Startuj z namiNapisz do nasDodaj do ulubionych
   
 

Pamiętnikiem opiekuje się Daria
Do 20.11.2008r. pamiętnikiem opiekowała się Lucy

  Ehh...
Dodała Lily Potter Poniedziałek, 29 Marca, 2010, 20:55

Przepraszam, ale nie chcę mi się pisać jeszcze raz tego samego, więc jeśli ktoś jest ciekawy niech zajrzy do Jamesa, bo tam wszystko wyjaśniłam

Pozdrawiam
Daria

[ 348 komentarze ]


 
15. To miał być spokojny spacer.
Dodała Lily Potter Środa, 09 Września, 2009, 20:53

Od przyjazdu Diany minęły dwa tygodnie. Zdążyła już przyzwyczaić się do zamku, dziwnych (dla niej) lekcji, poruszających się obrazów i ogólnie hogwarckiego życia. Bardzo zbliżyłyśmy się do siebie i zaprzyjaźniłyśmy. Na początku Di była nieco speszona i nie odstępowała mnie na krok, ale teraz jest już ok.
W tą sobotę, popołudniu wybrałyśmy się na spacer. Październik w tym roku był chłodny, więc ubrałyśmy się w kurtki. Wyszłyśmy na błonia i od razu poczułyśmy uderzenie wiatru w twarz.
Zaczęłyśmy schodzić w stronę jeziora, gdzie siedziała grupka chłopaków – pomieszani Gryfoni, Krukoni i Puchoni. Zauważyłam czuprynę Jamesa, jednak nie podeszłyśmy do nich. Przeszłyśmy obok, a on nawet nie zwrócił uwagi. Opowiadał coś, a inni słuchali go uważnie, tylko jeden z chłopaków siedział na kamieniu z boku patrząc na spokojne jezioro. Różnił się jeszcze jednym – naszywką w srebrno zielonym kolorze. Był jedynym w tej grupie Ślizgonem.
Rozmawiając, spokojnie poszłyśmy dalej. Mijałyśmy granice lasu gdy usłyszałyśmy krzyk. Odwróciłyśmy się. Usłyszałam pisk Diany, jednak biegłam już w stronę, z której przyszłyśmy.
Musiałam przecież pomóc bratu.
To był moment. Chłopacy, którzy słuchali Jima siedzieli jeszcze, wpatrując się w puste miejsce na największym kamieniu. Krzyk, który usłyszałyśmy wydobył się z gardła chłopaka, który wcześniej siedział na uboczu. Teraz stał z różdżką w ręku.
Zaklęcie rzuciło Jamesem kilka metrów i teraz leżał w trawie.
Myślałam, że jest nieprzytomny i chciałam do niego podbiec, jednak poruszył się. Zamarłam, bowiem nie tylko ja to zauważyłam. Ślizgon zrobił pierwszy krok. Jim podniósł głowę, a tamten zrobił następne.
Chce go wykończyć, przeszło mi przez myśl i wiedziałam, że muszę mu jakoś przeszkodzić. Znajomi James zaczęli wołać do Ślizgona i podchodzić do niego, lecz wtedy wymierzył w nich różdżką. Mierzył ich wściekłym wzrokiem i powoli cofał tyłem. Stał do mnie plecami i chyba nie wiedział o mojej obecności.

Nie widziałam innej możliwości, a musiałam szybko zadziałać. Więc zadziałałam.
Zrobiłam pierwszy krok. Potem następny i jeszcze jeden. Po chwilce stałam już metr od Ślizgona. Wydawało mi się, że zaraz zobaczy mnie kątem oka i odwróci się, więc nie czekałam dłużej. Jeszcze jeden krok i skok.
Jego szyję otoczyłam ramionami, a brzuch nogami i trzymając się mocno, czekałam na reakcje. Nadeszła szybko i szybka była.
Ślizgon rzucił mi spojrzenie przez ramię, a jako że miałam głowę na jego barku, zobaczył mnie z bardzo bliska. Zawył z wściekłości, zupełnie jak zwierzę i zaczął się rzucać i szarpać. Próbował rozerwać uścisk moich dłoni, a potem nóg, jednak trzymałam mocno i mu się nie udało. Zaczął ciągnąć mnie za włosy, a ja uprawie bym go puściła, kiedy natrafiłam na jego ucho i… ugryzłam je. Wtedy zaczął wymachiwać pięściami. Udało mu się trafić mnie w brzuch i twarz. Potem w jego ręku pojawiła się różdżka, a ja zrozumiałam dwie rzeczy.
Zamiast skradać i rzucać się na niego mogłam przecież użyć różdżki! A teraz on użyje różdżki przeciw mnie!
Wycelował ją w moją twarz, a ja w ostatniej chwili zasłoniłam się jedną ręką. Chwilę później poczułam coś na przedramieniu i policzku. Nie puszczałam, jednak uścisk wyraźnie osłabł. Kolejne wymierzone we mnie zaklęcie zmiotło mnie z jego pleców.
Upadłam na trawę, a w ustach poczułam gorącą ciecz.Wyglądało to jakbym nożem zacięła się w policzek i przedramię. Nie czułam się za dobrze. Przez wpół przymknięte powieki zauważyłam kilka promieni czerwonego światła, a Ślizgon upadł obok mnie z głuchym łoskotem.
Nie chciałam leżeć koło niego. Półprzytomna chciałam odczołgać się jednak nie miałam dość siły, więc tylko skuliłam się podciągając nogi do klatki piersiowej i chowając głowę w ramionach.
- Lily… Lily… – usłyszałam koło swojego ucha i rozpoznałam głos Diany, po chwili dołączyło do niej kilka innych głosów, jednak nie rozumiałam co mówią. Ktoś próbował pomóc mi wstać, więc objęłam rękoma kolana i zwinęłam się jeszcze bardziej. Słyszałam głosy jednak nic nie rozumiałam. Miałam tylko nadzieję, że z Jimem wszystko dobrze, bo nie miałam siły dłużej walczyć z tym Ślizgonem.
Poczułam, że unoszę się w powietrze, a moje ciało prostuje. Chciałam zwinąć się w kłębek, ale jakieś pasy oplotły moje ciało i już w ogóle nie mogłam się ruszyć.

- Szamotali się tak, że nie mieliśmy pewnego strzału. Mogliśmy trafić w nią. Dlatego czekaliśmy. – Usłyszałam głos. Nie miałam ochoty otwierać oczu. Wolałabym dalej spać. Gdzieś obok toczyła się jednak rozmowa, która przeszkadzała mi w ponownym zaśnięciu.
- A James? – Usłyszałam i rozbudziłam się.
- Będzie dobrze. To zaklęcie było bardzo mocne i musi trochę wypocząć i nabrać sił. Zresztą, oboje muszą odpocząć. – Postanowiłam otworzyć oczy, chociaż byłam pewna na 99, 99%, że jest to Skrzydło Szpitalne. Uchyliłam powieki i… nie myliłam się. Niestety.
Uniosłam powoli głowę. Przy drzwiach stał Albus, dyrektorka, pielęgniarka i jakiś chłopak. Na sąsiednim łóżku leżał James.
Podniosłam się do pozycji siedzącej. Musiał być już późny wieczór, bowiem mrok sali rozświetlało tylko kilka świec. Nagle rozmowa ucichła , a ja usłyszałam szybkie kroki. Zauważyli już, że nie śpię.
Ręce pielęgniarki przywróciły mnie do pozycji leżącej.
- Lily, jak się czujesz? – zapytał Albus z troską w głosie.
- Jak powiem, że dobrze to będę mogła wstać? – próbowałam zażartować, ale zmierzył mnie poważnym wzrokiem. – Yyh… Naprawdę dobrze się czuję! - No, oprócz tych zawrotów głowy, dodałam w myślach. – Co z Jamesem? – zapytałam od razu, żeby odwrócić od siebie uwagę i dowiedzieć czegoś więcej.
-Wszystko dobrze – powiedziała pielęgniarka. – Musi tylko odpoczywać. A ty? Nie czujesz zawroów głowy?
- Jest nie przytomny? – zapytałam próbując się podnieść, jednak ręka Al`a na moim ramieniu powstrzymała mnie.
- Śpi. Obudził się jakąś godzinę temu, ale dostał napój usypiający. Ty też zaraz się napijesz.
- Nie… - jęknęłam. – Naprawdę nic mi nie jest! – Nie miałam najmniejszej ochoty zasypiać. Wolałabym już pójść do dormitorium i dokończyć esej na historię magii.
- Okej… - mruknął Albus patrząc na pielęgniarkę. – Jeśli przejdziesz prosto, bez żadnego kiwania się czy podpierania, stąd do… powiedzmy drzwi. Będziesz mogła wrócić do dormitorium. Jeśli nie. Położysz się i będziesz grzecznie piła wszystkie eliksiry i leżała tak długo jak będzie trzeba. Co ty na to? – powiedział wyciągając do mnie dłoń. Uścisnęłam ją. Była to moja jedyna szansa, więc musiałam spróbować. Pielęgniarka rzucała Al`owi wściekłe spojrzenia, ale pamiętała chyba jak bardzo chciałam stąd wyjść poprzednim razem i nie mówiła nic mając nadzieję na spokój podczas mojego leczenia.
Usiadłam spuszczając nogi z łóżka, a zawroty głowy nasiliły się. Skupiłam się w sobie i stanęłam. Moje nogi okazały się dziwnie miękkie, ale nie przeszkadzało mi to. Gorzej było ignorować to, że wszystko wokół kręciło się, zamiast stać spokojnie. Zrobiłam krok i zachwiałam się, jednak szłam dalej. Przeszłam chyba połowę drogi do drzwi kiedy poczułam, że nie dam rady zrobić następnego kroku. Nogi zmiękły jeszcze bardziej, otoczenie całkiem się rozmazało, a ja zaczęłam opadać w ciemność. Nie pochłonęła mnie jednak. Poczułam, że ktoś mnie złapał. Uniosłam się w powietrze jak wtedy nad jeziorem, jednak teraz ktoś niósł mnie na rękach. Uchyliłam powieki i zobaczyłam zmartwioną twarz chłopaka, który wcześniej opowiadał o wszystkim dyrektorce. Rozpoznałam tą blond czuprynę i niebieskie oczy – był to prefekt Gryffindoru.
Położył mnie do łóżka, a pielęgniarka zaraz zaczęła mnie przykrywać i wlewać do ust jakiś eliksir.
Nie zauważyłam kiedy zasnęłam.

[ 371 komentarze ]


