to nie wpadła. Jak mogłaś zepsuć mi najlepszy kawałek piosenki? Słyszałaś siebie? Nie potrafisz śpiewać.
Zacisnęłam zęby, próbując zatrzymać zbierające się łzy w kącikach oczu.
- Rosalie, przestań. - powiedziała Emily, najwyraźniej podchodząc do mnie, bo poczułam dotyk jej ciepłej skóry na dłoni.
- Bronisz jej? - powiedziała z sarkazmem. - Można się było tego spodziewać. Jesteście takie podobne, jedna gorsza od drugiej. - dłoń Em zacisnęła się mocniej. - Nie jesteście nic warte.
I tyle ją było słychać. Trzasnęły tylko drzwi od dormitorium.
Powoli podniosłam wzrok, starając się przybrać jak najobojętniejszy wyraz twarzy.
- Nie przejmuj się nią. - uśmiechnęła się lekko. - Zawsze taka była i co tu więcej kryć. Nawet jeśli Ziemie zaatakowaliby marsjanie i ją porwali, ona nie zmieniła by się ani ciut.
- Tak, ale...
Przpomniałam sobie jak w zeszłym roku, znaczy już pod sam koniec zaczełyśmy się z nią dogadywać. Razem siadałyśmy na posiłkach, chodziłyśmy na spacery, odrabiałyśmy lekcje. Powoli przełamywałyśmy ceglany mur, dzielący nas od pierwszego spotkania. A tu nagle takie wielkie bum! I znowu zaczął rosnąć.
Przecież ja chciałam się tylko dołączyć... Każdy lubi od czasu do czasu sobie pośpiewać... To nie jest jakoś prawem zatrzeżone.
Emily jakby odczytała moje myśli.
- Wiem. Ale proszę, zrób coś. Bez względu na osoby takie jak ona, nie zmieniaj się. Zawsze pozostań sobą.
Pomogła mi dojść do mojego łóżka, a ja potem położyłam głowę na jej kolanach, podciągając nogi pod brodę. Ona wiedziała jak mnie pocieszyć. Uśmiechnęłam się mimowolnie.
- A jak tam z Rolfem się rozmawiało? - powiedziała po kilku minutach kojącej ciszy. Poczułam jak się uśmiecha.
Uniosłam głowę, aby móc spojrzeć jej w oczy.
- Rolfem?
Pokiwała ochoczo głową.
A ja zaniemówiłam.
- Kto to jest?
- Jak to? - wytrzeszczyła oczy. - Nie wiesz? - pokręciłam przecząco głową. - Nie mów. - zaśmiała się. - A z kim wczoraj wracałaś z lekcji obrony przed czarną magią?
Co? Ja... ten tego... Powoli zaczynały docierać do mnie poszczególne fakty. Rolf, a więc tak miał na imię ten chłopak, z którym fantastycznie mi się rozmawiało.

- Panie przodem.
Uśmiechnęłam się jeszcze szerzej, chociaż nie wiem jak to zrobiłam i weszłam przez drzwi do naszego Pokoju Wspólnego.
- Jesteś zmęczona? - usłyszałam za sobą głos, a potem nowo poznany chłopak pojawił się przede mną.
- Niee. - odpowiedziałam, kierując się w stronę dwóch wolnych foteli przy wesoło płonącym kominku.
Krukon podążył za mną.
- Co cię tak fascynowało, że nadepnęłaś mi na nogę? - zapytał, ukazując tym samym rząd białych zębów, kiedy usiedliśmy na miejscach.
- Ach to. - zaśmiałam się. - Obserwowałam trening Quidditcha.
- A więc lubisz sport?
Zamyśliłam się. Sport, owszem lubiłam. Ale oglądać. Co do grania... Tu stwarzał się problem, z którym nie mogłam sobie poradzić. Zawsze panicznie się bałam lekcji latania w pierwszej klasie albo tym podobnych. W wyniku tego mojego lęku, zawsze po godzinnej lekcji, choć czasami nawet po kilku minutach lądowałam w Skrzydle Szpitalnym ze zwichniętym nadgarstkiem, najczęściej.
- Lubię oglądać. - odpowiedziałam szczerze.
- A grać?
- Hm... Nie bardzo. - zauważyłam, że jego wyraz twarzy się nie zmienił. Nadal uśmiechał się pogodnie. A więc to trochę inny typ chłopaka. Zawsze gdy rozmawiałam z jakimś, który aktualnie spotykał się z Emily, a on w ciągu kilku minut dowiadywał się, że nie lubię sportu, starał się jak najszybciej zakończyć rozmowę, najwyraźniej innych tematów nie znał. A Em zostawiała nas wtedy samych, żebyśmy się jakoś poznali, w końcu będziemy dużo czasu spędzać wszyscy razem.
Potem nasza rozmowa zeszła na tory innych zainteresowań. Takich jak zwierzęta magiczne.
- Ja je uwielbiam. Dlatego od lat razem z moim tatusiem próbujemy odnaleźć chrapaki krętorogie. - paplałam wogóle nie zwracając uwagi na to, czy mój rozmówca mnie słucha czy też nie. Najwyraźniej słuchał, bo zaraz usłyszałam pytanie:
- Chrapaki krętorogie? - pokiwałam głową. - To mamy podobne zdanie. Ja też od lat ich szukam, ale na razie bez skutku. Moja rodzina w nie nie wierzy, ale mnie tak łatwo nie zniechęcić. Udało wam się coś konkretnego ustalić?
A więc opowiedziałam mu o naszych i moich domysłach. Słuchał w skupieniu, wtrącając różne pytania od czasu do czasu.


I tak zleciał nam cały wieczór.
Około jedenastej poszłam na górę do dormitorium, ale nie miałam siły już na nic. Zasnęłam od razu, gdy tylko przyłożyłam głowę do poduszki, nie zwarzając na protesty Emily, która kategorycznie żadała, abym jej wszystko opowiedziała z najdrobniejszymi szczegółami.
- A więc mówisz, że to jakiś Rolf, tak? To dziwne wiesz, ale ja go nigdy wcześniej nie spotkałam.
Emily zaczęła się śmiać.
- Luna, to nie jakiś tam Rolf. To Rolf Skamander! Wnuk słynnego Newta Skamandera. - po chwili jeszcze dodała, kiedy ja nic się nie odezwałam. - Jego to musisz znać.
Oczywiście, że znałam. To on jest autorem dzieła "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć". Miałam tą książkę u siebie w domu. Lubiłam do niej wracać w deszczowe wieczory, kiedy to tata zamykał się w swoim gabinecie, pracując nad nowym wydaniem "Żonglera". Ale co u licha robił jego wnuk w Hogwarcie?
- Co on tu robi? Ja go pierwszy raz w życiu widzę. - powiedziałam z wyrzutem, oczekując dokładnych wyjaśnień.
- No jak się myśli o niebieskich migdałach, podczas uczty powitalnej to trudno się dziwić. - odpowiedziała, wstając. - Chłopak od wczoraj jest uczniem Hogwartu. W sumie dyrektor nie podał nam powodu, dla którego tak się stało. Dlaczego dopiero od czwartej klasy... - zamyśliła się. - Ale przyznasz, że wygląda zabójczo.
Pokiwałam lekko głową, przywołując w głowie obraz jego uśmiechniętej twarzy.
Miał ciemne włosy, lekko poskręcane w loczki. Oczy zielone z odbijającymi się w nich płomieniami z kominka. Twarz miał bladą, ale od nadamiaru uśmiechu, jakim mnie wczoraj obdarzał, nie rzucało się to bardzo w oczy. Pod szatą, można było dostrzec umięśnione ręce, położone na stoliku, który nas dzielił.
Tak. Wyglądał fantastycznie.

* * *


Czterdzieści minut później zeszłyśmy do Wielkiej Sali na śniadanie. Sala była jak zwykle zatłoczona i bardzo głośna. Czemu w końcu trudno się dziwić. Przeszłam pomiędzy stołami Gryffindoru i Hufflepuffu kierując się na swoje miejsce, gdzieś pośrodku stołu, jakby patrzeć na oko. Emily zajęła miejsce naprzeciwko mnie. Jadłyśmy w absolutnym milczeniu, koncentrując swoją uwagę na własnych talerzach.
Przeżuwałam właśnie ostatni kęs kiełbaski z ketchupem, kiedy sowy wleciały do Wielkiej Sali, poszukując odbiorców poszczególnych listów i paczek. W moim kierunku jak zwykle leciała jasnobrązowa sowa, którą dostałam na dziewiąte urodziny. Odwiązałam od jej nóżki najnowszy numer "Żonglera". Poprosiłam tatę, aby nadal mi go przysyłał. Z okładki uśmiechała się do mnie twarz starszej kobiety trzymającej w ręku żywego kurczaka.
Obok Em wylądowała sowa jej rodziców, Śnieżka.
- "Prorok Codzienny". - mruknęła, odczepiając gazetę od nóżki sowy.
- Ach.
Ja nigdy nie czytałam ani nie czytam tej gazety. W sumie nie ma tam nic interesującego, ani słowa o chrapakach krętorogich ani buchorożcach!
- Luna.
- Co? - pochyliłam się nad stołem.
- Spójrz tutaj. - powiedziała, podając mi gazetę.
Z nadzieją spojrzałam na artykuł, który wskazała mi palcem, błagając by było to coś co dałoby mi jakąś wskazówkę co do moich ulubionych zwierzątek magicznych. Ale jednak nie.... Nieduży nagłówek nie przykłuwał uwagi, ale był zaskakujący, więc zaczęłam czytać, wędrując oczami od jednej linijki tekstu do drugiej.


