Pamiętnikiem opiekuje się Tośka Czarodziejka
Do 20 lipca 2008 roku pamiętnikiem opiekowała się Jennifer Black
Do stycznia 2008 pamiętnik prowadziłą Shinny Special

[ Powrót ]

Niedziela, 07 Września, 2008, 18:28

5. Musisz już iść, piesku?

Oszczędzę wam spekulacji, to nie była pani Figg, po prostu jakaś tam starsza pani...
Notki będę wstawiać mniej wiecej raz na 2 tygonie, może częściej... Postaram się, ale nad tym pamietnikiem jakaś klątwa ciąży normalnie...
ALe ja się nie dam...
Kolejna będzie miała tytuł "Tato".
Pozdrawiam i dziękuję za komentarze.
Cieszę się, że wam sie podoba


Nabierałem sił. Siedziałem w domu staruszki, a ta mnie doglądała. Była szczęśliwa, ze ma zwierzaka, którym mogłaby się zająć. Cieszyła się tym bardziej, że w domu miała czujnego psa, który miała nadzieję w porę ostrzeże ja gdyby kręcił się tu jakis uciekinier. Czuła, że może być narażona na jego atak, w końcu jest samotną, bezbronną starszą kobieta. Nie wiedziała, że nie ma powodów do obaw, a ten, którego tak się obawia leży sobie teraz na ciepłym posłaniu w kącie jej salonu.
Powinienem ruszyć w drogę… Już nie jestem słaby, odżyłem. Nadal jednak mnie szukali. Tutaj byłem bezpieczny, miałem co jeść i wiedziałem na bieżąco co się dzieje. Słuchałem w burczącym odbiorniku radiowym jak postępy w poszukiwaniu mnie nie idą do przodu.
Żal mi było opuszczać tę biedna kobietę. Nie mogłem tutaj jednak zostać. Miałem cos do zrobienia i to nie było byle co…

Podszedłem do staruszki, położyłem pysk na jej kolanach. Jej stara twarz rozweseliła się. Odłożyła druty na stół i zaczęła głaskać.
-jesteś głodny?
Zaskomlałem, pokazując na drzwi.
-chcesz wyjść?
-Tak, ale już nie wrócę.
Chciałem jej powiedzieć, ale ja ja miałem to zrobić. Zaskomlałem jeszcze raz, położyłem łapę na jej kolanie i skierowałem po raz kolejny głową w kierunku drzwi. Zrozumiała.
-chcesz się pozegnać? Musisz iść.
Pokiwałem głową, przytakująco. Jej Gos miał cierpką barwę przepełnioną bólem… Podniosła się i kucnęła przedemną. Przytuliła mocno do piersi. Poczułem się wtedy jakby przytulała mnie kochająca matka, która wyprawia swojego syna w długą podróż. Moja matka chyba nigdy mnie tak nie przytulała, była zawsze taka oschła. Pamiętam za to doskonale jej krzyki, wulgaryzmy pod moim adresem, pretensje, ze jestem wyrodny i niegodzien swojego nazwiska. Nie potrafiła okazywać miłości, może nigdy go nie znała… Nie mogła znieść, ze nie jestem zwolennikiem Voldemorta… Chciała na siłę przeciągnać mnie na tę „dobrą” strone, nie mogąc tego wszystkiego znieść, uciekłem z domu. Od tamtej pory jej nie wiedziałem, ale nie tęsknię…

Starowinka, wyszła ze mną przed dom, ruszyłem w stronę lasu. Nie wiedziałem dokąd zmierzam, ale biegłem przed siebie…
Odtwarzałem w pamięci kolejne słowa, artykułu, który był pod zdjęciem rodziny ze szczurem. Podłym szczurem, który jest okropnym zdrajcą.
Weasley, tak się nazywali. Znam to nazwisko, choć nie bardzo wiem skad, jednak odszukam ich. A potem, zabiję ich szczura.
Wciąż miałem przed oczami to zdjęcie, odtwarzałem w pamięci widok zriunowanego domu w Dolinie Godryka, buzię maleńkiego chłopca z blizną w kształcie błyskawicy. Muszę go odszukać i sprawdzić czy nic mu nie jest. Tylko gdzie on może być?

Komentarze:

Ja Cię, Tośka, żywcem ugotuję za to, żeś taką krótką notkę wstawiła! Krótka piekielnie i tego nie wybaczę, mogę się jedynie udobruchać tym, że bardzo uczuciowa,ładna i wzruszająca... :P Czekam na więcej, więcej, więcej! Dziś masz ode mnie Z+, moja panno Pozdrowienia!

Kochana Tosiu!
Co ja mogę ci napisać? Jest naprawdę... super. Uczucia syrka, smutne pożegnanie, ale i bardzo krótko. No właśnie. zA tak krótką notę mam cię ochotę udusić, ale przynajmneij coś jest. I nie takie byle cUś, ale kawał dobrej roboty, a za to wilkie P!

PS Wpadnij do mnie
PPS Pamiętnik może i pechowy, ale nie w twoich "łapkach" xD

A mi nie przeszkadza, że taka krótka, bo najważniejsze, że dobra.. no, prawie się wzruszyłam przy pożegnaniu ze starowniką...zauważyłam, że potrafisz się wczuć w każdą rolę, to cenne. Bardzo good ;)

Yyyy..... No to tak. Notka jest ładdnie napisana, rzezxcowa, pełna uczuć i to jest OK.
Ale czemu tak krótko i tyle błędów?? Jeśli sie spieszyłaś, to OK ale w niektórych miejscach czytelnik może nie zrozumieć, o co chodzi w tekście. Jeśli chcesz, to mogę ci sprawdzać notki przed dodaniem.Email fitas1@onet.eu
hermiona18

Notka bardzo fajna, pełna uczuć, emocji.
Jak już zauważyła Hermiona18, dość dużo liteówek.
Niestety długość też niefajna(czyt. za krótko było!!!!). No ale co można napisać o pożegnaniu? Za wiele się nie da, rozumiem. Biedna starowinka...
Pozdrowienia!;*

Krótka, ale mimo to wzystko dobra
Czekam na następną:PP
Pozdrawiam

Dzięki za komentarzyk u mnie, Tosiula :P:P Buś;*

Bardzo mi się podobało, mimo że krótko. Jednak Twoje notki są tak wspaniałe, że chciałoby się, by były straaasznie długie Co do samej notki- dość dużo błędów, a szkoda, bo to psuje notkę, rewelacyjnie opisane pożegnanie, zrobiło mi się tak smutno...Słowem- wszystko bardzo dobrze, potrafisz świetnie wciągać, Twój styl jest bardzo fajny i ciekawy , tylko te błędy i interpunkcja (chwilami za dużo, chwilami za mało przecinków). Ocenka: P
pozdrawiam Cię serdecznie i zapraszam do Wiktora Kruma
Parvati

Strasznie smutno mi się zrobiło, gdy czytałam to pożegnianie.. Ono było takie żywe...
Ogółem notka ciekawa, choć za wiele się w niej nie działo, ale oddałaś wspaniale uczuciu staruszki i Łapy.
Uważaj na przecinki i literówki.

| Script by Alex