 
14.Diana
Dodała Lily Potter Niedziela, 14 Czerwca, 2009, 12:40

Jak napisałam u Jamesa dodaję dziś nową notkę. W pamiętniku Jamesa wprowadziłam dedykacje dla komentujących, tu też tak będzie. A więc dedyk dla Syrci i Grusi.
Od dnia, w którym prawie wylecieliśmy z Hogwartu minął tydzień. Każdego wieczoru chodziłam razem z braćmi na szlaban. Przepisywaliśmy jakieś stare dokumenty. Wbrew pozorom taka praca wcale nie jest lepsza od jakiejś innej. Jest to strasznie odmóżdżające.
W sobotę, około piątej po południu, kiedy siedziałam w PW, podeszła do mnie Rose.
- Hej, Lily. Masz iść do Percyego.
- Co? Przecież nic nie zrobiłam. - Byłam szczerze zdziwiona.
- Hm... Spotkałam go na korytarzu i powiedział, żebym ci powiedziała, że masz przyjść do jego gabinetu.
- Dobra już idę. Niedługo wrócę - rzuciłam jeszcze do Angeli i wyszłam przez dziurę pod portretem.
Pięć minut później weszłam do gabinetu.
- Dzień dobry - Percy siedział pochylony nad papierami.
- Dzień dobry... Słucham?
- Yyy... Ja nic nie zrobiłam... - Dopiero teraz podniósł wzrok.
- Ah, to ty, Lily... No tak, wzywałem cię... Masz iść do dyrektora.- Zamurowało mnie. O co chodzi? Percy podał mi jeszcze hasło, które miałam podać gargulcowi i pożegnał mnie. Wolnym krokiem skierowałam się w stronę gabinetu dyrektora. O co chodzi? Przecież naprawdę nic nie zrobiłam... Gdy pukałam do drzwi od gabinetu miałam miękkie nogi.
- Proszę wejść - usłyszałam i weszłam. Mcgonnagal siedziała za biurkiem, a na krześle naprzeciw niej siedziała dziewczyna. Wyglądała na pierwszoklasistkę, jednak nie znałam jej.
- Dzień dobry- powiedziałam, czując na sobie wzrok profesorki.
- Witam, panno Potter. Czekamy właśnie na ciebie.
- Ja nic... - chciałam się tłumaczyć, jednak Mcgonnagal mówiła dalej.
- Poznaj Dianę. Z pewnych powodów nie mogła zacząć nauki we wrześniu. Chciałabym żebyś pomogła jej nadrobić materiał z września i w razie potrzeby pomogła w dalszej nauce. Mogłabyś także oprowadzić ją po zamku. W zamian dobrego wykonywania tych zadań ominie cię tydzień szlabanu. Więc, podejmiesz się tego?
- Yyy... Tak.
- Diana nie została jeszcze przydzielona do domu, więc nie zabieraj jej do Wieży Gryffindoru.
- A kiedy zostanę przydzielona? - zapytała Diana.
- Podczas kolacji. Diano, twoje rzeczy zostaną na razie tutaj, dobrze?
- Dobrze.
- Możecie już iść.
Diana wstała i skierowała się do drzwi. Miała na sobie szatę ucznia, kasztanowe włosy sięgały jej do ramion, miała pulchną twarz, a kiedy się uśmiechnęła w jej prawym policzku pojawił się dołeczek.
- Jestem Lily - przedstawiłam się, kiedy byliśmy już na korytarzu. - Diana, tak?
- Tak, ale mówią na mnie Di.
- Co chciałabyś zobaczyć, Di?
- A jest tu coś ciekawego? - spytała, chociaż jej mina pokazywała jak bardzo jej się tu podoba.
- Zależy jak dla kogo. Pomyślmy... Biblioteka?
- Yy...
- Czyli nie. Możemy iść na błonia - wyjrzałam przez okno, które właśnie mijałyśmy. - Pada... Sowiarnia?
- Sowiarnia mówisz... Ok.
- Tędy. - Weszłam w odpowiedni korytarz. - Jak dziś przyjechałaś?
- Takim... Yy... Jak on... Taki autobus...
- Błędny Rycerz?
- Tak, właśnie... Będę miała dużo do nadrobienia?
- Trochę tego jest, ale jakoś sobie poradzimy.
- Dzięki, że będziesz mi pomagała.
- Nie ma sprawy. Dobrze by było, gdybyś trafiła do Gryffindoru, ułatwiłoby to sprawę.
- Gryffindor to jeden z domów, tak? - kiwnęłam głową - Ja... pochodzę z nie magicznej rodziny i nie znam się na tym wszystkim.
- To zaraz się poznasz. - I zaczęłam opowiadać o czterech założycielach, każdym domu, co robi się na poszczególnych lekcjach.
- Wy, czarodzieje, macie chyba jakąś taką grę...
- My, czarodzieje, mamy wiele gier, ale chodzi ci zapewne o Quidditch. - I znowu zaczęłam opowiadać. Kiedy doszłyśmy do sowiarni Diana znała już podstawowe zasady gry. Z ciekawością przyglądała się różnym gatunkom sów.
- Możemy przeprowadzić tu pierwszą lekcję. Na zaklęciach uczyliśmy się zaklęcia lewitacji. - Wycelowałam różdżkę w leżące na podłodze sowie pióro.- Wingardium Leviosa.- Dziewczyna otworzyła szeroko buzię, kiedy pióro zaczęło latać. - Teraz ty. Najpierw wymowa.
- Nie dam rady - powiedziała kiedy dwadzieścia minut później nadal nie udało się jej wylewitować piórka.
- Musisz poćwiczyć. Niewielu osobom udaje się to na pierwszej lekcji. Spróbuj jeszcze raz.
Po godzinie ćwiczeń piórko uniosło się trochę po czym spadło.
-Udało się! Widziałaś! Lewitowało! - cieszyła się Diana.
- Świetnie cie poszło. Niestety musimy już iść, żeby zdążyć na kolację.
- Oh... Na czym polega to całe przydzielenie do domu?
- Siadasz na stołku, a na głowę wkładają ci zaczarowaną tiarę. Tiarę Przydziału. Ta tiara tak jakby odczytuje twoje cechy charakteru i na ich podstawie przydziela cię do domu, do którego najlepiej pasujesz.
- Hmm... - Zamyśliła się, więc nic już nie mówiłam. Pod drzwiami WS czekała Mcgonnagal, Diana została z nią, a ja usiadłam przy stole Gryffindoru.
- Gdzie byłaś tak długo? - spytała Angela.
- Wykonywałam polecenie dyrektorki.
- A co od ciebie chciała?
- Zobaczysz.
Mcgonnagal stała już na miejscu dyrektora czekając na spokój. Nigdzie nie widziałam Di.
- Mam wam coś ważnego do przekazania. Mianowicie dotarła dziś do nas nowa uczennica, Diana Dursley.
Dursley? Skądś znam to nazwisko… Tylko skąd...
- Teraz nastąpi jej przydział do domu. - Di wyszła z komnaty za stołem prezydialnym i usiadał na ustawionym prze Nevilla stołku. Ten też nałożył jej na głowę tiarę. Widziałam jak Di nerwowo zaciska palce na krawędzi stołku. Rozluźniła uścisk, kiedy tiara krzyknęła:
- Gryffindor! - Nasz stół zaczął klaskać, a Di podeszła i usiadła obok mnie. Wszyscy naraz zaczęli się jej przedstawiać, a ona w kółko powtarzała swoje imię. Po chwili całe to zamieszanie umilkło. Diana, z szerokim uśmiechem, zabrała się do jedzenia.
***
- I jak ci się tu podoba? – spytałam kiedy byłyśmy same w sypialni. Dostawiono tu łóżko dla Diany, przez co zrobiło się trochę ciaśniej.
- Jest super – cały czas się uśmiechała. – Miko! Kici, kici… - Diana miała kota, który wabił się Miko. Był biały, tylko lewe ucho miał czarne. Bardzo lubił się chować. Kiedy wróciłyśmy z kolacji, a rzeczy Di razem z jej kotem już tu były, znalazłam go w moim kufrze. Tym razem zeskoczył z szafy. – No, chodź tu mały. – I zaczęła się z nim bawić.
Interesowało mnie dlaczego nie przyjechała tu we wrześniu i skąd znam jej nazwisko, jednak nie chciałam być natrętna, więc nie pytałam.
- Ten wysoki chłopak z piątej klasy, James… To twój brat?
- Tak. Mam jeszcze drugiego brata. Albus jest w trzeciej.
- Ten czarnowłosy?
- No…
- Też mam dwóch braci. Ale oni nie trafili tutaj. No, Verny ma jeszcze szanse, ma siedem lat, ale Raf ma już czternaście. Szkoda, że go tu nie ma. Czułabym się lepiej.
- Mówiłaś, że pochodzisz z nie magicznej rodziny, jak zareagowali twoi rodzice?
- Mama nie mogła uwierzyć, a tata… Tata był zdziwiony, ale inaczej niż mama. Tak, jakby dobrze wiedział, że istnieje coś takiego jak magia i czarodzieje, a dziwiło go tylko to, że ja też należę do tego świata. Najgorzej było z dziadkiem Vernonem. Kiedy usłyszał, że mam tu przyjechać wpadł w szał. To właśnie przez niego przyjechałam dopiero teraz. Tata bardzo się liczy ze zdaniem dziadka i nie chciał się mu sprzeciwiać. Musiałam długo go przekonywać, że bardzo chcę tu przyjechać. Zgodził się dopiero w zeszłym tygodniu, kiedy przestałam jeść. Szczerze mówiąc w pokoju objadałam się słodyczami, ale przy innych udawałam głodną. Wtedy dał się przekonać.
- A jak ty zareagowałaś?
- Kiedy się dowiedziałam? Ucieszyłam się. W końcu zrozumiałam dlaczego obtarte kolana goiły się mi szybciej niż Rafowi. Co będziemy jutro robić?
- Pokażę ci bibliotekę, jeśli pogoda się poprawi to możemy iść na błonia.
- A jaki przedmiot będziemy nadrabiać?
- Poćwiczymy zaklęcia i może transmutacje.
Nie długo potem Diana położyła się już spać, a ja leżałam na łóżku zastanawiając się skąd znam jej nazwisko.

[ 3868 komentarze ]


 
13. Co z nami będzie?
Dodała Lily Potter Piątek, 05 Czerwca, 2009, 16:27

Notkę chcę zadedykować Grusi, która odnowiła we mnie nadzieję, że jednak ktoś to czyta. Obiecuję, że w następnych notkach rozwinę życie Lily w Hogwarcie.

Stałam na łące pełnej kwiatów, kiedy nagle usłyszałam wycie wilka. Tylko stąd wziął się tu ten wilk? Coś tu nie pasuje… Chciałam rozejrzeć się dokoła, ale kiedy się odwracałam poczułam dziwną pustkę. O co tu chodzi? Jeszcze przed chwilą zajadałam słodycze kryjąc się w wysokiej trawie, a teraz… Te dziwne odgłosy… Gdzie kryje się to zwierze?
I wtedy otworzyłam oczy. Podniosłam się szybko, bowiem połowa ciała zwisała mi nad wodą. Więc to był sen… Ale… Jak ja się tu… Czyżbym zasnęła na pomoście? Wzdrygnęłam się, bo znowu usłyszałam wycie dochodzące z lasu. Musi być już późno. Jest tak ciemno… Wszystkie okna ciemne… Brr…
Stanęłam na strasznie odrętwiałych ( a także obolałych) nogach i ruszyłam w stronę zamku wyróżniającego się na ciemnym niebie. Jakoś doszłam do drzwi i cicho wślizgnęłam się do środka. Co kawałek paliło się światło, więc bez kłopotów doszłam do portretu Grubej Damy. Tam zaczęły się problemy.
- Cytrynowe miętusy – powiedziałam hasło na tyle głośno, że kobieta z obrazu obudziła się.
- Co proszę?
- Cytrynowe miętusy!
- Nie.
- Jak to nie? – przeraziłam się, czyżby…
- O północy hasło zostało zmienione. Nie znasz go, więc nie wejdziesz.
- Nie wejdę…? – No super nowe hasło. Kto wymyślił, żeby zmieniać hasło o północy? Co mam teraz zrobić?
- A gdzie to się chodzi po nocy? – Spojrzałam na nią spode łba i usiadłam na najbliższym stopniu.
- Lily Potter, prawda? - Na jej słowa odwróciłam głowę i przytaknęłam. Byłam ciekawa o co jej chodzi. - Zazwyczaj rozpoznaję dopiero drugo i trzecioklasistów, pierwszaki są do siebie bardzo podobne, ale wasza trójka... Twojego starszego brata poznałam po oczach identycznych jak Ginny Weasley. Albus to wykapany Harry, brakuje mu tylko blizny i okularów. A ty… Ty jesteś podobna do swojego dziadka… Chodzi mi o Jamesa Pottera, oczywiście. Oczy mogą być po nim, albo po Ginny, ale ten błysk, który w nich widać… Tak… To po Jamesie… Na pewno…
Byłam wzruszona tymi słowami. Dziadek, którego uważałam za wspaniałego człowieka stał mi się jakby bliższy. Zawsze mówiono mi, że jestem bardzo podobna do mamy. Te rude włosy… Zawsze utożsamiano mnie z mamą, Jima z dziadkiem Jamesem, a Ala z tatą. Teraz będę wiedziała, że nie jest tak jak mówi babcia Molly: „identyczna jak Ginny kiedy była w jej wieku”.
Siedziałam zamyślona na schodach, kiedy usłyszał ciche westchnięcie i skrzypnięcie zawiasów. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Gruba Dama otworzyła przejście.
- Tylko nie mów nikomu, bo stracę posadę. Nowe hasło to sklątki tylnowybuchowe. No, idź spać…
Zaskoczona zrobiłam co kazała.
**
Rano obudziła mnie rozmowa dziewcząt. Nie wstały jeszcze, tylko siedziały na swoich łóżkach i gadały. Chciałam schować się pod kołdrą i pospać jeszcze, ale Angela zauważyła, że się obudziłam.
- Cześć, Lily!
- Heeeej… – odpowiedziałam ziewając.
- Gdzie byłaś wczoraj wieczorem? Nigdzie nie mogłyśmy cię znaleźć.
- Byłam u Hagrida - skłamałam szybko.
- Tak długo? Nie spałyśmy do dwunastej. Musiałaś wrócić później.
- Em… No, bo… Potem zaszłam jeszcze do Hugona… Ymm… Chciałam pożyczyć od niego książkę, a za nim znalazł ją w tym bałaganie minęło trochę czasu. – Dziewczyny przyglądały mi się podejrzliwie, ale nie pytały dalej.
- Wypadałoby zejść na śniadanie. Prawie dziewiąta.
- Tak…
- Ja pierwsza idę do łazienki! – wykrzyknęłam i nie czekając na reakcje koleżanek pobiegłam się umyć.
Kiedy wszystkie się umyłyśmy, ubrałyśmy, a Annie i Dory pomalowały usta błyszczykiem, w towarzystwie ciągłych chichotów zeszłyśmy do Wielkiej Sali. Jadłam płatki, kiedy mój wzrok skierował się na stół prezydialny. Smutne myśli powróciły w mgnieniu oka. Nie wierzyłam, że jeszcze chwile temu śmiałam się i żartowałam. Całkiem zapomniałam o wszystkich kłopotach, które teraz powróciły. Odłożyłam łyżkę - straciłam apetyt. Dziewczyny na szczęście nic nie zauważyły, ale ktoś inny tak – poczułam na sobie czyjś wzrok. James i Al siedzieli kawałek dalej ze znajomymi, oni także nie jedli nic, tylko siedzieli nad pustymi talerzami. Uniosłam delikatnie kąciki ust siląc się na uśmiech, jednak wyszedł mi tylko jakiś grymas. Zaczęłam dyskutować z dziewczynami o eseju na zaklęcia, starając się zapomnieć o smutku, jednak nawet kilka minut później nie przyjemne myśli błąkały się po mojej głowie. Jak długo jeszcze będą trzymać nas w niepewności? Kiedy dowiemy się o ich decyzji? Jaka ona będzie? Pozytywna? Czy może wręcz odwrotnie?
Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. Chwile później do Jamesa podleciała sowa. Kiedy przeczytał krótką kartkę spojrzał na Ala, a potem na mnie. Wstałam i wyszłam z WS. Chwilę później dołączyli do mnie bracia. Nie patrząc na siebie ruszyliśmy w stronę gabinetu dyrektora. Gargulec wpuścił nas bez pytania o hasło, wjechaliśmy ruchomymi schodami i niezdecydowanie stanęliśmy przed drzwiami. Już chciałam zapukać, kiedy otworzyły się same. Weszliśmy do środka mówiąc dzień dobry. W okrągłym pokoju stali chyba wszyscy nauczyciele. Niektórych znałam tylko z widzenia, innych trochę lepiej. Za biurkiem siedziała Mcgonnagal, po jej prawicy stał nieznany mi mężczyzna, a kawałek dalej pysznił się Percy.
- Długo dyskutowaliśmy o waszej sprawie. Każdy ma jakieś zdanie, jednak nie mogliśmy ustalić niczego konkretnego, więc odbyło się głosowanie. Głosy są jeszcze nie podliczone, chcielibyście coś powiedzieć? – James już otwierał buzie, jednak wiedząc co może wymyślić Al zaprzeczył.
– Podliczmy głosy – powiedziała Mcgonnagal i machnęła różdżką, a karteczki zaczęły rozkładać się na dwa stosy. Jeden był wyraźnie większy, nie wiedziałam tylko jakie głosy się tam znajdują.
- Rada zadecydowała, że – serce przestało mi bić – zostajecie w szkole – zaczęło bić bardzo szybko, a ja uśmiechnęłam się mimowolnie. – Musicie jednak zostać ukarani, ale o tym zadecyduję już sama. – Kiwnęła na czarodziejów, którzy skierowali się do drzwi, niektórzy klepali nas po plecach, jeden Percy wydawał się zdenerwowany. Kiedy wszyscy wyszli dyrektor zwróciła się do nas:
- Wasza kara jest już ustalona. Omówiłam ją z waszymi rodzicami. – Mówiąc to spojrzała gdzieś ponad nami, a my odwróciliśmy się. W ciemnym kącie stali rodzice. Uśmiechnęłam się i nie zważając na to, że mogą być źli podbiegłam w ich stronę i przytuliłam się. James i Al dołączyli chwilę później.
- Huncwoty wy nasze… - powiedział tata, a mama roześmiała się.