SŁAWNY PRZYRODNIK NIE ŻYJE

Wczoraj, tj. 1 września odbył się pogrzeb być może najwybitniejszego przyrodnika obecnych czasów,
autora wielu publikacji o stworzeniach magicznych, artykułów do gazet oraz miłośnika włoskiej kuchni,
Newta Skamandera.
Przyrodnik został pochowany w swej rodzinnej miejscowości na obrzeżach Londynu,
w obecności tłumu dziennikarzy i zwykłych czarodziejów, którzy znali go jedynie ze
zdjęć w gazetach. Nie zabrakło również najbliższej rodziny zmarłego;
żony, braci, rodziców.
Jednak wszyscy zadają sobie pytanie:
Dlaczego nie pojawił się Rolf, jego jedyny syn, z którym jak twierdzi jego przyjaciółka (czy tylko?)
łączyły bardzo silne więzi.
Czy to zwykła zazdrość, że nawet po śmierci ojca, jest on bardziej rozpoznawalny niż on?
Przypomnijmy, że młody Rolf, obecnie czternastoletni, buntował się przeciwko rodzinie, która nie chciała
go puścić na przesłuchania do najlepszych drużyn Quidditcha w kraju, jeszcze za nim poszedł do Durmstrangu, szkoły, która wybrała mu babcia ze strony nieżyjącej już dziesięć lat matki.
Jednak Prorok nie zaprzestanie śledztwa w tej sprawie, dlatego mogą państwo
oczekiwać niedługo nowych informacji.



Wstrzymałam oddech i zamknęłam oczy.
- I? - usłyszałam głos zaniepokojonej Emily.
- Dlaczego tam się nie pojawił? Tylko pojechał do szkoły? I to do Hogwartu?
- Nie wiem... - odpowiedziała odsuwając od siebie talerz. - Nie wiem... - powtórzyła.
Westchnęłam, oddając jej gazetę.
- Chyba musimy się już zbierać. - powiedziałam cicho, zerkając na zegarek. - Za dziesięć minut rozpoczynają się lekcje.
Przyjaciółka pokiwała głową, wsuwając gazetę do torby. Razem ruszyłyśmy na pierwsze piętro, gdzie miała odbyć się pierwsza w tym dniu lekcja, historia magii.

* * *

Ciepłe promienie przebijały się przez szyby, wpadając do klas, w których mnóstwo młodych ludzi uczyło się pod kierunkiem wyszkolonych czarodziejów bądź czarownic. Jak na wrzesień, który płatał różne pogodowe figle, było bardzo słonecznie. Przez chwilę miałam chęć pobiec na szkolne błonia, ciągnąc za sobą Emily, aby usiąść na brzegu jeziora i zamoczyć nogi. Wyobraziłam sobie ten chłód przenikający całe moje ciało i uśmiech na mojej twarzy. Uwielbiałam takie chwile zapomnienia i marzeń. Marzyłabym pewnie o odnalezieniu chrapaków krętorogich. Tych wspaniałych stworzeń, o których mogłabym czytać bez końca, ale nigdy ich nie zobaczyłam. Tatuś przypuszcza, że żyją one w południowej Australii, ale nie jest je łatwo zobaczyć choć przez kilka setnych sekundy.
A zamiast tego siedziałam na krześle, wysłuchując paplaniny profesora Binnsa o jakimś Ulryku Czcigodnym, który postanowił zaprzestać tradycji rodzinnej, polegającej na ścinaniu i wieszaniu głów skrzatów domowych (bez względu na to czy chciały tego, czy nie, chociaż teoretycznie nie miały nic do gadania) na ścianach. W wyniku czego sam został ścięty przez własnego ojca w dzień swoich czterdziestych piątych urodzin. Przez moment zrobiło mi się niedobrze na samą myśl o tym, ale potem było jeszcze gorzej. Może oni używali do tego jakiś mugolskich sposobów? Kiedyś obiło mi się o uszy zwrot "szubienica" na wakacjach w willi wujka Clams'a. Hmm... Przęłknęłam ślinę i odgoniłam złe myśli, przyrzekając sobie, że ja nigdy nie zrobię czegoś takiego mojej skrzatce, Złotowłosej.
Odruchowo, przy akompaniamencie moich rozmyślań, rysowałam po pergaminie jakieś nic nie znaczące kształty. Nie mogłam się pozbyć z mojej głowy, wspomnień z dzisiejszego ranka. Rosalie, owszem była dość dziwną osobowością, która znienawidziała mnie od naszego pierwszego spotkania, czyli od momentu jak wylałam jej niechcący sok dyniowy na szatę w naszym pierwszym dniu w szkole. W sumie to nie wiedziałam o niej zbyt wiele. Była bardzo skryta, ale umiąca dać w kość, jeżeli powiedziało bądź zrobiło się za dużo. Mimo tych wszystkich wad, można by myśleć, że jest fajną osóbką. A jednak... Umiała "założyć" taką maskę, że nawet Emily nie zauważyła tego. Eh.. Życie potrafi być czasami bardzo skomplikowane i trudne.
Stanął mi także przed oczyma ten dziwny artykuł z "Proroka Codziennego". Naprawdę bardzo mnie zdziwił... Chciałam po tej lekcji porozmawiać z Rolfem, ale nie pojawił się aż do końca. Nerwowo zacisnęłam wargi. Czy dalsza część dnia będzie taka dziwna jak do tej pory?
Kilka minut później zadzwonił dzwonek obwieszczający rozpoczęcie się przerwy.

[ 535 komentarze ]


 
5.
Dodała Luna Środa, 14 Stycznia;, 2009, 15:45

Nowa notka, ale domyślam sie, że wyszła strasznie...
Bo odbiega baaardzo od charakteru Luny, który jest naprawdę trudnym orzechem do zgryzienia:-D

Ale postaram się, aby kolejna była idealnie pasowała do tego pamiętnika.





Obiad w Wielkiej Sali był jak zwykle wspaniały. W sumie nic ciekawego się nie działo, oprócz tego, że gdy zabrałam się za pieczone ziemniaki, które zaraz polałam wiśniowym dżemem i posypałam je wiórkami kokosowymi, najbliżej mnie siedzący Krukoni jakoś dziwne się na mnie patrzyli… Ciekawe czemu? W końcu to całkiem pyszne danie…
Po posiłku miałyśmy ostatnią lekcję dzisiejszego dnia, a dokładniej obronę przed czarną magią. Razem z Emily wyszłam z Wielkiej Sali, kierując swe kroki tuż za przyjaciółką, która schodziła właśnie krętymi schodami.
Przed salą, w której miała odbyć się pierwsza w tym roku lekcja, stała już spora grupka uczniów z Ravenclawu i Gryffindoru. Zobaczyłam nawet moją daleką kuzynkę, Kristen, ale gdy jej pomachałam na przywitanie, ona tylko odwróciła głowę.
- Tak właściwie to co ty dzisiaj zrobiłaś z włosami? – zapytała znienacka Emily, opierając się o ścianę i zakładając ręce.
Podeszłam natychmiast do niej ze smutną miną.
- Umyłam je jak zwykle. – odpowiedziałam powoli, marszcząc czoło, aby przypomnieć sobie każdy maleńki szczególik. – Tym szamponem co zawsze, z przepisu mojej prababci. Potem wytarłam je lekko ręcznikiem.. Eee.. – straciłam wątek na chwilę. – Ach tak! Próbowałam sobie przypomnieć zaklęcie wysuszające, a kiedy w końcu udało mi się je odszukać w swoich myślach, wykonałam zaklęcie. I w sumie to tyle. Co mogłam zrobić nie tak?
Emily wywróciła oczami i spojrzała wymownie w sufit.
- Lunuś. I za to cię kocham. – roześmiała się.
Nie zdążyłam jej już jednak odpowiedzieć, bo w tym samym momencie dosłownie kilka kroków przede mną pojawiła się tęga kobieta. Ubrana była w różowy żakiet, z wyszytymi przy kieszonkach maleńkimi kociakami.
- Kim ona jest? – zapytałam zaciekawionym głosem, przyglądając się jej błyszczącej torebce, prawdopodobnie z krokodylej skóry.
- To nowa nauczycielka obrony przed czarną magią. Wygląda jak ropucha, no nie?
- Czy ja wiem.. – przyjrzałam się jej dokładniej. – Mnie ona bardziej przypomina… Kwiat róży…
Emily spojrzała na mnie z wielkim uśmiechem.
- Wiesz, jak patrzeć na kolorystykę to masz rację.
Drzwi skrzypnęły i cała klasa weszła za panią profesor do chłodnego pomieszczenia z rzędem podwójnych ławek.
- Proszę usiąść i wyjąć podręczniki.
Miała piskliwy, cieniutki głosik, zupełnie jak moja ciocia, żona wujka Clams’a. A może to ona? Nagle dostała list z Hogwartu? Albo ukrywała to przed nami, że jest czarownicą? Muszę się w czasie przerwy świątecznej o to zapytać taty.
- Nazywam się profesor Dolores Umbrige. – to chyba jednak nie ona, ale przecież nigdy nic nie wiadomo. Może zmieniała nazwisko?– Będę Was uczyła teoretycznej obrony przed czarną magią. Wiem, że tylko ja potrafię was do tego przygotować, więc oczekuję rzetelnej i starannej pracy.
- Niech ona tego ode mnie nie oczekuje. – szepnęła mi do ucha Emily.
Ona zawsze tak mówi, kiedy przyjdzie do nas nowy nauczyciel. A potem stara się jak najlepiej wypaść. Cała Em.
Za oknami widać było błękitne niebo z mnóstwem bielutkich jak śnieg chmurkami, które leniwie się po nim poruszały do przodu. Promienie słoneczne oświetlały szkole błonia, na których było całkowicie pusto… Spojrzałam teraz na drugą stronę, boisko do Quidditcha. Lubię tą grę, ale tylko wtedy gdy nie jest taka brutalna, bo gdy jednak jest, to nie mogę wytrzymać i chowam się pod ławkę. W wyjątkowym przypadku, gdy jest tłoczno, zasłaniam dłońmi uszy a oczy mocno zaciskam.
Teraz na boisku odbywał się najwyraźniej trening drużyny Puchonów. Poznałam ich bo kanarkowych strojach, które zawsze mieli na sobie meczów. W tym momencie najwyraźniej ćwiczyli z bramkarzem i dwoma ścigającymi (trzeciego nie mogłam się dopatrzeć, może go wcale nie było?). Nawet nieźle im szło, ale wiadomo, że Krukoni są najlepsi. Nie żebym była jakąś egoistką, ale taka jest prawda. Przecież nie będę kłamać? No dobra może my jesteśmy gdzieś na trzecim miejscu… Gryffindor i Slytherin od lat ze sobą walczą o Puchar Quidditcha. I do końca nigdy nie wiadomo kto wygra.
„Z lewej” krzyczałam w myślach, kiedy jeden ze ściagających przymierzał się do strzału z prawej strony. Niestety nie zawsze moje przewidywania się sprawdzały. Takie życie… Nie wszystko musi być dobrze…
Usłyszałam jednym uchem, że mamy zacząć czytać wstęp w naszym podręczniku ze śmiesznym czarodziejem na okładce.
Zaczęłam czytać, jednak po dwóch zdaniach, zrezygnowałam. Chciałam tak jak w czasie uczty powitalnej odpłynąć w marzenia, w przyszłość. Odwróciłam głowę z powrotem do okna, akurat w momencie, kiedy tłuczek leciał prosto na szukającego, który szybował nad boiskiem.
- Uważaj! Trzaśnie cię!
Ups. Chyba trochę mnie poniosło. Od razu poczułam na swojej twarzy milion par oczu. Spuściłam wzrok na swoje dłonie.
- Panna Lovegood. – powiedziała profesor niezwykle miłym głosem, więc na chwilę uwierzyłam, że jednak nic mi się nie stanie. Jak bardzo się myliłam. – Czy przeczytałaś już wstęp do naszego wspaniałego podręcznika?
Pokręciłam lekko głową, mając nadzieję, że zrozumie to, jako to, że przeczytałam. Przecież nie wszyscy muszą być tak wysoce inteligentni, jak Gryfonka, Hermiona Granger ze starszej klasy. No nie?
- Ach tak. – usłyszałam tupanie jej maleńkich bucików, które najprawdopodobniej zatrzymały się przed moją ławką. – To co miał znaczyć ten zwrot? No proszę powiedz. Chętnie posłuchamy.
Nie odezwałam się. Nie chciałam kończyć dzisiejszego dnia, tak jak się zaczął. Znowu jakąś wpadką.
- Nic. – rzekłam jak najbardziej ściszając głos.
- Ona, pani profesor chciała… - Emily podniosła rękę. – Zauważyła obok mojego ramienia takiego pająka…
- Pająka mówisz? Nie wiedziałam, że jakieś jeszcze są, jak wy tu weszliście. – wróciła na swoje miejsce. – Panna Lovegood masz szlaban. Zaczynasz od jutra od ósmej w moim gabinecie.
Bosko.
Szlaban.
W pierwszy dzień szkoły.
Ciekawe co będę musiała wykonywać…?
Mam nadzieję, że to nie będzie coś związanego z przewieszeniem mnie za ręce (albo nogi) do sufitu i pozostawienie na miesiąc? Ale może bym jednak jakoś to wytrzymała? W końcu nie byłabym sama. Razem z myszkami i szczurkami, może ni byłoby nudno. Eh.
I właśnie w tej chwili zadzwonił dzwonek. Ociągałam się ze spakowanie, właśnie szukający latał zygzakami bo boisku, zapewne za zniczem. Chciałam tylko zobaczyć czy mu się uda, ale Emily pociągnęła mnie za szatę, wręczając już spakowaną torbę.
- Już idę. – odpowiedziałam, zaciskając kciuki i cofając się jak najwolniej do tyłu.
Co kilka setnych sekundy, uczeń znikał mi z oczu, ale za chwilę się pojawiał, co stwarzało wniosek, że nada; „poluje”.
Ale gdyż już mało brakowało, usłyszałam za sobą głos:
- Auu!
Odwróciłam się gwałtownie, przy okazji strącając z ławki kałamarz, który najwidoczniej stracił już swoje zaklęcie, przylepiające go do ławki.
- Przepraszam…
Okazało się, że nadepnęłam jakiemuś chłopakowi z mojej klasy z Ravenclawu na nogę. Ale ja go nigdy na oczy nie widziałam! Hm… Zastanawiające…
- Nic nie szkodzi. – powiedział, uśmiechając się promiennie.
Odwzajemniłam uśmiech, na co on roześmiał się serdecznie.
- Może zaprowadzić panią do Pokoju Wspólnego?
- Czemu nie.
I razem w podskokach, zaznaczam, że rozlanego atramentu nie posprzątałam, ruszyliśmy korytarzem.
A gdy szłam spać, zupełnie zapomniałam o pechowych wydarzeniach tego pierwszego dnia. Jakby tak nagle odpłynęły, wraz z pojawieniem się chłopaka. Nawet nie zdążyłam, go zapytać jak się nazywa. No tak. W końcu to tylko błahostka, kiedy ma się do obgadania tyle ważnych spraw.
Czy wiecie, że on też szuka od lat chrapaków krętorogich?

[ 205 komentarze ]


 
4.
Dodała Luna Niedziela, 28 Grudnia, 2008, 21:16

Dzisiaj trochę inaczej niż zwykle...


Niedziela. Dwudziesty lipca. Wieczór. Słońce chyliło się już powoli ku zachodowi, rzucając ciemno złotą poświatę na świat. Rośliny przygotowywały się już do nocnego spoczynku, zamykając swe płatki korony. Woda w strumyku tuż obok lasu płynęła nieprzerwanie, chowając w swych ramionach maleńkie rybki i plumpki.
Dom na zielonym wzgórzu, wyglądał dość dziwacznie z zewnątrz jak i wewnątrz. Wyglądem przypominał czarny cylinder, a na dachu znajdował się srebrny księżyc. Miał dwa piętra przechylone coraz bardziej w lewą stronę, a od zawalania chroniły go najwyraźniej jakieś silne zaklęcia. Okna odbijały słoneczne światło od swoich szyb, tworząc maleńkie tęcze. Na furtce prowadzącej na podwórko wisiały trzy tabliczki z informacją napisaną dość koślawym pismem. Na pierwszej widniało,
„ŻONGLER WYDAWCA KS. LOVEGOOD” ,
na drugiej,
„ZERWIJ SOBIE JEMIOŁĘ” ,
zaś na trzeciej,
„UWAGA NA STEROWALNE ŚLIWKI”.
Wydawać by się to mogło dziwne, ale wszyscy sąsiedzi przyzwyczaili się już do sposobu życia tej rodziny Lovegood’ów, zamieszkującą ten dom.
Naszą opowieść rozpoczynamy od momentu pewnej zwykłej kolacji w tej rodzinie.
- Dzisiaj na kolację mamy.. – zaczął pan Lovegood szczerząc białe zęby do swojej żony, która właśnie weszła do jadalni, trzymając w rękach tacę z jedzeniem.
- Kanapki z tuńczykiem i miodem. – odpowiedziała ze śmiechem Elizabeth Lovegood stawiając ją pośrodku stołu.
Nie minęły dwie sekundy, a już można było usłyszeć pobrzękiwanie szklanek stawianych raz po raz na blacie i przeżuwania kanapek. Czas tego smacznego posiłku wypełniała rozmowa na temat wyjazdu wakacyjnego, jutrzejszego do Hiszpanii. Bilety zostały zamówione już jakiś czas wcześniej, walizki spakowane, najbliżsi sąsiedzi powiadomieni, ale jednak co chwilę coś się przypominało, czego zapomniało się zrobić. Z pozoru jakaś błahostka, ale w rzeczywistości mały element, który dopełniał całości i wypełniał puste przestrzenie. Był jak najmniejsza bakteria, która mogła uratować życie innemu czarodziejowi.
- Luna. – odezwała się pani Lovegood spoglądając na roześmianą od ucha do ucha córkę. – A spakowałaś tą różową bluzkę z długim rękawem tak na wszelki wypadek?
Dziewczynka tylko pokiwała głową, odsuwając krzesło.
- Mamo! – zawołała. – Było pyszne.
Podbiegła do matki i rzuciła się jej w objęcia. Tak bardzo ją kochała i nie wyobrażała sobie świata nie tylko bez nie, ale i bez ojca. Było to po prostu niemożliwe i nierealistyczne.
Po chwili podszedł do nich Ksenofilius, który objął swoją żonę i dziecko. Cała trójka pragnęła, aby ta chwila trwała wiecznie.
- No już wystarczy. – powiedziała szeptem Elizabeth, ocierając ukradkiem łzę, która spłynęła jej po policzku ze szczęścia.
- Chyba tak. – zaśmiał się jej mąż. – Niedługo zamiast radować się wyjazdem, będziemy płakać.