[ 49 komentarze ]


 
12. Huncwoty, huncwoty... cz.2
Dodała Lily Potter Środa, 27 Maja, 2009, 13:50

Sorki, żę tak długo od poprzedniej notki, jednak cały czas czekam na komentarze. Kiedy nikt nie komentuje, to tak jakby nikt nie czytał, a skoro nikt tego nie czyta to po co mam to prowadzić? Jestem jednak osobą optymistyczną i się nie poddaje. Naprawdę, bardzo prosze KOMENTUJCIE!!! Ta notka nie jest może szczytem moich literackich wyczynów, ale nie jest chyba najgorsza. W następnych notkach postaram się rozwinąc fabułe, czy jak to się zwie. CZytajcie i komentujcie:

- Oj huncwoty, huncwoty… - powiedział dziwnym głosem tata i spojrzał na nas. Czułam, że nie podoba mu się to co zrobiliśmy i było mi przez to dziwnie smutno. James chyba nie czuł skrępowani i spytał normalnym głosem:
- Skąd wiedzieliście, że tu jesteśmy?
- Chciałem zabrać was na mecz, ale żeby była to niespodzianka ustaliłem wszystko z prof. McGonnagal, a wam nic nie powiedziałem. Teraz widzę, że powinniście wiedzieć, nie zrobilibyście takiego głupstwa. No, więc deportowałem się dziś do Hogwartu. Mieliście być już poinformowani i czekać w Sali Wejściowej. Zdziwiłem się, że was nie ma ale czekałem. Czekałem i czekałem, kiedy wpadł na mnie Percy. To on miał wam wszystko przekazać. Pytam się go czy wie gdzie jesteście, a on „ Harry! Na śmierć zapomniałem! Nie powiedziałem im!”. Zaczęliśmy pytać uczniów czy was nie widzieli, aż natknęliśmy się na Rose, która powiedziała: „ Al zaraz po transmutacji wybiegł z klasy, bardzo się śpieszył zapomniał nawet spakować książek. Pobiegł w stronę korytarza na trzecim piętrze, tego z posągiem jednookiej wiedźmy”. Od razu zrozumiałem gdzie jesteście, albo raczej byłem prawie pewny. Domyślałem się, że w Hogsmeade złapiecie Błędnego Rycerza, więc poprosiłem Teda, żeby to sprawdził. Nie zauważył was w autobusie…
- Schowaliśmy się.
- Ale nie przegapił rudej czupryny biegnącej w las kiedy wysiadał.
- Och Lily, te twoje włosy… - narzekał Jim.
- Wiadomo było, że nie macie biletu i chcecie wejść na stadion nie zauważeni, więc znalezienie was nie było trudne.
- Tak łatwo nas przewidzieć?
- Dla aurora, a w dodatku waszego ojca jest to raczej proste.
- Co teraz? – Zadałam chyba najważniejsze pytanie, łamiącym się głosem. Domyślałam się odpowiedzi.
- Zostało ustalone, że po takim zachowaniu – nasza trójka wstrzymała dech – nie będziecie mogli zostać na meczu.
Jęk sprzeciwu wydobył się z naszych gardeł – wszystko na nic! Tata wydawał się coraz bardziej rozzłoszczony, zaczynał podnosić głos:
- Martwi was, że nie obejrzycie meczu, tak? Mnie martwiło by to, że mogą mnie wyrzucić ze szkoły! Nie rozumiecie co zrobiliście! Opuściliście teren szkoły bez jakiegokolwiek upoważnienia! Myśleliście, że nikt nie zauważył by waszego zniknięcia? A może mieliście jakiś pomysł, jak się wytłumaczyć? – Patrzyłam ze skruchą w ubłocone czubki moich butów, podobnie jak moi bracia. Zdenerwowany ojciec wyciągnął z kieszeni stary grzebień.
- To wasz świstoklik do Hogwartu. Wylądujecie w gabinecie dyrektora.
Złapaliśmy grzebień, poczułam szarpnięcie w okolicy pępka, a w następnej chwili leżałam na dywanie w gabinecie dyrektora. James pomógł mi wstać.
- Nikogo nie ma – stwierdził fakt Al.
- Profesor Mcgonnagal zaraz przyjdzie – odezwał się do nas surowym głosem czarodziej z obrazu, dawny dyrektor szkoły – prof. Dipet.
- Nie bójcie się, wszystko będzie dobrze – pocieszał nas długobrody mężczyzna z innego obrazu, którego dobrze znaliśmy z opowiadań taty ( Albus był jego imiennikiem).- Możecie usiąść.
Usiedliśmy na krzesłach stojących przed biurkiem. Ludzie z obrazów przyglądali nam się nieprzyjemnie, tylko prof. Dumbledore uśmiechał się pod nosem. Czekaliśmy już dłuższą chwilę, kiedy usłyszeliśmy głosy na schodach. Drzwi otworzyły się z hukiem i do kolistego pomieszczenia wpadły dwie osoby. Wstaliśmy szybko.
- Jak śmieliście…! Jak mogliście…! – wykrzykiwał czerwony na twarzy Percy. Dyrektorka stanęła za biurkiem i kiwnęła na nas, żebyśmy usiedli.
- Więc? Co macie mi do powiedzenia? – Milczeliśmy. Wzrok tej znanej z surowości kobiety paraliżował mnie. Mrugałam tylko bezmyślnie oczami i starałam się wyglądać jakbym żałowała za swoje czyny. Mcgonnagal odezwała się:
- Czy rozumiecie jak poważny jest wasz występek? Ile zasad złamaliście tego popołudnia! A pomijając to, przecież mogło się wam coś stać! Zrobić coś takiego! Mogłabym was teraz wyrzucić ze szkoły!
- Splamiliście imię tej szkoły! Wyrzucenie was byłoby najlepszym rozwiązaniem – wtrącił się Percy, a Mcgonnagal spiorunowała go wzrokiem.
- Szczerze mówiąc nie chciałabym tego robić. Muszę się jednak liczyć ze zdaniem innych, więc ostateczną decyzje podejmie wspólnie grono pedagogiczne. Do tego czasu macie zachowywać się normalnie. Nikt nie powinien się dowiedzieć o tym zajściu.
- A czy jeśli wylecimy to inni dowiedzą się dlaczego? – Myślałam, że James oszalał – Percy był wściekły, a Mcgonnagal! Chyba rozeźlił ją jeszcze bardziej.
-To nie pora na żarty panie Potter. Zrozumieliście wszystko? - pokiwaliśmy głowami – Idźcie do dormitorium. I nigdzie dziś nie wychodźcie. O decyzji nauczycieli dowiecie się jutro. Dowidzenia.
- Dowidzenia – odpowiedzieliśmy jednym głosem i cicho wyszliśmy z gabinetu.
- Nie jest źle – uznał James kiedy byliśmy już piętro niżej.
- Nie?
- Och, nie… Nie przejmuj się. Zdążyłem ją już poznać tylko udawała zdenerwowaną – uważałam inaczej, ale nic nie powiedziałam –Dałaś się nabrać? Myślisz, że by nas wyrzucili? No co ty! Tak tylko nas straszą. Nie wierzysz? To przekonasz się jutro!
- Gdzie idziecie? – Zdałam sobie sprawę, że schodzimy do lochów.
- Nie jesteś głodna? - Byłam więc szłam dalej za nimi. Zatrzymali się przed obrazem z owocami i… James połaskotał palcem olbrzymią zieloną gruszkę, która zamieniła się w klamkę. Jim chwycił ją i otworzył drzwi. Weszliśmy do pomieszczenia wielkości Wielkiej Sali, było tam pełno garnków, w oczy rzucało się olbrzymie palenisko, po pomieszczeniu kręciło się pełno małych stworzonek – skrzatów domowych, zbliżała się pora kolacji. Jeden biegł w naszą stronę.
- Panowie Potter! Witamy, witamy! A któż to? Młoda panienka to zapewne siostra panów Potter! Panienka Lily! Czegóż sobie państwo życzycie?
- Zostało coś z obiadu?
- Ależ oczywiście!
Najedliśmy się do syta zabawiani ciekawą rozmową ze skrzatem i wyszliśmy z kuchni z kieszeniami i rękami pełnymi słodyczy. Myślałam, że teraz pójdziemy już do dormitorium, ale zapomniałam o jednym.
- Musimy pójść po nasze szaty – zauważył Al. No tak, szaty zostały pod posągiem.
- Załatwimy to szybko i wtedy pójdziemy już prosto do dormitorium.
Kiwnęłam tylko głową i poszliśmy na trzecie piętro. Od posągu dzielił nas jeszcze tylko jeden zakręt, ale trzeba było sprawdzić czy nikogo tam nie ma. Schowaliśmy się we wnęce za zbroją i „uruchomiliśmy” mapę.
-Ups… - powiedział James. Spojrzałam na co wskazuje palcem – trzy kropki o tym samy nazwisku, a za zakrętem…
- Yyghyy… – przy posągu pełnił wartę Percy.
- Znowu on?! – syknął Al.
- Może odpuścimy sobie dzisiaj? – Zaproponowałam nieśmiało i ( o dziwo) zobaczyłam jak bracia kiwają smutno głowami.
- Lepiej nie podpadać mu jeszcze bardziej – wyjaśnił Jim i cichym, ale szybkim krokiem poszliśmy w stronę dormitorium. Tam okazało się, że wszyscy poszli na kolację. W PW było pusto, w ogóle w całej wieży panowała nie pasująca do tego miejsca cisza. Albus i James usiedli na fotelach przed kominkiem, ale ja jakoś nie miałam na to ochoty. Powlokłam się do sypialni gdzie, nie zapalając światła, w ubraniach rzuciłam się na łóżko, które skrzypnęło przyjaźnie, jakby rozpoznając swoją właścicielkę. Wiem, że to może śmieszne, ale czułam się jak właścicielka łóżka i tych kilku metrów kwadratowych wokół i pod nim. Czułam się jak wieloletnia mieszkanka wieży. Zapomniałam już o uczuciu tęsknoty za rodzicami. Wspierali mnie bracia, a oprócz nich i reszty rodziny miałam wspaniałe przyjaciółki. Nie chciałabym tego stracić. Właśnie teraz, kiedy dobrze się tu zadomowiłam. To byłoby okropne – stracić to wszystko. A jeśli jednak nas… Nie… Skoro James mówi, że nas nie wyrzucą to zapewne tak będzie. Trzeba w to wierzyć. Och… kiedy przypomnę sobie głos i smutek w oczach taty, kiedy pomyślę, że mogę wylecieć ze szkoły – wtedy żałuje tego pomysłu. Hmm… Chyba zejdę na dół do chłopaków, tu mi się nudzi. Zrobiłam jak pomyślałam. Kiedy z rozpędem wpadłam do Pokoju Wspólnego okazało się, że jest pusty. Zdziwiłam się lekko i weszłam na klatkę schodową prowadzącą do sypialni chłopców. Przyciskając ucho do drzwi z tabliczką „III klasa” nic nie słyszałam, więc poszłam wyżej, aż do drzwi z tabliczką „V klasa”. Tutaj było już coś słychać, ale z zagłuszanych przez drewnianą płytę słów nie mogłam nic zrozumieć. Mając dziwne przeczucie wyjęłam z kieszeni Uszy Dalekiego Zasięgu i wetknęłam końcówkę w szczelinę pod drzwiami drugą wkładając do ucha. Teraz słyszałam wszystko wyraźnie.
-Też tak myślę. Tylko przy Lily wolałem nic nie mówić. Dla tego skłamałem, żeby się nie denerwowała. Wiesz jakby to wszystko przeżywała, jeszcze zrobiłaby coś głupiego.
- Głupi, to był pomysł zabrania jej ze sobą. Nie potrzebnie ją narażaliśmy. Niby ma swój rozum i tak dalej, ale jesteśmy starsi i powinniśmy przewidzieć co może się stać.
- Ahh… Mam nadzieję, że nas nie wyrzucą, ale jeśli tak zadecydują to będę prosił, żeby pozwolili zostać Lily. Chyba nie zasnę dziś w nocy.
- Ja podobnie. Może chociaż Lily się wyśpi.
- Pamiętaj, żeby przy niej udawać pewnego siebie, rozumiesz o co mi chodzi.
Na podsłuchaną rozmowę zareagowałam siadając na schodach. Nie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam. Okłamali mnie? Jak to? Ale przecież… Wszystko bezsensu! Jak oni mogli! Czemu mi nie powiedzieli! Zresztą, mogłabym ich spytać. Tak, spytam! Otworzyłam drzwi i wkroczyłam do pokoju. Chłopacy znieruchomieli zdezorientowani.
- Lily? O co chodzi? Coś się stało?
- Tak! Stało się!
- Ale, co?
- Hmmm… Pomyślmy… Okłamaliście mnie!
- Podsłuchiwałaś!
-Tak, ale przynajmniej się czegoś dowiedziałam!
- Ależ Lily. Skłamaliśmy, bo…
- Może nie chcieliście mnie narażać? Dzięki wielkie, ale jakoś to zniosę, nie musicie się o to martwić!
I wyszłam trzaskając drzwiami. Byłam zła. Nie… Wściekła! Tak, wściekła. Traktowali mnie jak dziecko! No super! Pewnie, bo czemu nie. Plątałam się w swoich poplątanych myślach. Nigdzie już dziś nie wychodzić? A mały spacerek po błoniach będzie się liczył? Czy może chodziło raczej o nie wychodzenie poza teren szkoły? Hmm… Myślę, że o to drugie…
Wściekła, mając głupie myśli w głowie, wpadłam do Pokoju Wspólnego, w którym było już trochę ludzi. Przeleciałam przez pokój i wyszłam zostawiając za sobą ludzi ze zdziwionymi minami. Gdzie iść? Byle daleko od ludzi. A zwłaszcza od pewnej dwójki. Doszłam już do Sali Wejściowej, cicho otworzyłam drzwi i wymknęłam się na błonia. Było już ciemnawo, ale z okien zamku sączyło się światło rozjaśniając trochę błonia. Zbiegłam w stronę jeziora, przeszłam na sam koniec pomostu i usiadłam zwieszając nogi nad wodą. Spojrzałam w niebo. Gwiazdy były jeszcze słabo widoczne. Która może być godzina? Chyba jakoś po siódmej. Machałam nogami, patrzyłam na pokazujące się gwiazdy i uspokajałam. Szkoda, że noce o tej porze roku są już chłodne. Mogłabym zostać na tym pomoście aż do świtu. Przypomniało mi się co przyniesie świt – dzień, w którym mogę zostać wyrzucona z Hogwartu. Położyłam się na pomoście, nogi zostawiając zawieszone nad wodą. Mogłam znaleźć Duży Wóz. Pamiętam jak tata pokazywał mi gwiazdy z okna mojego pokoju, kiedy byłam mała i nie mogłam zasnąć. Brał mnie na ręce, otwierał okno i wyciągając rękę pokazywał migające kropki. Ohh… Tata… Chciałabym, żeby był teraz ze mną. Może nie bałbym się tak jutrzejszego dnia. Czy jest na nas zły? Chyba tak. Bardzo rzadko podnosi głos. Szkoda… Szkoda… A mama? Czy wie już o wszystkim? Czy mecz już się skończył? A może dalej trwa? Ach… A mogłabym być teraz na stadionie… Nie zauważyłam kiedy przestałam machać nogami. Ostatnim co zapamiętałam z tego dnia był widok migających gwiazd.