* * *

- Koń na F4.
Tuż po kolacji, która była wyśmienita, Luna i jej ojciec rozpoczęli partyjkę czarodziejskich szachów. Mimo iż z pozoru dziewczynka, jako, że była młodsza, nie potrafiła grać, radziła sobie znakomicie. Od początku aż do tego momentu prowadziła swoje pionki bez zastanowienia po planszy, ale zawsze z dobrym skutkiem. Natomiast o panu Lovegood nie można było takich rzeczy powiedzieć. Miał problemy z koncentracją i godzinami zastanawiał się nad jednym ruchem. Teraz też tak było, przesunął konia na wskazane przez siebie pole, a już jego uśmiechnięta córka zrzuciła go z pola gry.
- Tato! – zawołała. – Skup się!
Pan Lovegood spojrzał na nią i pokiwał wolno głową.
- Postaram się.
W tym czasie radosna matka Luny, robiła to co najbardziej kocha. Eksperymentowała. Od bardzo dawna to lubiła. Chyba nauczyła się tego od swojej matki, która była w tym mistrzynią. Teraz każdą wolną chwilę spędzała w specjalnym pomieszczeniu.
Było ono stosunkowo duże. Z kremowymi ścianami i kredowymi płytkami na podłodze zamiast dywanu. Pod ścianami stały rzędy szafeczek i półek zapełnione najróżniejszymi książkami, flakonami z substancjami i składnikami do eliksirów. Jedynym, różniącym się od reszty miejscem od reszty był maleńki, okrągły stolik w kącie zrobiony z ciemnego drewna. Przykryty był białym obrusikiem w maleńkie czerwone różyczki. Na nim stały ozdobne ramki ze zdjęciami. Ze ślubu Elizabeth i Ksenofiliusa, narodziny ich córeczki, pierwsze wspólne Święta Bożego Narodzenia, Luna na swojej pierwszej miotle.
- Tak… Teraz trochę... – spojrzała do księgi, którą trzymała przed sobą na stoliku. – Żabiego skrzeku i liści mandragory.. – wrzuciła wolną ręką potrzebne składniki.
Za oknem, które wychodziło na zachód, widać było zapierający dech w piersiach widok. Piękny zachód złocistego słońca. Promienie oblewały różową poświatą cały świat, tak, że na niebie tworzyły się kolorowe obłoczki, ładnie komponując się z błękitem nieba. Nie często można było to widzieć, dlatego w tym samym momencie Luna ze swoim ojcem podbiegła do okna, przysłoniętego żółtawą zasłonką.
- Piękne.. – westchnął pan Lovegood, kładąc swoją ciepłą dłoń na głowie córki. – Pamiętam jak kiedyś byłem razem ze swoim dziadkiem i ojcem nad morzem. To były czasy. Miałem wtedy hopla na punkcie…
Ale Luna nie dowiedziała się już, co tak uwielbiał jej tata. Ciszę przerwał straszliwy huk, a sekundę po nim krótki krzyk, pełen bólu i cierpienia jej matki. W pierwszej chwili pan Lovegood zamarł, nie bardzo wiedząc co ma ze sobą zrobić, błądził oczami po ścianach, uparcie nie spoglądając na resztę domu, który powoli pokrywał się szarym dymem. Luna jednak wiedziała, że coś jest nie tak, dlatego zaczęła ciągnąć tatę za ręka, trochę za długiej koszuli, ale gdy ten nie reagował, sama w trzech podskokach znalazła się w pokoju matki. W jej oczach natychmiast dało się wyczytać przerażenie i strach, gdy tylko zobaczyła co się stało.
Ściany pokrywała kleista, zielona maź, która powoli spływała ku podłodze. Stół, na którym zawsze stało pełno fiolek, naczyń i składników, był nie do uprzątnięcia zwykłemu Mugolowi. Nie dało się odróżnić nawet czy to liść czy korzeń jakiejś rośliny; wszystko zlewało się w jedną całość. Ale najgorsze było jedno.
Elizabeth Lovegood leżała pośrodku pomieszczenia. Miała bladą twarz, malował się na niej grymas bólu, oczy były puste, jakby wyrzucono z nich wszelkie uczucia.
- Tato! – zawołała dziewczynka, podbiegając do matki i chwytając jej zimną jak lód dłoń.
Czarodziej mimo wcześniejszego oszołomienia natychmiast zjawił się w progu.
- Eliza! – krzyknął, spoglądając na żonę, błagalnymi oczyma.
Jednak natychmiast wybiegł do salonu, gdzie spędził kilka dobrych minut, usilnie coś szepcząc. W tym czasie do oczu Luny napłynęły gorzkie łzy, ale dziewczynka nie chciała się rozpłakać, więc tylko zacisnęła powieki mocno, nadal trzymając dłoń swojej matki jak najbliżej serca.
- Mamo, mamo.. – szeptała.
I nawet nie zauważyła, kiedy do pokoju wpadło trzech czarodziejów z trzema różdżkami w dłoniach i trzema torbami, które rzucili koło Elizabeth. Jeden z nich, chyba najstarszy, na co wskazywały siwe włosy i długie wąsy, odepchnął lekko Lunę na bok, zabierając od niej chłodną dłoń jej matki. Sprawdził szybko puls kobiety, ale już po kilku sekundach przestał. Spojrzał tylko na Ksenofiliusa z współczuciem w oczach.
- Przykro mi… Ona nie żyje…
- Nie! – krzyknęła Luna i z bijącym sercem upadła obok matki, nie starając się już powstrzymać łez, które tworzyły obok niej ogromne kałuże.


* * *

- Dzisiaj, zebraliśmy się tu, aby pożegnać wspaniałą kobietę, wnuczkę, córkę, matkę i żonę. Elizabeth Lovegood. Była ona czarodziejką nadzwyczajną. Dzielną i pełną chęci życia. Zawsze stawała w obornie najbliższych, była gotowa zrobić dla nich wszystko. Zapamiętajmy ją taką, jaką chciałaby ona zostać zapamiętana. Niech spoczywa w pokoju.
Po kolei do grobu, w którym została złożona Elizabeth, podchodziło kilku czarodziejów i czarodziejek kładąc na nim bukiety kwiatów, najczęściej fiołków, gdyż były i nadal będą to jej ulubione kwiaty.
- Panie Lovegood, składam najszczersze wyrazy współczucia. Może pan na nas liczyć. – powiedział jakiś niski mężczyzna, a jego żona pokiwała głową.
Każdy starał się jakoś wesprzeć pana Lovegood i jego córkę, ale nie było to niestety możliwe. Jak kiedyś byli wesołą, szczęśliwą rodziną tak teraz wydawali się rodziną smutną, załamaną. W rzeczywistości też tak było. Ksenofilius nie wiedział jak poradzi sobie ze stratą najukochańszej kobiety na świecie. Całe szczęście miał jeszcze córkę.


Taak… Pamiętam jeszcze jak złożyłam bukiet kwiatów i laurkę z naszym wspólnym zdjęciem na grobie mamy, po czym tata przytulił mnie bardzo mocno do siebie, powtarzając, jak bardzo jestem dla niego ważna i jak bardzo mnie kocha.
Teraz, kiedy to wspomnienie wróciło, nie pohamowałam łez. Słynęły one drobniutko po mojej twarzy, a potem na gazetę. Już nic nie zwróci mi mojej mamusi, ale wiem, że ona jest zawsze przy mnie i mnie wspiera. Bo Ci, których kochamy tak naprawdę nigdy nas nie opuszczają, są z nami zawsze i wszędzie. W sercu…
Z zamyślenia wyrwał mnie głos pani Pomfrey.
- No już widzę, że włosy wróciły ci do normalnego koloru. – spojrzała na mnie, zabierając mi gazetę i odkładając ją na miejsce. – Płaczesz? No weź się w garść dziewczyno, przecież to nie boli. Nawet tego nie czujesz.
- Tak. Przepraszam. Po prostu..
- Lepiej idź już na lekcje.
- Dziękuję. – odpowiedziałam i pomimo wcześniejszych, bolesnych wspomnień, ucałowałam z wdzięczności szkolną pielęgniarkę prosto w policzek.
- Jeszcze raz dziękuję. – powiedziała, uśmiechając się.
Kiedy tylko opuściłam skrzydło szpitalne, okazało się, że jest przerwa obiadowa, a moja przyjaciółka Emily czekała na mnie.
- Widzę, że już wszystko w porządku.
- W jak najlepszym. – odpowiedziałam ze śmiechem, ciągnąc ją do Wielkiej Sali.
W sumie te kilka minut wspomnień tylko jeszcze bardziej przypomniały mi, jak bardzo kocham mamę.

[ 394 komentarze ]


 
Wesołych Świąt!
Dodała Luna Środa, 24 Grudnia, 2008, 13:19

Serdeczne życzonka
uśmiechu i słonka. Śniegu białego po pas...
Pierwszej gwiazdki - jasnej
jak ta nad Betlejem.
Pokoju życzliwego w opłatka łamaniu...
Życzeń, co się spełniać będą,
Ciepłej miłości, wiary i nadziei,
co nie będą odstępować na krok
przez cały nowy nadchodzący rok...
Życzy Lucy z Luną.


PS. Nowa notka będzie w sobotę.

[ 378 komentarze ]


 
3.
Dodała Luna Czwartek, 20 Listopada, 2008, 19:49

Dziękuję Wam za wszystkie komentarze.
Dzisiaj trochę krócej, ale mam nadzieję, że nie będzie Wam to przeskadzać.
Jeśli zauważycie jakieś błędy to proszę wypiszcie mi je; mam nadzieję, że nie zabolą Was ręce od tak długich komentarzy z błędami.



Kilka minut temu w Hogwarcie rozpoczął się nowy rok szkolny tym samym rozpoczynając pierwszy dzień nauki. Za oknem było już dosyć jasno; słońce wyjrzało zza horyzontu oblewając cały świat złotą poświatą. Lekki wietrzyk kołysał konarami drzew w Zakazanym Lesie, budząc ze słodkiego snu żyjące tam magiczne zwierzęta. Z komina, z chatki Hagrida wylatywał szarawy dym; zapewne gajowy parzył sobie poranną herbatę.
Obudziłam się chyba dosyć późno, bo gdy otworzyłam oczy zastałam puste łóżka z porozrzucaną pościelą. Wstałam powoli i wsunęłam na nogi ciepłe kapcie, które zabrałam wczoraj z domu. Przez lekko uchylone okno wpadały promienie słoneczne, ogrzewając pomieszczenie w każdym calu.
Dormitorium było okrągłym pomieszczeniem z czterema łóżkami, nakrytymi granatową kapą. Przy każdym stał maleńki stoliczek nocny z lampką, na której można było dostrzec wygrawerowanego orła. Posadzka na podłodze była zimna, dlatego ja co roku przywoziłam kilka dywaników z domu i ustawiałam je pod łóżkami dziewczyn i swoim. Zrobiłam je razem z mamą kilka lat temu na święta Bożego Narodzenia.
Weszłam do przestronnej łazienki i natychmiast odkręciłam kurek z ciepłą wodą, chcąc umyć sobie włosy, przez wczorajszy wybryk Irytka. Ciepła woda działała na mnie kojąco i już chciałam odpłynąć marzeniami w dal, ale przypomniałam sobie co wczoraj dały mi te marzenia, szybko zrezygnowałam, nie chcąc spóźnić się na pierwszą lekcję, bo na śniadanie i tak już bym nie dała rady. Nałożyłam na moje włosy śliczny szampon z maleńkimi świecącymi drobinkami o zapachu bliżej mi nieznanym. Wtarłam go we włosy, zastanawiając się jaka pierwsza mnie dzisiaj czeka lekcja. Potem spłukałam szybko włosy i zawinęłam je szybko w ręcznik, wychodząc z łazienki w poszukiwaniu różdżki. Znalazłam ją w moim łóżko pod prześcieradłem. Tylko co ona tam robiła? Wzięłam ją do ręki i uniosłam nad głowę, starając sobie przypomnieć zaklęcie, za pomocą którego wysuszył mi tata włosy w te wakacje. Już wiem, pomyślałam i machnęłam różdżką skomplikowaną serię kół, wypowiadając przy tym słowa zaklęcia. Po sekundzie poczułam ciepły dotyk kosmyka włosów na policzku i wiedziałam, że zrobiłam wszystko tak ja należy. Podeszłam do szafy, w której trzymałam swoje ubrania i wyjęłam szatę szkolną, którą natychmiast na siebie założyłam, a gdy zapinałam paseczki u butów, zdałam sobie sprawę, że nie wiem nawet jakie są teraz lekcje, bo najprawdopodobniej nie zabrała wczoraj ze sobą po uczcie planu lekcji. Podbiegłam, skacząc na jednej nodze z butem do biurka Emily i przetrząsnęłam go w poszukiwaniu planu dzisiejszych zajęć. Wiedziałam od rodziców, że to nieładnie grzebać w cudzych rzeczach, ale to była wyjątkowa sytuacja. Otwierałam po kolei każdą z szufladek, pełną pergaminów, złamanych piór i innych drobiazgów. Dopiero w ostatniej znalazłam nieduży pergamin, który przykuł moją uwagę. Wzięłam go do ręki i o mało co nie krzyknęłam z radości. Plan. Nareszcie. Szybko spojrzałam na niego i upewniając się, że pierwszą lekcją jest transmutacja, usłyszałam dzwonek szkolny, obwieszczający zaczęcie pierwszej w tym roku lekcji. Podbiegłam do kufra, gdzie miałam poukładane idealnie książki i podręczniki. Wyjęłam chyba z samego dna ciężki wolumin z napisem „Transmutacja dla czwartej klasy” i wrzuciłam go do torby ze złocistymi słonecznikami. Uśmiechnęłam się w duchu, spoglądając za okno i przyrzekając sobie, że przy najbliższej okazji zajrzę do Hagrida. Włożyłam różdżkę za ucho i wybiegłam z dormitorium, potem z Pokoju Wspólnego, by później wypaść na schody.
Uczniowie szli na swoje pierwsze lekcje w gwarze rozmów i śmiechów, przechodząc obok skrzypiących zbroi i rozmawiających ze sobą portretów, które od zawsze robiły na mnie wrażenie. Korytarze były jasno oświetlone, ale mimo to kilka pochodni płonęło oślepiającym blaskiem.
Kiedy dotarłam pod drzwi prowadzące do klasy transmutacji, dookoła mnie nie było już żadnej żywej duszy; od jakiś dwudziestu minut trwała lekcja. Wiedziałam, że profesor McGonagall będzie miała dzisiaj dobry humor, ale chyba się myliłam. Poprawiłam pasek od torby na ramieniu, po czym zastukałam i otworzyłam drzwi praktycznie bez żadnego odgłosu. Natychmiast wszystkie głowy uczniów zwróciły się w moją stronę, ale ja tylko się uśmiechnęłam, idąc w stronę swojego stałego miejsca, które zajmowałam z Emily. W momencie kiedy sięgałam po książkę, moja przyjaciółka zwróciła się do mnie szeptem:
- Luna.. Co ty zrobi…
Ale nie zdążyła dokończyć, bo wtem rozległ się rozdrażniony głos profesor McGonagall:
- Lovegood, natychmiast wstań.
Posłusznie uniosłam się z krzesła i spojrzałam na kobietę, której wargi z każdą chwilą zaciskały się coraz mocniej.
- Co ty sobie wyobrażasz? – powiedziała o wiele głośniej niż się spodziewałam, dlatego wzdrygnęłam się machinalnie. – Myślisz, że my tu przesłuchanie do jakiegoś cyrku robimy?
Cyrku? Ale o co chodzi? Starałam się uśmiechnąć, ale z każdą minutą czułam się coraz gorzej. Tatuś zawsze mi powtarzał, że będą istnieć ludzie, którym nie spodoba się mój wygląd zewnętrzny. Powtarzał to ciągle, mówiąc, że jestem jego księżniczką.
- Ale o co chodzi, pani profesor? – zapytałam, spoglądając na sufit.
- A co ty masz na czerepie? – usłyszałam głos jakiegoś gburowatego Ślizgona z pierwszej ławki.
Odruchowo dotknęłam dłonią moich włosów, a jeden kosmyk przysunęłam sobie bliżej oczu. I wtedy dopiero zrozumiałam, co tak zdziwiło Emily i profesor McGonagall. Moje włosy, od czternastu lat ciągle mysie, teraz były burzą loków, każdy w innym kolorze! Zielony, żółty, brązowy, niebieski, różowy, czerwony… Przez chwilę poczułam się jakbym nosiła na głowie tęczę. Zaśmiałam się szczerze, ściskając się za brzuch.
- I co to ma znaczyć? – zagrzmiała pani profesor, ale ja nie zdołałam wykrztusić ani słowa, ale i tak by nikt mnie nie usłyszał, bo w tym momencie cały Slytherin również zaczął się śmiać, ale raczej z znanej na cały Hogwart chciwości.
- Natychmiast marsz do skrzydła szpitalnego.
Posłusznie wzięłam torbę do ręki i podeszłam do klasy, próbując doprowadzić się do porządku.
- Minus dziesięć punktów dla Krukonów.
Zdołałam jeszcze usłyszeć, kiedy wyszłam za drzwi prosto na pusty korytarz. Kiedy brnęłam mnóstwem korytarzy do skrzydła szpitalnego, pomyślałam, że nie rozumiem za co profesor McGonagall odjęła nam te punkty. Przecież nie zrobiłam nic niego, tylko zmieniłam swój wygląd zewnętrzny. Tylko jak to się stało? Przystanęłam na chwilę, przyglądając się portretowi pewnego starszego czarodzieja, który aktualnie wydmuchiwał sobie nos w aksamitną chusteczkę. Chyba to musiał być jakiś uboczny skutek tego zaklęcia wysuszającego, które użyłam rano. Ale, przecież dobrze wymówiłam zaklęcie… A może jednak nie?

- Ah. Tak. – powiedziała pani Pomfrey, gdy ledwo weszłam do skrzydła szpitalnego. – Skutek uboczny jakiegoś zaklęcia czy specjalne zakłócenie porządku lekcji?
- Ee.. Chyba to drugie. – odpowiedziałam, siadając na twardym krześle tuż przy drzwiach.
Skrzydło szpitalne było przestronnym pomieszczeniem z białymi ścianami, do złudzenia przypominającymi ściany szpitalne w mygolskim świecie. Było tu około dziesięć łóżek na niskich nogach; przy każdym stał meliki stoliczek z dwiema szufladkami. Na końcu pomieszczenia znajdowały się drzwi prowadzące do gabinetu szkolnej pielęgniarki.
- Wypij to. – usłyszałam nad sobą i zobaczyłam przed oczami flakonik z jakimś eliksirem.
Ostrożnie wzięłam go do ręki i wypiłam jednym łykiem. Smakował naprawdę dobrze. Coś jakby połączenie mięty, jabłek, buraka i czegoś jeszcze czego nie potrafiłam zidentyfikować. Chyba to była dzika róża, albo nie.. Lawenda…
- Włosy będą powoli zmieniały kolor, dlatego myślę, że nie ma sensu, abyś szła na kolejną lekcję. Wypuszczę cię tuż przed obiadem.
Hura! Nie będę musiała iść na eliksiry, które z tego co pamiętam miały być zaraz po transmutacji.
- Możesz poczytać gazety. – pielęgniarka wskazała na stos magazynów na stoliku przy przeciwległej ścianie.
Podeszłam do nich i praktycznie z samej góry wzięłam do ręki „Żonglera”. Spojrzałam na datę i aż mi dech zaparło. Dwudziesty lipca, sześć lat temu.. Znałam dokładnie tą datę.. Śmierć mojej mamusi. W oczach na samo wspomnienie zaszkliły mi się łzy. Tak bardzo za nią tęskniłam…

[ 502 komentarze ]


 
2.
Dodała Luna Niedziela, 09 Listopada, 2008, 21:04

Ta notka wyszła taka dziwna...
Ciągle w niej coś zmieniałam, poprawiałam...
Tutaj chyba się sprawdzi to, że co długie, nie musi byc wcale super.




Noc. Ciemna i bezchmurna. Pełna strachu i tajemniczości… Co chwilę granatowe niebo rozjaśniała złota błyskawica o najróżniejszych zygzakach, a zaraz po niej można było, wcale nie wysilając słuchu usłyszeć mrożący krew w żyłach grzmot. Była burza. Chyba najgroźniejsza od kilkunastu lat.
Ale nie dla dwóch osób.
Stanęli oni na niedużej wysepce, otoczonej wzburzonym morzem, którego wody co chwila obijały się o śliskie skały. Jeden z nich, niższy miał mysie włosy, mały nos, a odziany był w długą pelerynę podróżną, która sięgała mu za pięty. Drugi, wysoki, o trupio białej twarzy, szkarłatnych oczach i szparkach jak u węża, zamiast zwykłego narządu węchu miał granatową pelerynę, spod której wyciągnął różdżkę z ciemnego drewna dębu. Machnął nią krótko i na jej końcu zapalił się maleńki płomyczek, machnął drugi raz, a dwie istoty stojące przy żelaznej bramie, podążyły za nimi. Niższy mężczyzna trząsł się ze strachu, kiedy przechodzili obok celi, w których siedziały osoby, powoli tracące chęć życia. Miały zapadnięte oczy, a byli tak wygłodzeni, jak by dostawali jedzenie raz na siedem długich dni i nocy. Przy, każdym takim czarodzieju stała jedna istota, taka sama jak te dwie wcześniejsze. I te również, kiedy mężczyzna machnął różdżką sunęły za nim krok w krok. Kiedy za dwoma czarodziejami znalazł się tłum najstraszniejszych istot, jakie chodziły po ziemii, wyższy szepnął im coś po cichu, po czym z głuchym trzaskiem aportował się wraz ze swoim towarzyszem w nowe miejsce. Istoty pokiwały sobie krótko tym co miały pod kapturami i stanęły na swoich zwykłych miejscach.