Mam nadzieję, że się wam podobało, zapraszam do Jamesa P.

[ 80 komentarze ]


 
11.Huncwoty, huncwoty... cz.1
Dodała Lily Potter Środa, 13 Maja, 2009, 15:10

Sorki, że w sobotę nie dodałam, ale musiałam to dopracować. Postaram się dodać następną notkę w następną sobotę. Pozdrawiam i zapraszam do czytania:

Za oknami płynęły strumienie deszczu. Od kilku dni gromadziły się chmury, z których wczoraj wieczorem lunął deszcz. Nie rozważyliśmy co będzie w razie zmiany pogody, ale nie zniechęcaliśmy się – właśnie dziś odbędzie się TEN mecz.
Siedziałam na lekcji historii magii i niby słuchałam wywodów prof. Binnsa na temat jakichś tam wojen czy coś, ale z drugiej strony myślałam o czymś zupełnie innym. Większość uczniów pół śpiąc leżała na swoich zeszytach, inni rozmawiali między sobą. Specjalnie wybrałam dziś miejsce w ostatniej ławce, oddalonej od drzwi tylko o kilka metrów. Pięć minut przed dzwonkiem założyłam torbę na ramię i cicho podniosłam się z miejsca. Zlustrowawszy teren wolno ruszyłam w stronę drzwi. Ciarki przeleciały mi po plecach kiedy w pół otwarte drzwi skrzypnęły. Stwierdziwszy, że nikt nie zwrócił na to uwagi czmychnęłam na korytarz i szybkim krokiem ruszyłam w stronę korytarza na trzecim piętrze. Kiedy doszłam, przy posągu jednookiej czarownicy stał już James.
- Musimy się spieszyć.– Powiedział półgłosem i stukając różdżką w garb posągu powiedział:
-Dissendium! – Garb otworzył się. Szybko wślizgnęłam się do środka głową w dół. Bracia powiedzieli mi czego mam się spodziewać, więc spokojnie zsuwałam się w dół jak po kamiennej zjeżdżalni. Zatrzymałam się, chwilę później wpadł na mnie James.
-Lumos – mruknęłam i ujrzałam wąski, niski korytarz wydrążony w ziemi. Zdjęliśmy czarne szaty szkolne ukazując zwykłe jeansy i bluzy.
-Jak samopoczucie?
- Ok. Ile będziemy czekali na Ala?
- Powinien przyjść jakieś dwie minuty po dzwonku.
Albus dołączył do nas kilka minut później niż przewidywaliśmy.
- Coraz bardziej nienawidzę Percyego. Nie dość, że przetrzymał nas po dzwonku to jeszcze zadał cholernie nudne wypracowanie. No, ale teraz możemy już iść.
Ruszyliśmy wilgotnym korytarzem. Przodem szedł James - zgięty wpół, za nim ja - wyprostowana, a za mną lekko schylony Al. Korytarz wił się i wił, często skręcał, a o nierówne podłoże łatwo było się potknąć.
Po trzydziestu minutach marszu usłyszeliśmy burczenie – James był głodny. Nie mogliśmy zostać na obiedzie ze względu, na ograniczony czas, jednak ja pamiętałam jakimi żarłokami są moi bracia. Podczas drugiego śniadania zrobiłam kilka kanapek, które teraz wyciągnęłam z torby.
- Chcecie?
- Muszę przyznać, że jesteś wielka. – Powiedział Al sięgając po kanapkę, James wziął od razu dwie. Szliśmy dalej zajadając kanapki, aż korytarz zaczął piąć się w górę, a po chwili zaczęły się schody. Próbowałam je liczyć, ale pogubiłam się przy dwustu szesnastu. Wpadłam na Jamesa, kiedy zatrzymał się bez ostrzeżenia.
- Teraz cicho… - Otworzył klapę w suficie. Wyszliśmy przez nią i z powrotem zamknęliśmy wejście do tunelu.
- Załóżmy pelerynę tutaj – mruknął Al, kiedy z góry doleciały nas jakieś głosy. Wyciągnął niewidkę z torby i zarzucił na nas. Znowu musiałam iść w środku. Wspięliśmy się po starych, drewnianych schodach. Albus uchylił drzwi i usłyszeliśmy głosy dwóch kobiet.
- Widziałam Marco, kiedy szedł do Elzy. Ubrał się ładniej niż zwykle.
- Tak? Może chce się oświadczyć?
- Tak właśnie myślę. Nie jestem jednak pewna czy Elza go przyjmie.
Kobiety rozpatrywały wady i zalety Marco, kiedy James mruknął:
- Spieszy się nam – wypowiedział zaklęcie i machnął różdżką celując w wielką misą z jakimś płynem. Naczynie pękło, a płyn wylał się na podłogę.
- Co jest? – Zdziwiła się jedna z kobiet biegnąc w stronę rozbitej misy. Szybko przeszliśmy przez sklep i wyszliśmy na ulicę, prosto w ulewę.
- Brr…
-Nieprzyjemna pogoda – mruknął James. – To w tamtą stronę.
Ruszyliśmy we wskazanym przez niego kierunku, starając się omijać kałuże i po kilkunastu minutach byliśmy dobry kawałek za wioską. Zdjęliśmy pelerynę.
- Pośpiesz się Jim, bo przemokniemy do końca.
-No dobra, już, już. – Wyjął różdżkę i machnął nią nad ulicą. Rozległ się ogłuszający huk, a w następnej chwili stał przed nami wściekle czerwony, trzypiętrowy autobus. Słyszałam o nim, ale jeszcze nigdy nie jechałam ani nie widziałam, więc teraz przyglądałam się ciekawie. W otwartych drzwiach pojawił się konduktor w uniformie w dziwnym kolorze. Był to młody, dwudziesto paro letni chłopak. Nie zaszczycając nas spojrzeniem zaczął, znudzonym głosem, czytać z wymiętej kartki:
- Witam w imieniu załogi Błędnego Rycerza, nadzwyczajnego środka transportu dla czarownic i czarodziejów. Wystarczy machnąć ręką, która ma moc i wejść do środka, a zawieziemy pana, dokąd pan sobie życzy. Nazywam się Filip Fubster i będę dziś pańskim przewodnikiem.
Dopiero wtedy spojrzał na nas. Widocznie nie był przyzwyczajony do widoku trzech przemokniętych dzieciaków, bo bardzo się zdziwił.
- Możemy wejść? – Gdyby nie Al stali byśmy tak może i do wieczora. Filip odsunął się, i weszliśmy.
- Trzy bilety ulgowe na stadion Harpii.- Właśnie tam miał się odbyć mecz. Chłopak wydrukował z dziwnego urządzenia trzy karteczki. Poinformował nas o koszcie, podał Jamesowi bilety i przyjął odliczone monety.
- Ruszaj stary! – Krzyknął w stronę kierowcy i autobus ruszył szarpiąc. – Wolicie miejsca na dole czy drugim piętrze? – Zdecydowaliśmy, że usiądziemy na dole. Konduktor przyglądał się nam ciekawie, więc szybko usiedliśmy na krzesłach.
Kilka lat temu Urząd Transportu nakazał właścicielowi wprowadzić zmiany, aby jazda była bardziej komfortowa. Krzesła zostały przytwierdzone czarami do podłogi, więc nie przewracały się już tak jak kiedyś. Z wyższych pięter słychać było grupę ludzi, którzy… czyżby? Tak! Śpiewali hymn Harpii! Nie było nam dane siedzieć spokojnie (jeśli można tak nazwać tą szaloną jazdę) przyczepił się do nas Filip Fubster.
- Jedzie się na meczyk? - James chętnie podejmował takie zaczepki:
- A jedzie się, jedzie.
- A wy tak sami, bez rodziców?
- Na razie bez, ale tata będzie na stadionie – była to ustalona historyjka.
-Na stadionie?
- Na stadionie.
Autobus zatrzymał się gwałtownie, tak, że prawie poleciałam na krzesło przede mną. Konduktor niechętnie poszedł otworzyć drzwi, przeczytał karteczkę i zniknął na schodach z brodatym mężczyzną, który wybrał zapewne miejsce na drugim piętrze. Kiedy Filip wrócił udawaliśmy, że jesteśmy bardzo zainteresowani kanapkami, które zaczęliśmy jeść. Poskutkowało to, bo chłopak poszedł na przód autobusu.
- Jak godzina? – Zapytał Albus.
- Dwadzieścia po trzeciej.
- Czyli mamy opóźnienie.
- Bardzo małe Al. Lil, skoczyłabyś zapytać ile jeszcze będziemy jechać?
- Ok. – i skoczyłam. Kiedy przebyłam możećwierć drogi do konduktora pojazd zatrzymał się gwałtownie, a ja straciłam równowagę i… resztędrogi przebyłam w rekordowym czasie, pięknym ślizgiem na brzuchu.
- Żyjesz? – Filip złapał mnie za ramię i podniósł na nogi.
- Tak, tak. Wszystko dobrze. – Odpowiedziałam, a on ruszył w stronę końca autobusu ciągnąc mnie za sobą i posadził z powrotem na moje miejsce.
- W czasie jazdy się nie wstaje – zwrócił się do moich braci, a do mnie puścił oko i poszedł po następnego pasażera.
- Żyję!!!- Powiedziałam na pytające spojrzenia braci.
- O nie –wykrztusił James patrząc w tył. Nie pozwolił nam zobaczyć co go tak poruszyło.
- Pochylcie się. Żeby nas nie zauważył – rozpoznając zagrożenie zrobiliśmy co kazał. Kiedy kroki na schodach ucichły wyprostowaliśmy się, a James wyjaśnił cicho:
- Teddy!
Gdyby James nie zareagował i Ted zobaczyłby nas to cała akcja by nie wypaliła.
-Może się pomyliłeś, i to nie on?
- Turkusowe włosy związane w kucyk! Wystarczający dowód?
- Yhy… I co teraz?
- Przepraszam – zwróciłam się do przechodzącego obok konduktora. – Jak długo jeszcze?
-Około piętnastu minut.
- Dziękuję.
- Co robimy? – Zastanawiał się James ,kiedy chłopak w uniformie odszedł.
- Może… Nie mam pojęcia…
- Ja mam pomysł. – Bracia spojrzeli na mnie ze zdziwieniem. – Wokół stadionu są pewnie jakieś lasy.
- Tak, byłem tam kiedyś z tatą.
- No więc, kiedy Błędny Rycerz zatrzyma się szybko ukryjemy się w krzakach i założymy pelerynę. Co o tym sądzicie?
- Może by się to udało, ale co jeśli nie będzie krzaków?
Nie wiedzieliśmy co, jeśli nie będzie krzaków. Kiedy autobus zahamował, a Fusber krzyknął :
- Stadion Harpii! – pognaliśmy do drzwi. Przez zasłony deszczu zobaczyliśmy zarośla, za którymi schowaliśmy się i założyliśmy niewidkę. Niewidzialni ruszyliśmy w stronę stadionu. Co chwile ktoś nas mijał, albo deportował się niedaleko. Leśna droga przemieniła się w błotną rzekę, a krople deszczu były jeszcze większe niż w Hogsmeade.
Zbliżaliśmy się już do stadionu. Ludzie ustawiali się w kolejki przy wejściach, gdzie mieli okazać bilety. Zaczęliśmy okrążać stadion.
- Gdzie to jest?
- Musi gdzieś tu być!
- Jest! – Zauważyłam poszukiwane przez nas drzwi do szatni. Stał przy nich czarodziej. Zamiast pilnować drzwi próbował ułożyć kostkę Rubika.
- To będzie wyjątkowo łatwe – stwierdził James. I rzeczywiście. Mężczyzna nie zauważył, że drzwi same się otwierają. Tego, że trójka dzieciaków wchodzi do szatni dla zawodników nie mógł zobaczyć.
Weszliśmy do pustego, trochę ciemnawego korytarza. Było tu dużo przyjemniej niż na dworze. Nie wiał wiatr, nie padał deszcz, nie trzeba było poruszać się po błocie. Zdjęliśmy niewidkę i poszliśmy prostym korytarzem.
Nagle drzwi po obu końcach korytarza otworzył się. Przez każde wpadł do środka czarodziej i rzucił się w naszym kierunku. Nie zdążyłam mrugnąć, a już jeden z nich trzymał mnie i Albusa, a drugi Jamesa. Otworzyli najbliższe drzwi i wepchnęli nas do środka. Weszli za nami i… Teraz, kiedy mogłam na nich spojrzeć od razu rozpoznałam tatę i wujka Rona. Po ich minach poznałam, że nie można obrócić tego w żart. James chciał spróbować:
- Hej, co za spotkanie!
Mężczyźni rozmawiali przez chwilę cicho, po czym rudy wyszedł. Al przełknął głośno ślinę.
-Oj huncwoty, huncwoty…