* * *

Była piąta rano, kiedy otworzyłam oczy. W pierwszej chwili pomyślałam, że jest jeszcze noc, ale to nie byłoby możliwe… Spoza firanki mogłam zobaczyć ciemnoniebieskie niebo i białe chmurki posuwające się po nim z zawrotną szybkością. Odnalazłam pod łóżkiem moje kapcie z misiem i zeszłam na dół do kuchni. Nie było zimno, więc nalałam sobie wody mineralnej i usiadłam przy okrągłym stole.
Ten rok chyba będzie jednym z najtrudniejszych w moim życiu. Może oprócz tego, w którym zmarła moja mamusia.. Jedynym i najważniejszym powodem będzie powrót Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Tylko, że nie wszyscy chcą w to uwierzyć, a Tiara Przydziału zawsze powtarzała, że powinniśmy się trzymać się razem. Święte słowa. Kiedy wczoraj przeglądałam najnowsze wydanie „Proroka Codziennego” to co chwilę natrafiałam na krótkie wzmianki bądź całe artykuły o tym, że Harry Potter i kochany dyrektor Hogwartu, Dumbledore są delikatnie mówiąc bez narządu umysłu. To nieprawda. Dlaczego mieliby kłamać, skoro już nie jeden raz udowodnili, po której są stronie. Kiedyś przeczytałam w jednej książce, że gdy chcemy coś osiągnąć, to cały świat pomaga nam po kryjomu, ale my nawet nic o tym nie wiemy. Jednak nie mam pojęcia czemu ma służyć to wyśmiewanie się z ludzi, którzy wierzą Chłopcu Który Przeżył.
I wtedy w czasie moich filozoficznych rozmyślań, poczułam chłodny powiew na plecach, aż zadrżałam, a zaraz potem usłyszałam trzask zamykanych drzwi wejściowych. Usiadłam wygodniej w krześle i po chwili przede mną stanął tatuś z ociekającą wodą parasolką, którą zamiast od razu osuszyć jakimś zaklęciem, postawił w kącie.
- Tato! – zawołałam.
- O, witaj córeczko. – odpowiedział wyraźnie zaskoczony. – Co ty tutaj robisz?
Zmrużyłam oczy, kiedy zapalił światło w kuchni, mimo iż na zewnątrz powoli robiło się jasno. Dochodziła siódma.
- O rany! – krzyknęłam. – Siedzę tu już niecałe dwie godziny.
Tatuś uśmiechnął się.
- No widzisz jak czas szybko płynie na miłych rozmyślaniach.
Ciekawe czy moje się do takich zaliczają.
Przy truskawkowej herbacie z dodatkiem mięty i szczypiorku, dowiedziałam się, dlaczego tata wyszedł wczesnym rankiem i to w taką burzę, która już ustawała. Widać było jeszcze na niebie lekko szare chmury, a na szybach domu płynące kropelki deszczu. Otóż tak jak obiecał chciał mi przynieść ten róg buchorożca, ale nie udało mu się. Szkoda, bo od dzieciństwa o nim marzyłam. Podobno, kiedy przybył do biura, jego już nie było, tylko pusta ściana, gdzie wisiał. Pewnie ktoś z redakcji tak jak my, uwielbia odkrywać nowe gatunki zwierząt i pożyczył sobie nasz okaz. Na pewno jutro odda.
I w lepszym humorze dopiłam herbatę i pobiegłam na górę do swojego pokoju.

* * *
- Luna, zejdź już na dół.
Chciałam, ale nie mogłam. Ester, czyli moja kotka, za nic nie chciała wejść do swojego koszyka. A przecież ma tam tak milutko. Specjalnie dla niej uszyłam własnoręcznie kocyk z przeróżnych materiałów i kupiłam jej mnóstwo zabaweczek, np. kaczuszkę, myszkę i kucyka z białym ogonem. Ale jej się to nie podoba.
W końcu jednak dałam za wygraną i wzięłam Ester na ręce. W kuchni czekał już na mnie tatuś z moim kufrem szkolnym.
- Gotowa? – zapytał.
Pokiwałam głową.
Nareszcie znowu znajdę się w Hogwarcie. Tak bardzo za nim tęskniłam przez te wakacje, a szczególnie za Emily, z którą nareszcie znalazłam wspólny język. Tata obiecał przysyłać mi co tydzień nowy numer „Żonglera” czego nigdy wcześniej nie robił, bo ciągle był na wyjazdach. Czuję, że ten rok będzie niezapomniany.
Na dworzec King Cross zajechaliśmy mugolską taksówką po naprawdę drastycznych przejściach; Ester nie przepada za jazdą i zostaliśmy nieźle podrapani. Tatuś zapłacił kierowcy i pobiegliśmy pędem na peron dziewiąty i dziesiąty. Stał tam dość spory tłum, więc nikt nie zauważył, kiedy przeszliśmy przez barierkę.
Był tam gdzie zwykle. Duży, czerwony z błyszczącymi w słońcu szybami. Z komina co chwilę buchała szara para w kształcie niedużych obłoczków. Pociąg był taki jak go zapamiętałam.
- No to miłego roku. – zawołał tatuś, przytulając mnie mocno do siebie. – Kiedy tylko dostanę z powrotem róg od razu napiszę do ciebie.
I już miał odchodzić, kiedy przypomniałam sobie o czymś bardzo ważnym.
- Tato! – zawołałam i pobiegłam do niego zostawiając bagaże. – Przecież nie odtańczyliśmy naszego Tańca Szczęścia.
- Faktycznie. Luneczko, ty to masz pamięć jak babka mojego dziadka. – zawołał.
Złapaliśmy się za ręce i zaczęliśmy kręcić się dookoła coraz szybciej i szybciej, by w końcu upaść na ziemię i znowu wstać, podskakując do góry. Przy tym wszystkim doszły jeszcze słowa piosenki, które ułożyłam w wieku sześciu lat.
- Słoneczko jest żółte, a szczęście kolorowe! – krzyknęłam na cały głos i zatrzymałam się, łapiąc z trudem oddech.
Tata stał się i zaśmiewał w głos. Wiedziałam, że uwielbia tą piosenkę.
- Dobrze, że sobie o tym przypomniałaś. – odrzekł, machając w stronę tłumu czarodziejów, który dziwnie na nas patrzył.
Ale po tych słowach z kieszeni płaszcza tatusia rozległ się głos „Już późno!” i ostatni raz ucałowaliśmy się w oba policzki, i już go nie było. Zostałam sama, ale się tym wcale nie przejęłam. Wróciłam szczęśliwa do swojego bagażu i wsiadłam razem z nim i Ester na plecach do pierwszego wagonu.. Od razu poczułam znajomy zapach czegoś magicznego. Ruszyłam przed siebie mijając zapełnione po brzegi przedziały. Dopiero przy końcu znalazłam jeszcze pusty. Z trudem wciągnęłam tam kufer i ustawiłam na górnej półce, po czym usiadłam przy oknie wyciągając z podręcznego plecaczka z króliczkiem najnowszy numer „Żonglera”, w którym jednak zabrakło artykułu o buchorożcach. Pociąg po chwili ruszył; najpierw powoli, nabierając tępa, by później pędzić swoim starym torem. Za oknem można było podziwiać wspaniałe widoki, które zmieniały się raz po raz. Najpierw były przedmieścia Londynu, później puste pola i łąki pełne kwiatów.
- Luna!
Usłyszałam głos nad sobą, akurat w najciekawszym momencie artykułu zatytułowanego „Czy plumpki mogą pomóc na smoczą ospę?”. Podniosłam oczy do góry i ujrzałam nad sobą moją przyjaciółką Ginny Weasley.
- Hej! – zawołałam, odkładając gazetę.
Ginny wtaszczyła swój kufer na górę i usiadła naprzeciwko mnie. Była ona wysoką, czternastoletnią Gryfonką o ognistych włosach i brązowych oczach.
- Jak minęły wakacje? – zapytałam z nad gazety, którą z powrotem otworzyłam.
- Dobrze. W sumie nic specjalnego. – odrzekła krótko. – Interes taty się kręci?
I tak rozmawiałyśmy. Krajobrazy za oknem zmieniały się szybko; niedawno były łąki, a teraz już wysokie góry. Około pierwszej przyszła czarownica z wózkiem ze słodyczami. Od razu kupiłyśmy sobie cukierki i paszteciki dyniowe, które zaraz zjadłyśmy. Niestety Ginny miała pecha i natrafiła na fasolkę o smaku sardynek w sosie owocowym, a ja o smaku wymiocin. Wkrótce zrobiło się już ciemno za oknem i wtedy drzwi się otworzyły. Stanął w nich blondyn o srebrnoszarych oczach, Draco Malfoy i jego dwóch osiłków.
- Co Pomyluna nareszcie znalazła sobie przyjaciółeczkę? – powiedział.
Ginny momentalnie wstała i wyciągnęła wypolerowaną różdżkę.
- Nie mów tak do niej!
W sumie, przecież nic się nie stało. Każdemu mogą się pomylić imiona.. Nawet mnie.. Ale postanowiłam się nie wtrącać; wiedziałam, że Ginny wolałaby, abym siedziała cicho.
- Bo co? – Malfoy także wyciągnął swoją różdżkę.
- Bo to.
Ginny machnęła krótko różdżką trzy raz i natychmiast Draco i jego koledzy leżeli na podłodze z dodatkowymi parami rąk i uszami mierzącymi ze cztery metry. Z ledwością wstali z przerażeniem na twarzach, a ja nie mogłam się powstrzymać i zaczęłam się śmiać. Naprawdę śmiesznie wyglądali. A Ginny jakby nigdy nic wróciła na swoje miejsce zasuwając z trzaskiem drzwi.

* * *
Pociąg wreszcie się zatrzymał, bo na dworze znowu zaczął padać drobniutki deszcz, zwany zabawnie kapuśniaczkiem. Ściągnęłyśmy swoje kufry z półki, ja zabrałam Ester znowu na plecy i wysiadłyśmy z pociągu.
- Pirszoroczni do mnie! – rozległ się tuż nad nami głos gajowego Hagrida.
- Cześć. – powiedziała Ginny.
- Witajcie. Cholibka, jak dawno cię nie widziałem. – odpowiedział Hagrid, po czym zagarnął swoją wielką dłonią grupkę przerażonych uczniów.
Wsiadłyśmy razem i z dwójką drugoklasistek z Hufflepuffu do pierwszego powozu, który natychmiast ruszył. Te pojazdy ciągną tajemnicze, magiczne istoty, zwane testralami. Ludzie się ich boją, ponieważ są takie odmienne i w ich mniemaniu przynoszą nieszczęście. Może dlatego, że widzą je tylko ci, którzy widzieli jak ktoś umierał. Ale ja się z tym nie zgadzam. Każdy z nas ma w sobie choć odrobiną dobra, które wcześniej czy później się ujawni, nawet zwierzęta.
Kilkanaście minut później dojechałyśmy pod wrota zamku, obok których wisiały płonące pochodnie, rozświetlające drogę. Tłum uczniów wyskoczył z powozów i wszedł do Sali Wejściowej, gdzie trwał okropny huk i harmider. To Irytek postanowił w dość nietypowy sposób rozpocząć nowy rok szkolny. Rozrzucał wokół siebie kałamarze pełne atramentu.
- Dosyć! – krzyknęła profesor McGonagall, która w tym momencie wbiegła do pomieszczenia.
Ale Irytek wcale się tym nie przejął i już po chwili poczułam jak po moich włosach spływa ciemna i lepka maź.
- Och. – zawołała Gryfonka, ale ja tylko się uśmiechnęłam i pociągnęłam ją za sobą do Wielkiej Sali, gdzie słychać już było gwar rozmów.
Rozstałyśmy się, ja pobiegłam w stronę stołu Ravenclawu, a Ginny Gryffindoru. Jednak kiedy szłam w kierunku wolnego miejsca, co się nie zgadzało. Na stołach było jedzenie, tak jakby zmienili kolejność uroczystości..
- Hej. – powiedziała moja przyjaciółka z dormitorium Emily Wilson.
Prawie bym ją ominęła w tym tłumie. Usiadłam naprzeciwko niej, obok jakiegoś niskiego Krukona i przypatrzyłam się jak nabija kiełbaskę na widelec.
- Smacznego. – powiedziałam, a Emily pokiwała głową i uniosła widelec na wysokość ust.
Ale wtedy właśnie stało się coś dziwnego; jedzenie poznikało ze stołów, jakby tam nigdy się nie znalazło. Chyba nie wymagała tego sytuacja, bo wszyscy uczniowie Hogwartu wyglądali na zaskoczonych, ale zaczęłam się śmiać, ściągając przy tym parę oburzonych twarzy. Nastała grobowa cisza, przerwana wreszcie wejściem profesor McGonagall i tłumu przerażonych pierwszoroczniaków. Doszli oni do stołka, na którym spoczywała wyświechtana Tiara Przydziału.
- Ehem.. – zaczął dyrektor Dumbledore. – Widzę, że i Was zaskoczyło nagłe pojawienie się i zniknięcie naszego posiłku, ale jest to spowodowane, jak mnie przed chwilą poinformowano awarią zaklęcia. Dlatego ucztę, każdy dom skończy w swoim Pokoju Wspólnym. – przez salę przebiegł pomruk. – A tak poza tym to witam wszystkich starych i nowych uczniów w nowym roku nauki. – dodał już z uśmiechem na twarzy. – Zapraszam Was na Ceremonię Przydziału.
I profesor McGonagall wyciągnęła długi zwój pergaminu, na którym zostały zapisane wszystkie nowe imiona i nazwiska uczniów. - Ci, których wyczytam niech podejdą tu i nałożą na głowę Tiarę Przydziału.
Ja jednak nie usłyszałam do jakiego domu, kto trafił, bo wybiegłam marzeniami poza granice rzeczywistości.
Byłam lekka jak wiatr. Ubrana w ziewną sukienką z lnu. Skaczę wraz z moją kotką po chmurach i wydmuchuję kolorowe bańki ze specjalnego czarodziejskiego sprzętu. Jestem taka szczęśliwa, nie muszę się niczym przejmować, bo życie jest cudowne.
- Panno Lovegood!
Otworzyłam niechętnie oczy i zobaczyłam nad sobą profesora Flitwicka, stojącego nade mną.
- O co chodzi? – zapytałam śpiewnym głosem.
W Wielkiej Sali już nikogo nie było, tylko przede mną leżał plan lekcji. Czyżbym zasnęła?
- Uczta się już dawno skończyła. – odpowiedział profesor. – A panienka tu jeszcze siedzi.
- Tak? Nawet nie zauważyłam, kiedy wszystko dobiegło końca.
- No to zmykaj już. – powiedział. – Gdy ja chodziłem do szkoły, tez zdarzały mi się takie chwile zapomnienia…
Jednak nie usłyszałam już dalszej części przeszłości profesorka, bo wybiegłam na schody.

[ 506 komentarze ]


 
1.
Dodała Luna Czwartek, 30 Października, 2008, 09:01

Oto moja pierwsza notka w tym pamiętniku.
Mam nadzieję, że Wam się spodoba.
Z dedykacją dla Parvati Patil:)




Siedziałam w swoim pokoju, odrabiając pracę domową z transmutacji, która o dziwo szła mi całkiem nieźle, mimo iż nie przepadam za tym przedmiotem, kiedy usłyszałam głos taty:
- Luno, zejdź na dół!
No tak. Pewnie tata znowu przypalił nam drugie śniadanie.
Zbiegłam prędko po drewnianych, miło skrzypiących schodach do kuchni. Było to nieduże, okrągłe pomieszczenie pełne szafek i kredensów. Pośrodku stał stół z trzema nakryciami (trzema?) i jeszcze pustym wazonem wypełnionym wodą. Podłogę pokrywała blado żółta posadzka z maleńkimi kwiatuszkami, a ściany pomalowane były na zielony kolor.
- O co chodzi, tato? – zapytałam pogodnie, wkładając do ust soczystą truskawkę.
- Tak sobie pomyślałem, że skoro mamy dzisiaj tak piękny dzień, to zaprosimy na posiłek mojego kolegę z redakcji, Daniela Huber’a. Co o tym sądzisz? – odparł, podchodząc do małej szafki tuż nad moją głową i szukając w niej cukiernicy.
Goście! Tak dawno nikogo u nas nie było, więc tylko pokiwałam z uśmiechem i pobiegłam do przedpokoju, gdzie ubrałam czerwone sandałki. Skoro ma ktoś przyjść to muszę mu coś podarować, u nas w domu zawsze panuje ta zasada.
Na dworze było ciepło i słonecznie, tak jak mówił tata. Gnomy w naszym ogródku powyłaziły ze swoich norek i też korzystały z wygód jakie dawała wspaniała pogoda; jedne znalazły kawałek jakiejś szmatki i próbowały go najwidoczniej podzielić na części, inne siedziały w sadzawce, tuż za płotkiem, oddzielającym nasze podwórko od rozległej, kolorowej łąki.
Postanowiłam, że udam się w swoje ulubione miejsce, koło rozległego lasu, przez który przepływała rzeka. Tam zawsze było dużo kwiatów, więc wystarczy na trzy wianki, które będą moim prezentem.
Nie myliłam się.
Tafla rzeczki mieniła się srebrzyście odbijając w sobie promienie słoneczne i sunąc leniwie w głąb lasu. Roślin tu było pełno, więc już po chwili mogłam usiąść na płaskim kamieniu i rozpocząć pracę.
Jeden kwitek, potem drugi… I powoli robił się z tego wianuszek. Woda miło obijała się o kamienie, a ptaki w lesie wesoło ćwierkały. I przy tak miłych odgłosach skończyłam pierwszy wianek, który zaraz założyłam sobie na głowę.
Wiatr rozwiewał moje włosy we wszystkie możliwe strony, ale mi to nie przeszkadzało. Szybko skoczyłam na pierwszy kamyk, potem na drugi na rzeczce, aż znalazłam się na drugim brzegu. Może ja zostanę rusałką i będę w przyszłości robić to co teraz? Niczym się nie przejmować, tylko marzyć i marzyć…
I wtedy, poczułam jak tracę równowagę, a z mojej głowy spada wianek, prosto do wody… Obróciłam się do tyłu i zobaczyłam dwóch uczniów Hogwartu ze Slytherinu, z którymi mamy lekcje zielarstwa.
- Co Pomyluna? – zawołał wyższy z nich. – Coś Ci chyba spadło z głowy, co to było? Twoja nowa biżuteria? To się tylko na śmietnik nadaje.
Obydwoje się zaśmiali głośno i uciekli, a ja spuściłam głowę. Było mi smutno, ale przecież to jeszcze nie tragedia. Usiadłam, więc tam gdzie wcześniej i zabrałam się do pracy. Słońce grzało mnie w plecy, a ja nuciłam sobie moją ulubiona piosenkę.
Czas szybko minął i już po pół godzinie leżały obok mnie trzy, kolorowe wianuszki. Wzięłam je do ręki i pobiegłam z powrotem do domu.
Już od furtki poczułam zapach wspaniałej potrawy, którą sami (czyli ja i tata) nauczyliśmy się robić, czyli zupa z plumpek, takich malutkich zwierzątek żyjących w jeziorach. Zdjęłam sandałki w przedpokoju i pobiegłam do kuchni, gdzie siedział już kolega taty.
- Witam pana! – powiedziałam i założyłam mu na głowę mój prezent. – Mam nadzieję, że się spodoba.

Daniel Huber był redaktorem naczelnym w „Żonglerze”. Miał krótkie, siwe włosy i krzaczaste brwi. Nie przyszedł by tu (miał już po uszy pana Lovegooda w pracy), gdyby nie jego żona, która nie uznawała odmowy żadnego z zaproszeń, czy to ktoś ją zapraszał czy ona do siebie.
Teraz, kiedy poczuł, że coś spada mu na głowę, szybko wziął to ręką i położył przed sobą na stole. Kto by dawał coś takiego mężczyźnie? Chyba tylko córka Lovegooda, Luna. Wiedział, że ta rodzina jest stuknięta, dlatego modlił się, żeby stąd jak najszybciej wyjść.
- Dziękuję. – wykrztusił, a Luna uśmiechnęła się promiennie i nalała do trzech miseczek , gęstej, żółtej „papki” o zapachu dawno nie pranych skarpetek.
- Proszę. – powiedziała i wręczyła mężczyźnie jedną z miseczek i łyżkę, a sama usiadła naprzeciwko.
- Smacznego. – tym razem odezwał się pan Lovegood.
Pan Huber ostrożnie zanurzył łyżkę w misce i podniósł na wysokość nosa i powąchał, nie mylił się co do zapachu, ale jeszcze bardziej bał się smaku. Powoli włożył łyżkę do ust i natychmiast łzy stanęły mu w oczach, a on sam zaczął się krztusić. Łyżka wraz z pozostałą zawartością spadła z brzękiem na podłogę.