Mam nadzieję, że się podobało:-D

[ 44 komentarze ]


 
10. Znowu Skrzydło Szpitalne
Dodała Lily Potter Niedziela, 26 Kwietnia, 2009, 09:33

Hej! Niestety, ale w związku z zbliżającym się końcem roku sdzkolnego trzeba przyłożyć się do nauki, więc następna notka pojawi się najszybciej za dwa tygodnie.Pozdrowienia dla KogośCałkiemObcego i Gruchy:-D Zapraszam do czytania:

Ze snu wyrwał mnie jakiś odgłos. Nie otwierałam oczu, bo nie byłam pewna co zobaczę.
- Obudzą ją – usłyszałam cichy szept Albusa i zdrętwiałam. Czy są na mnie źli? Zdobyłam się jednak na odwagę i otworzyłam oczy. Najpierw zobaczyłam tylko zamazany zarys sufitu – nie paliło się żadne światło, kiedy uniosłam głowę ujrzałam Albusa siedzącego w nogach mojego łóżka i Jamesa na krześle obok. Starszy chował twarz w rękach, a młodszy patrzył w stronę drzwi, więc nie zauważyli mojego przebudzenia.
Rozejrzałam się i zrozumiałam, że jestem w Skrzydle Szpitalnym – znowu. Zza drzwi dobiegał odgłos cichej rozmowy.
- Lily? – Al zauważył, że nie śpię, na jego słowa także James na mnie spojrzał– Lily, jak się czujesz? Boli cię coś? – Nie czułam bólu, ale ręce... na lewej miałam gips usztywniający kciuk, a prawą zdobił plaster. – Lily?
- Wszystko dobrze – zapewniłam ich.
- Wiemy co się stało i rozumiemy cię, a przynajmniej próbujemy. Matt przyznał się do wszystkiego.
- Tak? - Byłam lekko zdziwiona.
- No, na początku trochę się wykręcał, ale Emily to z niego wyciągnęła.
-Mogłaś nam powiedzieć, zajęlibyśmy się nim – zaproponował James. Wymienili pomiędzy sobą tajemnicze spojrzenia.
- Jak wróciłaś do zamku?
- Normalnie, przez las.
- A potem, w salonie? Mike zarzekał się, że nikt nie wchodził. Więc, jak to było?
- Hehe… Nie zauważył mnie, po prostu przeszłam za jego plecami.
- Co za ćwok! I nic nie usłyszał? Trzeba było postawić tam kogoś innego.
- Która jest właściwie godzina?
- Już po dwunastej – usłyszałam odpowiedź.
- Więc co tu robicie? Pozwolili wam zostać?
- Bo wiesz… chodzi o to, że… - drzwi otworzyły się i stanęły w nich tak dobrze znane mi osoby. Mama szybko dobiegła do mojego łóżka i zaczęła przyglądać się mi z czułością. Tata pojawił się nad jej ramieniem i uśmiechnął się pokrzepiająco.
- Och Lily… Co my z tobą mamy…
- Co wy z nami macie – poprawił James.
- Oj huncwoty, huncwoty…
W tej chwili przyszła pielęgniarka i uznała, że muszę odpoczywać, więc podała mi napój usypiający.
- Dobranoc kochanie – usłyszałam jeszcze głos mamy.

Kiedy obudziłam się rano była ósma. Patrzyłam bezmyślnie w sufit kiedy usłyszałam skrzypnięcie. Uniosłam głowę i zobaczyłam, że na łóżku w drugim końcu sali ktoś leży. Na białej poduszce wyróżniała się brązowa czupryna i nos w gipsie. Na ten widok zachciało mi się śmiać, jednak się opanowałam. Matt podniósł głowę i chyba przeraził się, kiedy mnie ujrzał.
- Li…Lily? – Wystękał. Przez ten nos miał strasznie dziwny głos.
- Co chcesz Brown?
-Jak się czujesz?
- Wspaniale, a ty? – Z trudem powstrzymywałam się od śmiechu.
- Dobrze… Całkiem dobrze…
Naszą rozmowę przerwała pielęgniarka, wchodząc do sali. Za nią dreptały dwa skrzaty domowe z tacami w rękach. Jeden podszedł do mnie i czarami umieścił tacę tak bym mogła zjeść śniadanie, drugi zrobił to samo u Matta. Szybko zabrałam się do jedzenia, ręka w gipsie nie była zbyt pomocna. Kiedy skończyłam jeść pielęgniarka kazała mi wypić chyba hektolitry różnych eliksirów, które nie były zbyt dobre.
- Kiedy będę mogła wyjść? – Spytałam uprzejmie - nie chciałam przeżywać znowu odwiedzin całej rodziny.
- Zostaniesz tu przynajmniej do jutrzejszego wieczoru – rzekła i poszła do swojego gabinetu. Odpowiedź załamała mnie. Do poniedziałkowego wieczoru? Nie widziałam w tym żadnych plusów. A właściwie, to czemu aż tyle? Może James i Al jakoś wyciągną mnie wcześniej, poproszę ich o to.
Pierwsze odwiedziny bardzo mnie zaskoczyły. Kiedy usłyszałam zbliżające się do drzwi kroki byłam pewna, że za chwilę zobaczę kogoś z rodziny. Jakie było moje zdziwienie kiedy ujrzałam, ż to Angela! Przez moment pomyślałam, że może przyszła do Matta, jednak szła w moim kierunku. Chyba wahała się, bo rozglądała się po sali ze zdenerwowaniem. Kiedy doszła do mojego łóżka powiedziała:
- Chciałam bardzo cię przeprosić Lily. Nie powinnam mu wierzyć i reagować tak gwałtownie. Myślałam, że kłamałaś, kiedy mówiłaś, że to tylko kolega. Naprawdę przepraszam. Strasznie mi teraz wstyd. Dziewczyny opowiedziały mi co zrobiłaś na pomoście i wtedy zrozumiałam. Przebaczysz mi, Lily?- I co miałam jej odpowiedzieć? Teraz nawet trochę jej współczułam.
- Och Angela, oczywiście, że ci przebaczam.
- Jesteś wspaniała Lily! - Mówiąc to ucałowała mnie w policzek i przytuliła.
- Och Lily, jak się cieszę, że nie jesteś na mnie zła. A, zapomniałabym, twoi bracia kazali przekazać, że przyjdą zaraz po śniadaniu. Masz wspaniałych braci Lily, też chciałabym takich mieć. Przetrząsaliby nawet Zakazany Las , gdyby McGonnagall nie zabroniła im dalszych poszukiwań. Percy nie miał na nich żadnego wpływu, na jego słowa typu: „lepiej idźcie na kolacje” albo „ na pewno nic jej nie jest” jeszcze bardziej się złościli. A kiedy dowiedzieli się co nagadał Brown rzucili się na niego! A raczej rzuciliby się gdyby inni ich nie powstrzymali. – Byłam zaskoczona, nie znałam swoich braci od tej strony, no i zrozumiałam nocną wymianę spojrzeń.
- Naprawdę? – Angela poważnie pokiwała głową.
-Przez to wszystko zapomniałam zapytać jak się czujesz?
- Wszystko dobrze – takie zapewnienia będę musiał składać przez cały dzień.
- Może potrzebujesz czegoś?
-Nie, nie, naprawdę. Pewnie nie byłaś jeszcze na śniadaniu, prawda?- zmieszała się lekko i pokiwała głową- Idź coś zjeść, bo potem będziesz głodna.
- Dla ciebie wszystko Lily. Wrócę jak tylko zjem.
Dłuższą chwilę później przyszli Al i James.
- Cześć siostrzyczko, jak tam? – zapytał James i usiadł na krześle.
- Była u mnie Angela i… opowiadała bardzo ciekawe rzeczy.
-Tak? Na przykład co?
- Na przykład to, że chcieliście się rzucić na Browna.- Obserwowałam ich czujnie myśląc, że będą się wykręcać, jednak uśmiechnęli się tylko, a Albus powiedział:
-Kiedy usłyszeliśmy jakie bzdury nagadał na twój temat to musieliśmy zareagować jak na starszych braci przystało, chociaż ty świetnie sobie poradziłaś. Jęczał z bólu kiedy pielęgniarka nastawiała mu nos.
- Moglibyście, jak na starszych braci przystało, załatwić u tej jędzy, która podaje się za pielęgniarkę, żeby wypuściła mnie dziś ze szpitala? - Wymienili między sobą dziwne uśmieszki i James powiedział:
- Wiesz co, Lily? Nasi rodzice są chyba jasnowidzami. Mówili nam wczoraj, że pierwszą rzeczą, o którą nas poprosisz będzie właśnie szybsze wyjście ze szpitala i w związku z tym…
- Pomożecie mi czy nie?
- Wymusili na nas obietnice, że ci nie pomożemy, w tej sprawie.
Wypuściłam powietrze z niedowierzaniem patrząc na braci. No nic, poradzę sobie sama. Może…
- Moglibyście w takim razie załatwić inną sprawę? – Pokiwali ochoczo głowami.
- Obiecujecie? – Zmieszali się trochę, jednak oboje powiedzieli „obiecuję” i zaczęli wypytywać o co chodzi.
- Musicie zrobić coś, aby uchronić mnie przed odwiedzinami całej naszej familii.
- Wiesz co Lily… Myślałem, że to będzie coś bardziej interesującego! – Narzekał jak zwykle James.
- Oczywiście możecie wpuszczać moje znajome, ale innych nie.
Przedpołudnie zleciało mi na miłej rozmowie z Andie ( powiedziała, że mogę tak mówić, bo Angela jest strasznie długie), a moi kochani bracia stali przed drzwiami i wymyślali coś, aby nikt nie wchodził do środka. Potem przyszły jeszcze Megan, Annie i Dory i zostały do obiadu. Kiedy wszyscy poszli na obiad (zwolniłam na ten czas chłopaków ze straży) czytałam książkę i myślałam jakby tu urwać się ze szpitala wcześniej. Spróbowałam nawet rozmowy z pielęgniarką:
- Wie pani, naprawdę dobrze się czuję po tych eliksirach. Nie uważa pani, że mogłabym wyjść wcześniej? – Rzuciła mi spojrzenie, które powinno zabić i wysyczała:
-Nie, nie uważam, żebyś mogła wyjść wcześniej. – Wolałam się jej nie narażać, bo jeszcze przetrzymałaby mnie do wtorku. Popołudniu uczyłam się z Andie na sprawdzian z zielarstwa, który miał się odbyć w poniedziałek. Gdybym jednak wyszła źle byłoby nic nie umieć. Około siedemnastej Angela musiała iść do biblioteki aby dokończyć wypracowanie na eliksiry. James i Albus przyszli wtedy pogadać:
- Czemu nikt nie może cię odwiedzić? Wszyscy po obrażali się na nas, że nie chcemy ich wpuścić. No, ale jeśli teraz mamy chwilę spokoju to trzeba dopracować kilka rzeczy w naszym planie. To już w ten piątek, nie możemy nawalić.
- Wiemy Al, nie musisz tak się denerwować. Pamiętamy cały plan, prawda Lily?
- Mam go w mały paluszku.
-No dobra, dobra… ale powtórka nie zaszkodzi.