- Tato! – zawołałam.
Kolega tatusia złapał się za szyję, a jego twarzy przypominała teraz dojrzałego buraczka. Tata poklepał po plecach mężczyznę, po czym usiadł z powrotem na swoje miejsce, jakby nigdy nic.
- Wiedziałam. – wykrzyknęłam. – Tato, każdy kto spróbuje tej zupy reaguje tak samo! Wiedziałam, że będzie panu smakować. – zwróciłam się do pana Huber’a, który pił teraz z zawrotną szybkością szklankę z wodą, znaczy się wodę ze szklanki.
- Zgadza się córeczko.
- Yhy.. – Daniel Huber, odstawił szklankę i podniósł łyżkę z podłogi. – Ale wiesz, panie Lovegood…
- Ach. Dajmy sobie spokój z tą oficjalną formą. Jestem Ksenio.
- Eh. Dobrze. – pan Huber wykrzywił usta w grymasie, który zapewne miał być uśmiechem. – No, więc Ksenio.. Ja chyba już nie zjem więcej, dziękuję…
Szkoda… Ale przynajmniej będzie więcej dla mnie.
- Na pewno? – zapytałam,
Kiwnął głową. Wzięłam miskę i z wyrazem błogiego uwielbienia zaczęłam jeść. Mmm… To jest takie pyszne. Tymczasem mój tata i jego kolega zaczęli rozmawiać o najnowszym numerze „Żonglera”.
- Myślę, że mógłbym opublikować mój nowy artykuł na temat buchorożców, znalazłem nawet na wakacjach jego róg…
Buchorożec! Od lat z tatą jeździliśmy do Azji, aby zobaczyć te zwierzęta, a teraz dowiaduję się, że mam jego róg.
- To prawda? Znalazłeś go? Naprawdę ma cztery pary żółtych oczu? – zapytałam, wstając z podniecenia.
- Taak. – tata popatrzył na mnie i uśmiechnął się szeroko. – Ale niestety zostawiłem go wczoraj w biurze… Ale… Chwila, przecież nie widać na rogu jego oczu?

Daniel Huber, popatrzył z niedowierzaniem na ojca i córkę. Co to ma być, ten bucho… coś tam? Oni są naprawdę zdziwaczali, pomyślał. Żeby wierzyć w takie niedorzeczności. Ciekawe jak tej córce powodzi się w szkole…
Mężczyzna nie przyjąłby tej pracy, ale urodziło mu się nie dawno dziecko i nie miał z czego utrzymać żony i Justyna (bo tak go nazwali). Jeszcze teraz, kiedy krążą plotki, że Sam-Wiesz-Kto wrócił (on w to nie wierzył), ludzie coraz bardziej oczerniają Hogwart i jego dyrektora. No i samego Pottera, Chłopca, Który Przeżył. I jak on tam pośle syna, jeśli to wszystko nie ustanie. Lovegoodowie, pewnie wierzą w te bzdury, w końcu jakby inaczej?
I wcale się nie mylił. Rzeczywiście Luna i jej ojciec jak najbardziej wierzyli w tą wiadomość, która coraz więcej „produkowała” kłótni i sporów, między pupilkami Dumbledor’a i np. czarodziejami czystej krwi. Ksenofilius Lovegood, gardził tymi artykułami w najsławniejszej gazecie czarodziejskiej „Proroku Codziennym”.


- Och, szkoda… Tak bardzo chciałam go zobaczyć.. – powiedziałam ze smutkiem.
- Nie martw się córeczko. Postaram się Ci jutro przynieść z pracy, przed twoim wyjazdem do szkoły.
No tak! Prawie zapomniałam! Przecież jutro jadę z powrotem do Hogwartu! Już nie mogę się doczekać.
- Tato to ja może skoczę na górę, skończyć wypracowanie z transmutacji… - powiedziałam.
- Tak, tak. – odpowiedział. – A my sobie tu jeszcze porozmawiamy. Prawda Dań?

Uh.. Dań? Co ten facet sobie myśli? Musze jakoś wymigać się szybko, bo zaraz zwariuję, myślał. Mężczyzna wyglądał, jakby piorun w niego trzasnął ze zdwojoną siłą.

- To do widzenia! – krzyknęłam, a po namyśle dodałam. – Komu śpieszno, temu czas, lalala!
I pobiegłam do swojego pokoju.
Był to nieduży pokoik z błękitnym dywanem na podłodze i niebieskimi ścianami. Pod jedną ścianą stało łóżko, które wybrałam razem z mamą, z hebanowego drewna. Obok na stoliku stała niewielka lampka, a obok niej zdjęcie z moja matką na tle naszego domu.
- Mamo..
Tęskniłam za nią, ale wiedziałam, że nie chciałaby, żeby było mi smutno.
Wyjęłam spod szafy, trochę zakurzony kufer i zaczęłam do niego wkładać ubrania, a potem książki.

[ 398 komentarze ]


 
Hej!
Dodała Luna Środa, 29 Października, 2008, 13:28

Nazywam się Lucy i zostałam nową właścicielką pamiętnika Luny.
Historia rozpocznie się w wakacje przed piątą (Harry'ego, Rona, Hermiony czyli Luny czwartą) klasą, kiedy w zamyśle Rowling poznajemy Pomylunę.
Luna na początku będzie zwariowana, taka jak ją znamy, ale pod wpływem pewnych wydarzeń jej spojrzenie na świat zmieni się diametralnie...
Wiem, że nigdy nie dorównam poprzedniej autorce, ale będę się starała.
Mam nadzieję, że będziecie mi towarzyszyć w mojej przygodzie z tym pamiętnikiem, który od zawsze chciałam prowadzić.
Buziaczki!

PS. Wie ktoś jak się wkleja zdjęcia?

[ 3824 komentarze ]


 
Pożegnanie
Dodała Luna Niedziela, 28 Września, 2008, 18:43

Hej! Dziś nie piszę już jako Luna, lecz rzeczywista autorka pamiętnika. Niestety, czasem brakuje mi czasu na wymyślanie Lunowych przygód, czasem chęci i zapału, kiedy indziej pomysłów. Dlatego tez postanowiłam, że przestanę pisać ten pamiętnik, bo ciągnięcie w nieskończoność pisania na siłę niesystematycznych notatek jest bez sensu.
Dzięki za wszystkie pozytywne i negatywne oceny moich "wypocin" literackich, dzięki za całą krytykę, dzięki, że zaglądaliście do kącika Luny i się w nim udzielaliście, dzięki, że w ogóle postaraliście się skomentować wpisy, lub tez tylko je przeczytać, rzucić okiem.
Ale Luna to nadal jedna z moich ulubionych postaci :)
Cześć!
P.S. Nadeszła jesień, o gnębiwtrysk nietrudno! Uważajcie na siebie!
[image]

[ 560 komentarze ]


1 2 3 4 »  

| Script by Alex

 









  
Newsy po angielsku:
Harry Potter's Page

  
Konkursy-archiwum

  

ŻONGLER
KSIĘGA HOGWARTU

Nasza strona JK Rowling
Nowości na stronie JKR!

Związek Krytyków ...!
Pamiętnik Miesiąca!
Konkurs ZKP

PAMIĘTNIKI : KANON


Albus Severus Potter
Nowa Księga Huncwotów
Lily i James Potter
Nowa Księga Huncwotów
Pamiętnik W. Kruma!
Pamiętnik R. Lupina!
Pamiętnik N. Tonks!
Elizabeth Rosemond

Pamiętnik Bellatrix Black
Pamiętnik Freda i Georga
Pamiętnik Hannah Abbott
Pamiętnik Harrego!
James Potter Junior!
Pamiętnik Lily Potter!
Pamiętnik Voldemorta
Pamiętnik Malfoy'a!
Lucius Malfoy
Pamiętnik Luny!
Pamiętnik Padmy Patil
Pamiętnik Petunii Ewans!
Pamiętnik Hagrida!
Pamiętnik Romildy Vane
Syriusz Black'a!
Pamiętnik Toma Riddle'a
Pamiętnik Lavender

PAMIĘTNIKI : FIKCJA

Aurora Silverstone
Mary Ann Lupin!
Elizabeth Lastrange
Nowa Julia Darkness!

Joanne Carter (Black)
Pamiętnik Laury Diggory
Pamiętnik Marty Pears
Madeleine Halliwell
Roxanne Weasley
Pamiętnik Wiktorii Fynn
Pamiętnik Dorcas Burska
Natasha Potter
Pamiętnik Jasminy!

INKUBATOR
Alicja Spinnet!
Pamiętnik J. Pottera
Cedrik Diggory
Pamiętnik Sarah Potter
Valerie & Charlotte
Pamiętnik Leiry Sanford
Neville Longbottom
Pamiętnik Fleur
Pamiętnik Cho
Pamiętnik Rona!

Pamiętniki do przejęcia

Pamiętniki archiwalne

  

CIEKAWE DZIAŁY
(Niektóre do przejęcia!)
>>Księgi Magii<<
Bestiarium HP!
Biografie HP!
Madame Malkin
W.E.S.Z.
Wmigurok
OPCM
Artykuły o HP
Chatka Hagrida!
Plotki z kuchni Hogwartu
Lekcje transmutacji
Lekcje: eliksiry
Kącik Cedrica
Nasze Gadżety
Poznaj sw�j HOROSKOP!
Zakon Feniksa


  
Co sądzisz o o zakończeniu sagi?
Rewelacyjne, jestem zachwycony/a!
Dobre, ale bez zachwytu
Średnie, mogłoby być lepsze
Kiepskie, bez wyrazu
Beznadziejne- nie dało się czytać!
  

 
© interREKLAMA.pl
strony internetowe szczecin - Wszystkie prawa zastrzeżone
linki