[ 29 komentarze ]


 
Rozdział 9
Dodała Lily Potter Sobota, 18 Kwietnia, 2009, 19:12

Chciałam w tej notce opsiać trochę ludzi z Hogwartu i wogóle, ale nagle mnie naszło i zaczęłam pisać coś innego. I właściwie to może trochę głupia notka, ale jak już mówiłam coś mnie naszło i nie mogłem się powstrzymać,żeby tego nie dodać. I mam jeszcze jedną sprawę - proszę o komentarze!!! Bo jak nikt nie komentuje to tak jakby nikt tego nie czytał, czyli tak jakbym na marne wyciskała z siebie sióme poty i coś tworzyła. Więc bardzo proszę o komentowanie.Zapraszam do czytania:-D :


Sobota, popołudnie
Po obiadowej przygodzie poszłam do Pokoju Wspólnego. Było tam dość dużo ludzi, więc poszłam do sypialni. Kiedy weszłam usłyszałam cichy szloch. Nie myśląc wiele podeszłam do łóżka Angeli, na którym leżała zwinięta w kłębek. Nie chodzę jak troll i Angi nie usłyszała jak weszłam, więc przestraszył się kiedy usiadłam obok niej. Spojrzała na mnie zapuchniętymi od płaczu oczyma, zrobiła jakiś grymas i schowała twarz w poduszkę.
-Angela…? Co się stało? – Chciałam jej pomóc, chociaż miałam nie jasne wrażenie, że jest ona na mnie zła. To wrażenie okazało się prawdziwe:
-Odczep się! – Usłyszałam jej zapłakany głos dodatkowo stłumiony przez poduszkę.
-Ale… O co chodzi? – Nie pamiętałam, żebym coś jej zrobiła. Nawet jej nie obgadywałam. Angi pociągnęła zasmarkanym nosem, podniosła się z poduszki i spojrzała mi w oczy. Chyba przeraziłabym się tego wzroku, jednak zapuchnięte powieki psuły efekt .
-Czy… jesteś na mnie zła?
- Tak! – Padła bardzo lakoniczna, jednak jednoznaczna odpowiedź.
-Ale… czemu? Co ja zrobiłam? – naprawdę nie mogłam sobie przypomnieć niczego co mogłoby ją urazić.
-Co zrobiłaś!? – Nie brzmiało to przyjemnie, więc w razie czego wstałam z łóżka i odsunęłam się dobry kawałek.
-Angela… przyrzekam ci… nie pamiętam, abym zrobiła coś co mogło cię urazić!
-Ach… Nie pamiętasz!? A ja sądzę, że bardzo dobrze pamiętasz!!!
-Nie wiem o co ci chodzi!
- To zapytaj swojego przyjaciela! Matta Browna!
Stałam tam oniemiała. Matta Browna? Że co?! Angela leżała na łóżku z twarzą w poduszce, a jej ciałem jak w chorobie wstrząsały dreszcze.
-Ten Matt ma takie ładne oczy… - rozmażyła się któregoś wieczoru Angela. Przypomniałam to sobie i wściekłam się, bo zrozumiałam o co prawdopodobnie chodzi. Co on jej naadał!
Wypadłam na schody, zbiegłam na dół, do WP. Nie zobaczyłam Matta, więc wyszłam przez dziurę pod portretem i pobiegłam na dół przeskakując po pięć stopni. Obiad skończył się pół godziny temu, jeśli nie ma go w PW to musi być na błoniach. No, chyba, że opowiada kolejnej dziewczynie jakieś głupoty. Wypadłam na błonia i przystanęłam, żeby się rozejrzeć.
Pod bukiem siedział James ze swoimi znajomymi, nie szukałam jednak jego. Ciekawiła mnie ruda czupryna jedenastoletniego chłopca, bo prawdopodobnie przy niej znajdę tą, której szukam. Po chwili ujrzałam ich na pomoście nad jeziorem. Stali tam w grupie i co chwila wybuchali szaleńczym śmiechem. Ruszyłam w ich stronę. Szłam bardzo szybko, prawie biegłam, jednak wydawało mi się, że idę bardzo wolno.
Musiałam mieć na twarzy wymalowaną rządzę mordu, bo kiedy Matt zobaczył, że idę w ich stronę cofnął się o krok. Weszłam na pomost jednocześnie zastawiając mu drogę ucieczki.
-Lily? – zdziwił się na mój widok Hugo, a Matt cofnął się jeszcze o krok.
-Hej! Mogłabym chwilę porozmawiać z Mattem? Sama? – zdziwieni minęli mnie i stanęli kilka metrów od pomostu cicho komentując moje zachowanie. Zrobiłam kilka kroków w stronę Matta, a on znowu cofnął się o jeden. Stał już prawie na krawędzi kiedy wycedziłam przez zaciśnięte ze złości zęby:
-Chcę wiedzieć co powiedziałeś Angeli!
-Ja? Właściwie to nic.
-Nic?! To czemu dziewczyna, która kilka godzin temu była moją dobrą koleżanką obecnie jest na mnie wściekła?
-Nie mam pojęcia!
-Tak? Ciekawe, bo ona powiedziała: zapytaj Matta Browna!
-Ależ Lilka! – I tym słowem po prostu sam skazał się na śmierć. Nikt oprócz taty nie może powiedzieć do mnie Lilka! A na dodatek kłamał mówiąc, że nie wie o co chodzi.
Więc ja, grzeczna i spokojna z natury osóbka, nie myśląc wiele, jednym krokiem pokonałam dzielącą nas odległość i … prawą ręką uderzyłam go w brzuch, a lewą wycelowałam w nos. Zwinął się, prawdopodobnie z bólu. Usłyszałam, że ktoś biegnie po pomoście ( jest on dość długi), więc wyciągnęłam ręce przed siebie i popchnąłem go z całej siły, tak, że wpadł do jeziora. W następnej chwili poczułam silny chwyt na moim ramieniu. Ktoś inny wskoczył do wody, która jest tu dość głęboka, aby pomóc Mattowi.
Zdołałam się uspokoić i zaczęły docierać do mnie słowa osoby, która mnie trzymała:
-Lily? Lily? Lily? – odwróciłam się, by upewnić się, że to mój brat tak głupio wymawia w kółko moje imię,
Hugo wdrapał się na pomost ( to on skoczył za Mattem) i pomógł wejść Brownowi.
- Co! – widok brązowych włosów z powrotem wprawił mnie w wściekłość.
- Weźmy ją stąd – usłyszałam i zobaczyłam Ala. O nie, nie jestem przecież jakaś ten tego… Wyrwałam się Jamesowi ( a jest on bardzo silny) i pobiegłam w stronę leśnej dróżki. Wiedziałam, że nie będą mnie gonić. Pewnie najpierw zaprowadzą tego smarkacza do Skrzydła Szpitalnego, a mnie nie będzie im się chciało szukać. Biegłam dalej ścieżką wokół jeziora. Kiedy chcę umiem bardzo długo i szybko biec. Natrafiłam na jakąś mniej uczęszczaną ścieżkę i skręciłam w nią.
Po kilku minutach biegu między gałęziami przystanęłam, bo znalazłam się na polanie i usiadłam na jednym z kilku dużych głazów. Uświadomiłam sobie wtedy, że coś jest nie tak. Byłam jednak zbyt rozkojarzona całym tym zdarzeniem, aby zrozumieć o co chodzi. Bardziej ciekawiło mnie to, co stało się z Brownem. To znaczy… Nie ciekawiło mnie to czy pielęgniarka już go zbadała i czuje się dobrze tylko to, czy udało mi się np. złamać mu nos. Pewnie nie… A szkoda. Widzieć go ze złamanym nosem byłoby dla mnie prawdziwą nagrodą. Ciekawe, czy dużo ludzi to widziało. Mam nadzieję, że nie… Ale dobrze byłoby gdyby Angela się o tym dowiedziała, może zrozumiałaby wtedy.
Zrozumiałam co było nie tak kiedy zaczęłam przyprowadzać się do porządku po szaleńczym biegu. Chciałam wyciągnąć sobie gałązki z włosów, jednak kiedy zgięłam palce, aby złapać jedną z nich poczułam ostry ból w kciuku lewej ręki. Spróbowałam nim poruszać jednak strasznie zabolało. I to mi właśnie nie pasowało, ból, którego nie rozumiałam.
Myślałam i myślałam, aż przypomniałam sobie, że kiedyś James pobił się z jakimś chłopakiem i złamał sobie kciuk, bo źle ułożył palce w pięść – kciuk powinien być na zewnątrz! A ja ze złości i roztargnienia zapewne miałam kciuki w środku i to cud, że nie uszkodziłam obydwóch. Ten lewy miałam zapewne połamany.
Super, naprawdę. Uderzyłam chłopaka, który prawdopodobnie ( dopiero teraz się skapnęłam) był we mnie zakochany, ale jednocześnie złamałam sobie kciuk!
Siedziała tak na tym głazie wzdychając co chwila i użalając się nad sobą, kiedy zobaczyłam coś daleko w lesie. Punkcik światła. Przybliżał się i był coraz większy. Chwilę przed tym jak wypadł na polanę zrozumiałam co to jest. Jeden moment i stał przede mną widmowy pies i przemawiał głosem Jamesa:
- Lily! Szukamy cię, proszę zostań tam gdzie jesteś!
-Yghh… Szukacie mnie! Super! Jestem poszukiwana! Hehe… - nie mogłam opanować złości i krzyczałam, chociaż nikogo nie było w pobliżu.
Ehhh… Gdybym umiała wyczarować patronusa tak jak James, tata podszkalał go podczas wakacji, też wysłałabym im patronusa:
-Nie szukajcie mnie! Nie chce was widzieć!
Może udałoby mi się ich przechytrzyć? Tak! Dobry pomysł. Oni będą zapewne szli ścieżką, no to ja zrobię sobie mały spacerek między drzewami!
Nie wiedziałam co zrobić z kciukiem, powinien być usztywniony, ale nie miałam nic czym mogłabym mu obwinąć. Chyba że podrę ubranie, tak jak to robią na filmach. W końcu po prostu włożyłam całą lewą rękę do dość obszernej kieszeni bluzy i ruszyłam w głąb lasu. Szłam wzdłuż ścieżki, oddalona od niej o dobrych kilka metrów. Starałam się nie ruszać lewą dłonią. Doszłam do rozgałęzienia i teraz szłam wzdłuż głównej dróżki. Po dłuższym czasie usłyszałam jakieś głosy, więc przykucnęłam, aby mnie nie zauważyli. Kiedy zbliżyli się rozpoznałam głos Jamesa i Hagrida . Dyskutowali o czymś, domyślałam się o czym:
-Nie wiem co w nią wstąpiło. – mówił mój brat – Zawsze była raczej spokojna i grzeczna.
- Mnie ciekawi o co poszło, cholibka no.
-PrzeCoś musiało się stać. Przecież za nic, nie walnęłaby go w brzuch i nie wrzuciła do jeziora. Nie wspominając już o połamanym nosie.
Ledwo powstrzymałam się od wybuchnięcia głośnym śmiechem. A więc jednak! Złamałam mu nos!
Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że właściwie to nie udowodniłam mu winy i można by powiedzieć bezprawnie rozwaliłam mu nos. Oj będą kłopoty, będą. A obiecywałam sobie poprawę. Naprawdę nie chciałam wpaść w żadne kłopoty, a tu okazuje się, że sama te kłopoty tworzę! Albo… Tak! Moim kłopotem jest Brown! No, w takim razie mogę pożegnać się z kłopotami z jego udziałem. Kiedy dowiem się już co nagadał Angeli, nie będę się do niego odzywała. Pozostanie mi unikanie wszelkich innych kłopotów, no oprócz tych związanych z moimi braćmi. Na nie mogę sobie pozwolić.
Tak rozmyślając doszłam do skraju lasu, gdzie zaczynały się błonia. Błonia, po których kręciło się sporo ludzi. Hmmm… Ciekawe, czy zwróciliby na mnie uwagę, gdybym chciała dojść do zamku. Uhhh… Przydałaby się Peleryna Niewidka, no ale cóż, trzeba sobie radzić. Przysiadłam na grubszym konarze leżącym nieopodal i czekałam, aż przyjdzie mi do głowy jakiś pomysł.
- Chodźmy, za pół godziny kolacja. – usłyszałam jakiegoś starszego ucznia. Początkowo zdziwiłam się, że jest już tak późno- kolacje tutaj można zjeść od dziewiętnastej do dwudziestej pierwszej. Ale zaraz zrozumiałam, że kiedy większość ludzi pójdzie na kolacje ja będę mogła przemknąć sie do zamku.
I rzeczywiście za jakiś czas błonia opustoszały, tylko niektórzy starsi uczniowie spędzając ten wieczór ze swoją drugą połówką, nie ruszyli się ze swoich miejsc. Wstałam i wyszłam z lasu, nikt tego nie zauważył. Było już dość szaro, słońce zaszło pewnie dobrą godzinę temu. Cicho i powoli szłam w kierunku zamku. Otworzyłam drzwi i na chwilę oślepiło mnie światło z Sali Wejściowej. Zza wielkich drzwi dobiegły mnie odgłosy towarzyszące kolacji. Nagle poczułam się głodna i doszczętnie wyczerpana. No tak, na obiad nie zjadłam nic porządnego, a potem to ganianie po lesie. Ruszyłam w górę schodami myśląc o ciepłym łóżku i przypominając sobie o czekoladowych żabach leżących w kufrze.
Doczołgałam się jakoś do Portretu Grubej Damy i powiedziałam jej hasło. Spojrzała na mnie krzywo jakby się nad czymś zastanawiała, ale otworzyła przejście, z czego szybko skorzystałam. Kiedy weszłam zobaczyłam przyjaciela Jamesa, prefekta. Ja stałam w cieniu, więc mnie nie zauważył. To przypadek, że tylko on nie poszedł na kolacje, czy może postawili go na straży? Pewnie miał mnie zatrzymać jeślibym się już pojawiła. Siedział przodem do kominka, tyłem do mnie.
- Uda mi się? Czy się nie uda? Oto jest pytanie! – pomyślałam i zrobiłam krok do przodu, wychodząc z cienia. Nawet się nie ruszył. Następny krok. Dalej nic. Dalsze dwa kroki. Zero reakcji. Teraz trzy kroki za jednym razem. Może zasnął? Pięć kroków i jestem na klatce schodowej prowadzącej do sypialni dziewcząt. Czyżby kanapa zaskrzypiała? Lepiej nie sprawdzać i zachować ostrożność. Nie długo będę jak Moody : Stała czujność! Szybko wspięłam się na górę słysząc wyraźnie kroki w PW. Czy prefektów także obejmuje zakaz wchodzenia do pokojów dziewcząt? Mam nadzieję, że tak.
Kiedy otwierałam już drzwi do sypialni usłyszałam :
-Nie było tu jej? – James miał bardzo zdenerwowany głos.
-Nie, ale przed chwilą… Nie, nie, zdawało mi się…
Zamknęłam za sobą drzwi. Podeszłam do mojego łóżka i sięgnęłam po leżącą na nim różdżkę.
-Lumos – mruknęłam i na końcu różdżki pojawiło się małe światełko. Przestraszyłam się, kiedy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze stojącym naprzeciwko. Na początku wcale się nie poznałam.
Byłam blada, we włosach miałam pełno liści i gałązek. W kilku miejscach moje spodnie był rozszarpane. Na prawej dłoni zauważyłam dość głębokie rozcięcie, a kiedy (z trudem) wyciągnęłam z kieszeni bluzy lewą rękę zobaczyłam czerwony, bardzo spuchnięty palec.
Byłam tak zmęczona, że nie chciało mi się nawet myśleć. Położyłam się na łóżku tak jak stałam i zasnęłam.

Mam nadzieję, że nie jest tak głupia jak mi się wydawało. No, Lily musiała po prostu pobyć troche buntownikiem bez powodu.:-D

[ 52 komentarze ]


 
8. Jak się kończy zbyt długie przebywanie z braćmi.
Dodała Lily Potter Wtorek, 31 Marca, 2009, 20:11

Przepraszam za przerwę. Obiecuję, żę na następną nie będziecie musieli tak długo czekać, zapraszam do czytania:

Pogoda była piękna, zresztą od początku września taka była. Przez błękitne niebo powoli przepływały białe obłoki. Słońce grzało prawie jak w środku lata. Wiatr cichy i spokojny poruszał delikatnie listkami starego buku. Pod tym właśnie drzewem siedziałam w to sobotnie, przedpołudnie razem z braćmi. Pomiędzy Jamesem i Alem trwał właśnie spór nad jakimś z punktów planu. TEGO planu w związku z TYM meczem. Zamyśliłam się, nie mogłam uwierzyć, że pod tym drzewem siedział kiedyś tata, a jeszcze wcześniej dziadek James.
-Nie, to nie wypali. Trzeba wymyślić coś innego. – Wyrwał mnie z zamyślenia brat.
- Testrale? – zaproponował Al.
- Wiesz braciszku, rozum ci odjęło! – I uraczył Albusa kuksańcem w bok.
- Błędny Rycerz – zaproponowałam, a starszy gwizdnął z uznaniem.
- Widzisz Al, baba ma lepsze pomysły od ciebie. – Kiedy tylko to powiedział Al odpłacił się szturchnięciem w bok, a ja pociągnęłam go za ucho – był to wielokrotnie wypróbowany sposób nie wyrządzając większej krzywdy.
- Za co?! – mruknął James męczeńskim głosem, ale zapomniał o czerwonym uchu kiedy Al powiedział:
-Oho… Familia powraca. – Spojrzeliśmy w stronę jeziora. Bonny i Rose. Już raz musieliśmy je odganiać. Widocznie nie dotarło do nich, że nie pragniemy ich towarzystwa. Tym razem zwróciły się do mnie:
- Nie możemy zrozumieć ,dlaczego siedzisz z tymi kretynami i dajesz się wciągać w te bezsensowne wygłupy, Lily.
- Gdybyś nie zauważyła, to właśnie rozmawialiśmy. – Wtrącił się James.
- Naprawdę ciekawa ta rozmowa, ciągle się szturchacie czy coś. Chodź Lily, pogadamy na poważne tematy.
- Dzięki, ale Albus miał mi pomóc napisać wypracowanie z eliksirów. – Wymyśliłam to w międzyczasie, Al jest bardzo dobry z eliksirów.
- Tak, właśnie zastanawiam się jak zacząć referat o bezoarze. – Nie mając innych argumentów Bonny prychnęła wzgardliwie, odwróciła się i odeszła majestatycznym krokiem w stronę jeziora. Rose poszła za nią próbując naśladować jej ruchy bioder.
- Jak przyjdą jeszcze raz to powiemy, że to Zebranie Potterów- Weasleyom Wstęp Wzbroniony – mruknął James i wróciliśmy do poprzedniej dyskusji.
Na błonia wyszli dziś chyba wszyscy Hogwartczycy, więc przed czternastą zrobiło się lekkie zamieszanie, kiedy wszyscy zaczęli wracać do zamku na obiad. Nie widząc nigdzie dziewczyn z mojego pokoju usiadłam z braćmi. Oboje nałożyli sobie góry jedzenia i zaczęli pochłaniać je w dzikim tempie. Zawsze zastanawiałam się jak mama to robi, że starcza jedzenia dla tych obżartuchów. Ja nie byłam specjalnie głodna, więc nałożyłam sobie tylko surówkę.
-Innaś oś eść… - Wybełkotał Al z pełnymi ustami, spojrzałam na niego nie rozumiejąc, połknął i powtórzył:
- Powinnaś coś zjeść.
- Przecież jem – wskazałam na surówkę.
- Jakieś mięso czy coś. – Albus, jak dla mnie, był nieraz zbyt opiekuńczy w przeciwności do Jamesa, który kiedyś zgubił mnie w drodze ze sklepu do domu, bo spotkał kolegę.
- Nie jestem głodna.
- Yhyy… A potem zachorujesz na anemię czy coś podobnego. – spojrzałam na niego znużonym wzrokiem
- Co się z tobą dzieje Al? To babcia ciągle nam mówi, że jesteśmy za chudzi. A po za tym to ciebie nie dotyczy.
-Nie dotyczy mnie? To posłuchaj. Pomyślmy, że zachorujesz na jakaś tam chorobę. I co? Myślisz, ze ktoś będzie na ciebie zły, że nie jadłaś? Nie! Będą się nad tobą użalać i takie tam. Ale na pewno ktoś (babcia albo mama) będzie obwiniał nas, że jako starsi bracia cię nie dopilnowaliśmy. Zapadła cisza, i pomyślałam, że może ma on trochę racji.
- Na co się pani zdecydowała, madam? Stek? Ryba? Kurczak? – Wsparł brata James. – Osobiście polecam rybę. Dobrze usmażona i przyprawiona, nie przesolona. – Mruknęłam coś, wzięli to za pozytywną odpowiedź i Al z największym staraniem nałożył mi dorodny kawałek ryby.
- Cóż można o niej powiedzieć? W przyrządzaniu jej, tutejsze skrzaty przechodzą same siebie. – Zakończył James i z wysuniętym językiem nałożył sobie kawałek.
Nie ufnie dźgnęłam widelcem rybę leżącą na moim talerzu.
-Hmm… No dobra spróbuję – włożyłam mały kawałek do buzi, pogryzłam i przełknęłam.
-Dzielna dziewczynka – uśmiechnął się James i powrócił do jedzenia. Wzięłam następny kawałek, ale niestety nie pogryzłam dokładnie. Połknęłam. Poczułam, że coś staje mi w gardle.
- Ryby mają kości? Nie, one mają te… no… ości! – Doszłam w myślach do wniosku, że w gardle właśnie tkwi mi ość. Spojrzałam na braci, ale oni, zajęci jedzeniem, niczego nie zauważyli.
- Uduszę się! – Przemknęło mi przez myśl i zrobiłam się czerwona. Nie widząc innego sposobu energicznie kopnęłam Albusa w nogę ( siedziałam po przeciwnej stronie stołu niż oni). Podniósł głowę i zobaczył moją całkiem już czerwoną twarz.
- Lily? – Spytał bezmyślnie i trącił łokciem Jamesa, który dotąd niczego nie zauważył. Ten zauważył głupio:
- Ona się dusi.- zdał sobie sprawę co to znaczy i zaczął działać – Yyy… Trzeba podnieść ją za nogi, żeby była głową do dołu.
- To będzie dobre rozwiązanie. – Wyciągnął różdżkę Al, a ja zrozumiałam co zaraz nastąpi – Levicorpus!
Pobijałam się o stół, przewróciłam dzbanek z sokiem dyniowym i już wisiałam głową w dół. Moi bracia przeskoczyli przez stół i zaczęli walić mnie po plecach. Poczułam, że coś się dzieję, wyplułam na stół rozmiękłą papkę i zaczęłam normalnie oddychać.
- Liberocorpus! – Usłyszałam głos Al`a i wylądowałam w ramionach Jamesa. Stanęłam oniemiała tym szybkim zwrotem akcji. W następnej chwili zdałam sobie sprawę z trzech rzeczy naraz:
1. Już się nie duszę.
2. Nigdy w życiu nie tknę już żadnej ryby.
3. Na akcję ratunkową, prowadzoną przez moich braci, gapiła się cała Wielka Sala.
Usiadłam szybko, kątem oka dostrzegając, że niektórzy powstawali ze swoich miejsc, aby lepiej widzieć. Poczułam, że robię się purpurowa, więc zanurkowałam pod stół udając, że zbieram porozrzucane sztućce. Dobiegł mnie tam głos Jamesa:
- Sytuacja opanowana!To tylko drobne problemy techniczne!
Nie krępując się ponownie przeskoczyli przez stół i jak gdyby nigdy nic zaczęli jeść. Nieśmiało wychyliłam czubek głowy zza stołu i ucieszyłam się widząc, że już tylko nieliczni patrzą w moją stronę. Moja twarz miała z powrotem naturalny kolor. Usiadłam, ale nie tknęłam już niczego.

[ 955 komentarze ]


 
7.Ciekawa wycieczka z niekoniecznie ciekawym zakończeniem
Dodała Lily Potter Niedziela, 15 Lutego, 2009, 11:13

Hej! Notka, tak jak obiecywałam, dłuższa od poprzedniej:-D . Życzę miłego czytania i proszę o komentowanie.


-Brown, Potter! – Usłyszałam po lekcji transmutacji i powlokłam się za Mattem pod biurko Percy`ego.
- Tak, panie profesorze? – Matt miał dobry humor.
- Chciałbym się dowiedzieć co dokładnie wydarzyło się w sobotnie popołudnie.
-Byliśmy nad jeziorem, koło pewnego głazu, trochę się wygłupialiśmy no i Lily straciła równowagę, wpadła do jeziora, wyciągnąłem ją i przyprowadziłem do zamku. To wszystko. – Percy zastanawiał się chyba, czy nie złamaliśmy żadnego punktu regulaminu.
-Hmm… Dobrze, skoro tak… Możecie już iść.
- Głupek.- mruknęłam kiedy byliśmy już na korytarzu.
-No, dziwny jakiś… Co będziesz robiła dziś po lekcjach?
- Nie wiem. Zależy czy zadadzą nam jakieś wypracowanie. Jeśli nie to chyba będę w dormitorium, poćwiczę trochę Wingardium Leviosa…
-Żartujesz?! Czy wszystkie twoje plany są związane z nauką?
- Nie. Podałam ci te ogólne plany. – Weszliśmy właśnie do tajemnego przejścia i Matt się zatrzymał.
- A co byś powiedziała… Na, małą wycieczkę? – Spojrzałam na niego podejrzliwie – Taki mały spacerek… No wiesz, świeże powietrze … - Uśmiechnął się przymilnie
- A dokąd byśmy poszli? Jak na tamten kamień to dzięki, mam dość zimnych kąpieli.
-Nie, to całkiem w drugą stronę…
- W drugą stronę? Hmm… W drugą stronę jest chatka Hagrida i … Zakazany Las – Spojrzałam na niego szeroko otworzonymi oczyma
-Tak sobie tylko myślałem… skoro nie chcesz…
- A co chciałeś tam zobaczyć?
- Niespodzianka… jeśli się zgodzisz i pójdziesz ze mną…
Wiem, że powinnam być mądra, rozsądna, grzeczna i w ogóle… Ale widocznie jestem nierozsądna i nierozważna. No ale co ja mogę na to począć… Tak, więc po podjęciu bardzo lekkomyślnej decyzji schodziłam po kamiennych stopniach w trawiastym zboczu, prowadzących do chatki Hagrida. Udawaliśmy, że mamy zamiar go odwiedzić, jednak dobrze wiedzieliśmy, że je teraz obiad w Wielkiej Sali.
Kiedy doszliśmy do domku gajowego zaczęliśmy przedstawienie. Robiliśmy to tak w razie czego. Pukałam do drzwi, a Matt rozglądał się czy nikt nie idzie. Żeby wypaść przekonująco stanęłam nawet na jakiejś skrzynce i zajrzałam przez okno.
- Nikogo nie widać, idziemy… -Mruknął Matt i skierowaliśmy się w stronę zarośli. Weszliśmy na ścieżkę i powoli ruszyliśmy w głąb lasu. Chociaż dzień był całkiem ciepły i słoneczny to w cieniu gęsto rosnących drzew zrobiło się chłodno.
-Powiesz mi, w końcu co chcesz zobaczyć?
- Nie, poczekaj jeszcze trochę. Musimy iść tą ścieżką do rozgałęzienia, a potem skręcić w lewo.
- Skąd wiesz? – zdziwiła mnie jego wiedza i coraz bardziej ciekawiło co chce zobaczyć.
- Popytałem kogo trzeba.
Dalej szliśmy w milczeniu, aż do rozgałęzienia. Skręciliśmy w lewo.
- Myślisz, że jeszcze daleko?
- Nie wiem. Mówił, że dróżka będzie kręta, a ta jest prosta . Może powinniśmy jednak skręcić w prawo?
- Możemy zawrócić i sprawdzić, nie odeszliśmy daleko od rozwidlenia.
-Dobra. - Wróciliśmy do „skrzyżowania” i poszliśmy drugim odgałęzieniem. Ta ścieżka skręcała co chwila w inną stronę.
- Idziemy już chyba dziesięć minut. – Zauważył Matt
- Pewnie coś koło tego. Twój informator nie mówił nic o czasie?
- Cała droga miała trwać mniej niż pół godziny. Jeśli odejmiemy tamtą niewłaściwą drogę to idziemy ponad dwadzieścia minut.
-Aaa… - Właśnie minęliśmy zakręt i znaleźliśmy się na średniej wielkości polanie, która była podzielona na dwie części. My staliśmy na tej mniejszej, zbliżyliśmy się do płotu. Po drugiej stronie widać było coś w rodzaju stajni. Drzwi do środka były uchylone, ale nie było widać co się tam znajduje.
-Co tam mieszka? – odwróciłam się do Matta.
- Hipogryfy. – Odpowiedział w trakcie wspinaczki na płot, który był trochę wyższy od nas. Udało mu się podciągnąć i usiąść na belce. Wdrapałam się i usiadłam obok.
-Czy hipogryfy nie są przypadkiem niebezpieczne?
-Jeśli zachowasz się właściwie to nie powinny zaatakować. – Gramolił się chwilę i przerzucił nogi na drugą stronę płotu.
- Chcesz tam iść? – kiwnął głową – Może lepiej nie? Poproszę Hagrida, przyjdzie tu z nami, wtedy będzie bezpieczniej. – Ale on stał już po drugiej stronie.
- Tylko zajrzę przez szparę w drzwiach. – powiedział do mnie, ale wydawało mi się , że ma inne zamiary.
Nie chciałam zostać sama, więc ześlizgnęłam się z płotu i podeszłam do Matta.
-Lepiej bądźmy cicho. – mruknął, więc nie odzywałam się, a nawet próbowałam oddychać jak najciszej.
Matt zaglądał już przez uchylone drzwi, chyba nic nie dostrzegł, bo otworzył je szerzej. Rozglądał się chwilę, po czym po prostu wszedł do środka. Wychyliłam głowę i zajrzałam do stajni. Była poprzedzielana na boksy wyłożone sianem. Ale nie było widać żadnych zwierząt. Nie byłam pewna, czy już mogę się odezwać, więc czekałam aż on coś powie. Mój kolega zaglądał do każdego boksu jakby się spodziewał, że jakiś hipogryf schował się w kącie, albo zakopał w sianie. Kiedy niczego nie znalazł powiedział:
-Jak myślisz, gdzie mogą być?
-No nie wiem. Może Hagrid zabrał je na spacer? – Nie miałam ochoty szukać dalej, ale Matt wręcz przeciwnie.
-Może stąd jest drugie wyjście?- snuł swoje domysły- A może gdzieś poleciały? Hmm… Dobra, odpuszczę na dzisiaj. Następnym razem przyjdziemy z Hagridem.
- Tak, chodźmy już. – Ale kiedy tylko to powiedziałam, po drugiej stronie stajni otworzyły się drzwi, których nie widzieliśmy, a w nich stał biło-siwy hipogryf.
-Ukłoń się i nie mrugaj! – mruknął Matt i pochylił w dół. Uczyniłam to samo, rozumiejąc, że nie zdołamy uciec. Matt cofał się powoli i po jakimś czasie stał, zgięty w pół, obok mnie. Hipogryf stał naprzeciwko nas i patrzył żółtymi ślepiami. Po chwili, która wydawała się mi wiecznością, przyklęknął na jedno kolano. Był to dobry znak. Matt wyprostował się powoli, a ja po nim. Miałam nadzieję, że teraz już pójdziemy, ale mój kolega zaczął zbliżać się do zwierzęcia z wyciągniętą ręką.
- Matt, nie przesadzaj. – syknęłam, ale on mnie ignorował. Głaskał już po dziobie nowego kolegę. Miałam nadzieję, że na tym poprzestanie, ale nie. Zaczął głaskać go po szyi wkładając palce między pióra.
- Nazywa się… Szymek.- dokończył zdziwionym głosem i przypatrzył się czy aby dobrze przeczytał napis na obroży.
-Skoro smoka Hagrid nazwał Norbert, to czemu hipogryf nie miałby nazywać się Szymek? – zdziwiony Matt odwrócił się do mnie, i w tym samym momencie Szymek złapał go dziobem za szatę na karku, zabujał chłopcem i wrzucił sobie na grzbiet. Matt wylądował zdziwiony na plecach hipogryfa i przełknął głośno ślinę. Szymek wydał z siebie jakiś nieokreślony dźwięk i do stajni wszedł drugi zwierz. Skłoniłam się szybko i przestałam mrugać. Ten hipogryf był cały brązowy i trochę mniejszy od Szymona, przyglądał mi się chwilkę po czym skłonił. Na galaretowatych nogach podeszłam do niego i położyłam dłoń na lśniącym dziobie, pogłaskałam go między oczyma i po szyi. Spojrzałam na obrożę :
-Elena- powiedziałam cicho – więc jesteś hipogryfką, tak? – Spojrzałam w jej ciemne oczy i jakby przestałam się bać. – No dobrze, spróbujmy. Tylko, że nie umiem na ciebie wejść. – Tak, zamierzałam jej dosiąść. Elena zrobiła ruch głową jakby wywracała oczami i chwyciła mnie za szatę na karku. Nawet nie zauważyłam jak zabujała mną w powietrzu i już siedziałam na jej grzbiecie. Szymek prychnął, zabrzmiało to jak „długo mam jeszcze czekać?”. I ruszył w stronę drzwi, Matt objął go za szyję, nie wiedząc za co się złapać też tak zrobiłam. Hipogryfy, a my na ich grzbietach, wyszły ze stajni, zaczęły biec i wzbiły się w powietrze.
Łał… Pomyślałam i mocniej objęłam Elenę. W rytm machania skrzydłami unosiłyśmy się trochę i opadałyśmy. Lecieliśmy może półtora metra nad czubkami drzew . Obok Matt, trzymał się mocno i rozglądał po okolicy. Kiedy napotkał mój wzrok powiedział bezgłośnie : „mówiłem, że będzie fajnie”. Las się skończył i teraz byliśmy nad błoniami. Zanurkowaliśmy w dół. Hipogryfy wyhamowały przed samą wodą, mogłam się przejrzeć w gładkim lustrze wody. Czułam się tak fantastycznie… Wiatr rozwiewał mi włosy, czułam miękkie pióra Eleny pod rękami. Zwierzęta zmieniły kierunek, lecieliśmy w stronę zamku. „A jeśli ktoś nas zobaczy” pomyślałam, ale zapomniałam o tym, kiedy okrążyłam Więżę Astronomiczną, potem Wieżę Gryffindoru, przelecieliśmy jeszcze wzdłuż Wielkiej Sali.
Elena i Szymek „powiedziały” coś do siebie i zaczęły zniżać lot. Po chwili wylądowaliśmy kilka metrów od jeziora. Udało się nam jakoś zejść, pogłaskaliśmy swoje „wierzchowce” i odeszliśmy kawałek. Zwierzęta piły wodę z jeziora.
-Było super, nie?- Matta nie opuszczał uśmiech od ucha do ucha.
-Noo… I to jak…- W tej chwili usłyszeliśmy odgłos towarzyszący zatrzaskiwaniu drzwi. Odwróciliśmy się i zesztywnieliśmy… W naszą stronę biegł Hagrid, jego czerwona z wysiłku, a może z gniewu twarz nie wróżyła nic dobrego. Drzwi do zamku ponownie się otworzyły i wybiegła przez nie McGonnagal.
- Może lepiej uciekniemy? – zaproponował Matt
-No pewnie, odlećmy na hipogryfach. – zażartowałam, chociaż w tej sytuacji wcale nie był mi do śmiechu.
Kiedy Hagrid do nas dobiegł spytał:
- Nic wam nie jest? Skubane, znowu się odwiązały.
-Wszystko dobrze.
Teraz nad jezioro dobiegła McGonnagal:
- Co wy sobie myślicie!- Odpowiedziała jej cisza – Hagridzie, zrób coś z nimi. – wskazała podbródkiem na hipogryfy, które nie zwracały na zamieszanie najmniejszej uwagi - A wy dwoje, do mojego gabinetu!
W milczeniu szliśmy w stronę zamku. Doszliśmy do pewnego gargulca ( w Hogwarcie jest takich wiele), McGonnagal powiedziała po cichu hasło, figura odskoczyła ukazując spiralne schody, na ich szczycie były zdobione drzwi przez które przeszliśmy. Pomieszczenie było okrągłe, na ścianach wisiały różne obrazy, między innymi portrety dawnych dyrektorów Hogwartu.
Dyrektorka usiadła w swoim fotelu za biurkiem, a my stanęliśmy po drugiej stronie.
-Czy byliście w Zakazanym Lesie? – patrzyła mi prosto w oczy, przez co zdrętwiałam, ale na szczęście odezwał się Matt:
- Tak, byliśmy.Przepraszam pani profesor, to ja namówiłem, Lily, żeby poszła ze mną. – Matt powiedział niby prawdę, ale …
- Ale mogłam odmówić. – odezwałam się.
- Jak myślicie, dlaczego las nazywa się ZAKAZANY? Za samo wejście do lasu odejmuje każdemu z was po piętnaście punktów. – cichy jęk wydobył się z ust moich i Matta, ale nie protestowaliśmy- Wiecie, co mogło się stać, gdyby te hipogryfy was zaatakowały? Nikogo nie było w pobliżu, moglibyście nie przeżyć. Musicie zrozumieć, że to było bardzo lekkomyślne. Porozmawiam jeszcze o tym z prof. Weasleyem, od niego dowiecie się o swojej karze. Możecie odejść.

[ 370 komentarze ]


1 2 3 »  

| Script by Alex

 









  
Newsy po angielsku:
Harry Potter's Page

  
Konkursy-archiwum

  

ŻONGLER
KSIĘGA HOGWARTU

Nasza strona JK Rowling
Nowości na stronie JKR!

Związek Krytyków ...!
Pamiętnik Miesiąca!
Konkurs ZKP

PAMIĘTNIKI : KANON


Albus Severus Potter
Nowa Księga Huncwotów
Lily i James Potter
Nowa Księga Huncwotów
Pamiętnik W. Kruma!
Pamiętnik R. Lupina!
Pamiętnik N. Tonks!
Elizabeth Rosemond

Pamiętnik Bellatrix Black
Pamiętnik Freda i Georga
Pamiętnik Hannah Abbott
Pamiętnik Harrego!
James Potter Junior!
Pamiętnik Lily Potter!
Pamiętnik Voldemorta
Pamiętnik Malfoy'a!
Lucius Malfoy
Pamiętnik Luny!
Pamiętnik Padmy Patil
Pamiętnik Petunii Ewans!
Pamiętnik Hagrida!
Pamiętnik Romildy Vane
Syriusz Black'a!
Pamiętnik Toma Riddle'a
Pamiętnik Lavender

PAMIĘTNIKI : FIKCJA

Aurora Silverstone
Mary Ann Lupin!
Elizabeth Lastrange
Nowa Julia Darkness!

Joanne Carter (Black)
Pamiętnik Laury Diggory
Pamiętnik Marty Pears
Madeleine Halliwell
Roxanne Weasley
Pamiętnik Wiktorii Fynn
Pamiętnik Dorcas Burska
Natasha Potter
Pamiętnik Jasminy!

INKUBATOR
Alicja Spinnet!
Pamiętnik J. Pottera
Cedrik Diggory
Pamiętnik Sarah Potter
Valerie & Charlotte
Pamiętnik Leiry Sanford
Neville Longbottom
Pamiętnik Fleur
Pamiętnik Cho
Pamiętnik Rona!

Pamiętniki do przejęcia

Pamiętniki archiwalne

  

CIEKAWE DZIAŁY
(Niektóre do przejęcia!)
>>Księgi Magii<<
Bestiarium HP!
Biografie HP!
Madame Malkin
W.E.S.Z.
Wmigurok
OPCM
Artykuły o HP
Chatka Hagrida!
Plotki z kuchni Hogwartu
Lekcje transmutacji
Lekcje: eliksiry
Kącik Cedrica
Nasze Gadżety
Poznaj sw�j HOROSKOP!
Zakon Feniksa


  
Co sądzisz o o zakończeniu sagi?
Rewelacyjne, jestem zachwycony/a!
Dobre, ale bez zachwytu
Średnie, mogłoby być lepsze
Kiepskie, bez wyrazu
Beznadziejne- nie dało się czytać!
  

 
© interREKLAMA.pl
strony internetowe szczecin - Wszystkie prawa zastrzeżone
linki